70 
I. NAJA TRIPUDIANS, var. sondaicy. 
Scblegel, Essai II, p. 468, PI. 17, fig. 1, 2 en 3 (koppen); Abbildungen neuer Amph. enzv. 
Taf. 48, %. 1 — 10 (gedeelten van den romp en afbeeldingen van den schedel). — De Hoogl. Reinwardt 
noemde deze slang, die eene plaatselijke verscheidenheid van de beruchte en reeds sedert lang in 
Europa bekende Cobra de Capello (*) van het vasteland van Indië vormt en haar op de groote 
westelijke Sunda-eilanden vervangt, Naja sputatrix. Deze variëteit verschilt intusschen in geen we- 
zentlijk punt van de Indische Naja tripudians, maar kenmerkt zich hoofdzakelijk door eene meer 
standvastig donkere kleur (-}-), en het minder uitstekende der brilteekening op den hals, welke alleen 
bij de jonge voorwerpen duidelijk is, maar in ouderen leeftijd geheel verdwijnt. Het schijnt verder, 
dal aan den hals dikwerf twee of drie paar rijen schilden minder aanwezig zijn en dat de staart meestal 
een weinig korter is, dan bij de Naja tripudians van het vasteland van Azië en de Philippijnsche eilanden; 
maar deze kenmerken kunnen niet altijd veilig ter onderscheiding dier rassen in aanmerking komen, 
vermits ook niet zelden van de echte Naja tripudians voorwerpen gevonden worden, welke in elk opzigt 
met die van Java, Sumatra en Romeo overeenstemmen. Wat de overige ligchaamsdeelen dezer uit 
verschillende landstreken afkomstige slangen aangaat, is het ons niet gelukt, in hun maaksel eenig 
standvastig onderscheid te ontdekken. 
De onderhavige brilslang bereikt somtijds eene buitengewone grootte. Een door den Heer Horner 
op Sumatra verkregen voorwerp, is bijkans zoo dik als een mans-arm in het midden, en tien Parijssche 
voeten lang. Diergelijke buitengewoon groote voorwerpen zijn echter zeer zeldzaam, wordende die, 
welke van vijf tot zes voet lengte bereiken, gewoonlijk reeds voor vrij groot en oud gehouden. De 
staart beslaat omstreeks een zesde gedeelte der geheele lengte van het dier. De schubben van den hals 
zijn in 21 tot 25 rijen verdeeld. Er zijn 176 tot 192 buikschilden en 44 tot 46 paar staartschilden 
aanwezig. De hoofdkleur is, in het leven, gewoonlijk een fraai donker zwart-bruin met eenen blaauw- 
achtigen glans; de onderdeden en de bovenkop zijn doorgaans lichter, terwijl de zijden van den kop 
een’ vuil steenrooden tint hebben. De iris is bijkans zwart met een’ fijn gelen ring. Bij de jonge voor- 
werpen ziet men, op de bovenzijde van den hals, eene of twee groote lichte vlekken, in het midden 
meestal met eene donkere vlek voorzien; deze teekening verdwijnt echter reeds in den middelbaren 
leeftijd, en er is bij voorwerpen van drie tot vier voet lengte, meestal geen spoor meer van over. De 
individuële afwijkingen, welke men bij deze slang waarneemt, bepalen zich tot de lichtere of donkerder 
tinten der grondkleuren. — In wijngeest ondergaan de kleuren geene bijzondere veranderingen, maar 
nemen slechts eenigermate af in kracht en glans. 
(*) Eene klanknabootsing van het woord Kowerkapel , onder welken naam, in de oude geschiedboeken der Sing- 
halezen op Ceylon, de magische slangenkoning wordt vermeld, waaromtrent verscheidene fraaije mythen bestaan. 
Zie Rilt er, Erdkunde, Asien, VI, p. 144 en elders, der tweede editie. 
(-J-) Dat de Naja tripudians ook op het vasteland zich dikwerf met eene donkere, zwartachtige kleur moet vertoonen, 
blijkt uit hare Sanskrit- en Bengaalscbe namen: Kdlasarpa , Krischnasarpa, Kdlagandha , Kanwoekdla enzv., 
welke zijn zamengesteld uit de woorden: satpa, eene slang, kdla en krischna , zwart of donker blaauw, gandha , 
wat verwondt of doodt, kanwoe , het vel eener slang, en bij gevolg letterlijk beteekenen: zwarte slang, zwarte 
dood er, zwart vel enzv. 
