12 
Pammon, Cresphontes, Gambrisius, Demoleus en der mat-roode van Memnon en Polytes zijn lijnvormig, 
met twee punten aan den top; der scharlaken sehe van Polydorus, Hector en Liris zijn ovaal, met drie tot 
vier punten; der blaauwe van Phorbanta en Deïphobus zijn langwerpig-ovaal, naar het einde smaller 
toeloopende, met twee kleine punten; der zwarte van de middelcel der bovenvleugels bij Nephelus en 
Helenus zijn lijnvormig, met drie punten aan den top, tusschen welke korte met vijf punten, die op het 
midden langer zijn dan ter zijden; der zwarte bij Macareus en Laodocus ter zelfder plaatse langwerpig, 
naar de basis puntig afloopende, benevens breede ovale. Leptocircus heeft korte en smalle schubben: 
de eerste zijn geknot aan den bovenrand met zes scherpe tandjes. Eurycus Oessida heeft dezelve smal 
met twee punten aan den top op de bovenvleugels; de zwarte vlekken zijn breeder geschubd, met drie 
punten. Over het algemeen volgen dus de schubben der vleugels geenen bepaalden vorm bij dezelfde 
soorten. Parnassius en Doritis maken hierop eene uitzondering, hebbende deze haar meer gelijkmatig 
gevormd: namelijk stomp aan de basis en den top, zonder tanden aan den bovenrand, en naar het 
midden onregelmatig breed uitloopende. Thais levert eenigzins gelijkvormige op, die echter aan den 
voorrand onregelmatig getand zijn. 
Ziet men bij de overige Xnsekten de aderen zich min of meer netswijze vereenigen, zoo verschilt zulks 
zeer van de vlinders, bij welke de middelcel het eenige verband tusschen dezelve vormt. Deze verbin- 
ding ontbreekt echter bij velen, als gemelde cel aan den top geopend is, en de afzondering der adeien 
reikt zoo verre, dat sommige, gelijk Pterophorus, de vleugels in even zoo vele deelen tot aan de basis 
verdeeld hebben, als dezelve aderen bevatten. Een voortgestuwde omloop der vochten door de aderen, 
zoo als de Heer Carus bij sommige Peesvleugeligen en Sehildvleugeligen ontdekt heeft (*), kan dus bij 
de vlinders bezwaarlijk plaats grijpen. 
Ten opzigte der verschillende aderen op de vleugels onderscheidt de Heer Boisduval de volgende 
op de bovenvleugels: de randader (la costale), de binnenrandader (la souscostale) , de middelader 
(la mèdiane) en de onderrandader (la radiale). De binnenrand- en middelader vormen te zamen de 
middelcel (la celluie discoïdale), welke aan den top gesloten is door eene dwarsader (le rameau 
rècurrent de la souscostale et de la mèdiane ). Diegenen, welke naar den rand verder uitloopen, 
zijn öf takken van de binnenrandader, of van de dwarsader (la fausse nervure ), èf van de middelader, 
óf van de onderrandader. — De ondervleugels zijn, zoo als de vorige, verdeeld door eene randader, 
door eene binnenrand- en middelader, welke twee laatsten insgelijks de middelcel vormen; door eene 
of twee achterlijfsaders (V interabdominale et V abdominale). Van de binnenland- en middeladei 
loopen zes tot acht takken naar den buitenrand. — Bij de beschrijving der vleugelvlekken komt het bij 
de bovenvleugels voornamelijk aan op de takken van de middelader, en bij de ondei vleugels op die dei 
binnenrand- en middelader. Men zoude alzoo bij de eersten de binnenrandader en de volgende, die 
naar den buitenrand loopen, kort weg aders kunnen noemen en, doorloopende, van de eerste tot de 
laatste kunnen aftellen; bij welke telling alsdan de tak der dwarsader de tweede plaats inneemt. Op 
gelijke wijze zoude men kunnen te werk gaan met de ondervleugels, van de randader aftellende. 
(*) Nova Acta Phys. Med. N. Cur. XV. B. pag. 1. 
