OVER 
DE SLANGENSOORTEN TAN HET GESLACHT 
HOMALOPSIS, 
UIT DEN INDISCHEN ARCHIPEL; 
DOOR 
HERM. SCHLEGEL EN SAL. IÜLLER. 
(I Haat VIII.} 
De slangen, uit de afdeeling der Niet-giftigen, die men onder den geslachtsnaam Homalopsis 
vereenigd heeft, leven grootendeels in zoetwater, en zijn gekenschetst door haar krachtig maaksel, 
door de eigenaardige gedaante van haren kop, die buitengewoon dik en breed is en in eenen koiten, 
stompen snuit uitloopt; voorts door hare kleine, naar boven gerigte oogen en door de naauwe halve 
maanvormige, geheel boven op den snuit en zoo digt bij elkander liggende neusgaten, dat er meestal 
slechts één voorste voorhoofdsschild aanwezig is. — Hare lippen zijn gewoonlijk zeei uitgezet, de laatste 
tand der bovenkaak is veel langer dan de overigen, en meestal met eene groef voorzien; de achle 
speekselklieren eindelijk zijn zeer sterk ontwikkeld. — Hare kleuren zijn meestal sombei e ‘ o 
toe bij, om aan deze slangen een onbevallig en, vooral ook door den zonderlingen voim van de ' ) , 
een terugstootend aanzien te geven. — Zij zijn tot nog toe slechts in de heete streken v 
Azië waargenomen. 
Wij kennen van dit geslacht niet meer dan de veertien soorten, welke in Schle ö e 
zijn aangeduid. Zes van die bewonen de eilanden van den Indisehen Archipel. Het ’j n 
