16 
achterste gedeelte des ligchaams door eenen rood-bruinachtigen tint wordt afgewisseld. Deze laatste 
kleur loopt van het achterhoofd langs den rug, wordt naar achteren breeder, neemt de voorste helft 
van den vrijen lap des staar ts in, en strekt zich naar beneden tot langs het weeke gedeelte der aarsvin 
uit. De grenzen dezer lichte grondkleur en der donkere tinten zijn naar boven zeer onduidelijk, en 
worden door eene, verscheidene diepe, hoekige insneden vormende lijn bepaald. Ook sluit de donkere 
kleur eenige lichte velden in, waarvan het grootste, in de gedaante van een onregelmatig vierkant, onder 
het begin der weeke rugvin, het kleinere, driehoekige, onder den tienden en elfden stekel der rugvin 
ligt. Het geheele ligchaam, met uitzondering van den kop, de vinnen en den vrijen lap des staarts, 
is met veelvuldige ineengekronkelde, bruine, lijnvormige streepjes van de meest verschillende gedaanten 
voorzien, welke, hier en daar, enkele punten tusschen zich opnemen, donkerder worden, naarmate 
de grondkleur donkerder is, en smaller zijn, dan de lichte tusschenruimten. De vrije lap des staarts, 
de staartvin en de weeke rug- en aarsvinnen zijn met verscheidene reeksen van rood-bruine punten 
bezet, welke echter tegen het midden der vinnen flaauwer worden, en aan derzelver punt allengs 
geheel en al verdwijnen. De zijden van den kop zijn witachtig; de iris van het oog is geelachtig. 
OVERZIGT DER PLATEN. 
PLAAT 2. 
PLAAT 3. 
Fig. 1. 
Amphacanthus dorsalis. 
Fig. 2. 
Amphacanthus corallinus. 
Fig. 1. 
Amphacanthus virgatus. 
Fig. 2. 
Amphacanthus vermiculatus. 
(Op onze Plaat staat bij vergissing vermicularis.) 
Natuurlijke grootte. 
