II 
Helena is deze binnenrand geheel omgeslagcn, zoodat hij op de bovenzijde cenen geslotencn zak vormt, 
welke van binnen met fijn wit dons bedekt is. Hetzelfde neemt men waar bij Papilio in de ll de , 12 de , 
18 de , 25ste groep; bij Rhesus, Poreus, Antipathes in de 16 dc ; bij Zacinthus in de 24^- bij Adamastor 
in de 31 ste en bij Macareus en Laodocus in de 32 ste groep. P. (17) Leobotes en Euryeus Cressida 
bezitten het witte dons niet, en de meeste soorten der 19 de groep, even als P. (20) Triopas, hebben 
dezen rand in den vorm van eenen platten zak, insgelijks zonder wit dons, van achteren breed afgeknot. 
De wijfjes van al deze vormen hebben den binnenrand bol van boven, zoodat het achterlijf gedeeltelijk 
door denzelven bedekt wordt. Bij de mannetjes van O. Priamus en Tithonus, van Papilio in de 15 de , 
van Polydorus, Liris, Antiphus in de 17 de groep, is deze rand enkel naar boven gerigt. Beide seksen 
daarentegen der volgende soorten hebben den binnenrand naar beneden omgeslagen en op de onderzijde 
min of meer gootvormig: zulks is het geval bij alle vormen van de 2 de tot de 10 de groep ingesloten; 
bij de 14 de , 22 ste , 24 ste , 28 ste groep; bij Podalirius, Ajax en Mareellus van de 16 de ; bij Heetor van 
de 17 de ; bij Westermanni van de 31 ste ; bij dissimilis van de 32 ste groep. Bij Leptocircus, Doritis, 
Thais en Parnassius is dezelve geheel plat. 
De vleugels zijn bedekt met een stof, bestaande uit schubben, waarvan de stelen aan plaatjes op de 
oppervlakte der vleugels, in dwarsrijen gehecht zijn. De vleugelschubben zijn gevormd uit doorschijnende 
vliesjes, tegen welke gekleurde aanliggen; de laatste gaan soms bij gedeelten onregelmatig los, waardoor 
dan het middelvlies meer of min doorschijnend wordt. Zij zijn altijd aan den onderrand gesteeld, 
terwijl het stof der Schild vleugeligen aan de aanhechting geene stelen oplevert en daardoor ook vaster zit. 
Phryganea heeft insgelijks de vleugels met stof bedekt; bij deze bestaat zulks echter uit haren, die naar 
de twee einden puntig toeloopen. 
Het vleugelstof levert noch bij de verschillende afdeelingen , noch bij de onderscheidene geslachten 
bepaalde vormen op. Aan dezelfde vleugels vindt men schubben van zeer afwijkenden vorm; verwante 
soorten echter hebben deze van dezelfde gedaante op de vleugelvakken, welker kleur overeenkomt. 
Zoo zijn de zwarte perken op de vleugels van Ornithoptera met breede schubben bedekt, welke vijf 
scherpe punten aan den bovenrand hebben; tusschen deze liggen smalle schubben met twee tot drie 
punten. Die der helder gele vlekken zijn bestendig parallel, stomp aan het einde, van gelijke grootte 
en breedte, met eenen sterken inham aan de aanhechting der stelen; bij Remus en Amphrisius zijn zij 
langs den onderrand, ter plaatse, waar zij elkander bedekken, doorschijnend. De groene vlekken daar- 
entegen van Priamus zijn vierkant geschubd, met acht onregelmatige kleine tandjes aan den bovenrand 
en met twee regte hoeken aan den voet. Op de groen-gele banden van O. Tithonus zijn zij vierkant, zoo 
als op de vorige, maar zonder tanden aan den top, zoo als op de gelen: de mengeling der kleur komt 
aldaai dus ovcieen met de wijziging van den vorm der schubben. Hetzelfde neemt men bij Papilio waar. 
Op de groene of blaauwe vlekken van P. Arjuna, Peranthus, Ulysses liggen langwerpige, die aan den 
bovemand geknot zijn en van onderen spits toeloopen, in vereeniging van kortere met vijf punten. 
De licht groene vlekken van P. Agamemnon, waarvan de kleur tevens aan het middelvlies der vleugels 
gemeen is, hebben schubben met lange punten. De zoodanige der gele perken van P. Machaon, Xuthus 
zijn ovaal met twee of drie stompe punten: der witte, zwavel-gele of oranje vlekken van P. Helenus, 
