4 
De eerste en tweede zijn ongedeeld; de volgende, als gewoonlijk, aan de punt in twee hoofd- en ver- 
scheidene neventakken gesplitst. — De rugvin ligt zeer verre naar achteren en tegenover de achterste, 
kleinere helft der aarsvin, met welk gedeelte zij ook in lengte en uitgestrektheid overeenkomt. Hare 
stralen, ten getalle van achttien, zijn naar achteren, doch de voorste een weinig naar boven gerigt, 
en de eerste drie ongedeeld. — De staartvin is eerder klein, dan groot te noemen, aangezien hare lengte 
met den vrijen lap des staarls slechts een vijfde der geheele lengte van den visch bedraagt. Zij is aan 
de punt sterk afgerond en bestaat uit veertien groote stralen, van welke de twee buitenste ongedeeld 
en aan de buitenzijde van hunnen wortel door een’ zeer korten straal vergezeld zijn; weshalve men ook 
zestien stralen kan tellen. 
De aars bevindt zich, in de gedaante eener spleet, digt voor de aarsvin. — Het kieuwvlies is met 
vijftien, tamelijk korte stralen voorzien. — De randen der kaken zijn snijdende, en langs hunne geheele 
lengte met eene reeks tamelijk kleine tanden, wier vrije puntjes ongemeen scherp en een weinig naar 
binnen gekromd zijn, digt bezet. Op de onderkaak bevinden zich van voren twee, digt bij elkander 
slaande hoopjes soortgelijke tanden, tegenover de dwarsreeks tanden van den vomer. Yan deze tanden 
loopt eene vrij breede, digt met puntige tanden bezette streep langs den buitenrand der ossa palatina 
naar achteren, welke streep zich op een derde harer lengte, met een groot, van ongemeen fijne kor- 
relige tandjes voorzien en de geheele oppervlakte van het gehemelte innemend veld vereenigt. De 
binnenvlakte der kieuwbogen is, even als derzelver aanhangsels, digt met fijne tandjes bezet. Het- 
zelfde verschijnsel heeft plaats aan de oppervlakte van het harde stuk, hetwelk de tong ondersteunt; 
maar de tandachtige verhevenheden van dit gedeelte zijn, voornamelijk in het midden, grooter en 
aan de punt sterk afgerond (fig. 4). De tong heeft, zoo als men uit dit beenstuk, hetwelk haar tot 
steun dient, zien kan, eenen langwerpigen vorm, loopt naar voren een weinig smaller toe, en is aan 
de punt afgerond. Het stuk zelf is met eenen vleezigen rand omzoomd, welke omstreeks de helft 
beslaat der breedte. 
De kleuren van dezen visch zijn in het leven zeer schoon. De hoofdkleur is een fraai, donker gras- 
groen, hetwelk op den kop eenen geelachtigen tint aanneemt, aan den buik naar voren allengs flaauwer 
wordt en op de onderkaak in het witte overgaat. Het vlies, dat de punt der onderkaak bekleedt, is, 
even als de baarddraadjes, groen, met eenen gelen zoom, welk geel zich ook langs de binnenkanten 
der baarddraadjes voortzet. De groote schubben zijn op het midden harer vrije helft met eenen bleeken, 
vaal purperkleurigen band, in de gedaante eener gebogen lijn, versierd. De slijmgroeven van den kop 
en de slijmgaten der schubben, onder welke het kanaal der zijlijn heenloopt, zijn purperaehtig rozenrood. 
De vinnen zijn eenkleurig en fraai; de iris van het oog vuil oranjegeel. 
Het geraamte komt in de hoofdzaak, niettegenstaande den afwijkenden vorm van den kop van dezen 
visch, met dat van Sudis (*) en van Erythrinus overeen. De afwijkingen, welke de beenderen dezer 
soort aanbieden, bestaan voornamelijk in de wijzigingen, die hun vorm ondergaat, ten gevolge der 
(*) Zie Spix et Agassiz 1. c., Tab. B. 
