Behalve de gemelde aders, is er eenc voorhanden op de hovenvleugels en ééne op de ondervleugels , 
welke nader onderzoek vereischen. Op de eerste ziet men soms eene dwarse, welke de middel- en 
achterlij fsader op korten afstand der basis verbindt; op de bovenzijde niet zigtbaar, wordt zij van 
onderen bedekt door den bovenrand der tweede vleugels, zoodat deze laatste verwijderd of afgezonderd 
moeten worden, om dezelve te onderscheiden. Deze Verbindingsader is bij Ornithoptera, Papilio en 
Eurycus voorhanden en vormt aldaar eene cel, welke met den naam van Ondereet kan bestempeld 
worden. Overigens is ons geen geslacht van vlinders voorgekomen, bij welke deze cel geheel gevormd 
is: bij Urania loopt de verbindingsader tot op de helft der ruimte tusschen de middel- en achterlijfsader, 
bij Morpho Nestor en Laertes iets verder door. Beide laatstgemelde aders zijn terzelfdc plaatse bij Morpho 
Idomeneus en Pavonia Darius merkelijk verbreed, zonder zich echter aan een te hechten; hetgeen bij 
Danais aan de eerste insgelijks wordt waargenomen. 
Op de ondervleugels is almede eene ader te onderscheiden, welke boven de randader ligt en zich van 
de basis naar den bovenrand uitstrekt. Deze Grondader heeft bij Ornithoptera en Papilio, met de 
onderrand- en middelader, denzelfden oorsprong; zij loopt eerst onverdeeld voort naar den bovenrand 
der vleugels en deelt zich vervolgens onder regte hoeken in twee takken. De eene tak loopt naar boven 
toe en splijt zich regthoekig in twee takjes, zoo als bij O. Priamus: op de vleugels van Pammon beschrijft 
dezelve cenen boog, zonder zich verder te verdeden. De tweede tak vereenigt zich met de randader en 
vormt alzoo de Gronde cl. Deze grondcel, vierkant bij Eurycus, langwerpig bij Ornithoptera, Papilio, 
Thais, Doritis, Leptocircus, ontbreekt bij Parnassius, even als zulks bij alle overige Rhopalocera het 
geval schijnt te wezen, met uitzondering van Hesperia, Pavonia en Morpho Idomeneus. Bij de overige 
dagvlinders is de grondader gewoonlijk vereenigd met de randader, zich op eenigen afstand der basis 
van dezelve afscheidende, om eenen terugloopenden tak te vormen, welke zich naar den bovenrand 
uitstrekt, zoo als bij Callidryas Scylla en Danais. Anderen, zoo als Rhodoeera Rhamni, missen dezen 
tak, zoodat er in dat geval van de grondader geen spoor meer over is. De vormen van Sphinx en 
Noetua, welke met eenen vleugelhaak {le erin oufrein ) aan de ondervleugels voorzien zijn, hebben 
de grondader geheel afgezonderd, langs de basis liggende en zich buiten den vleugelrand verlengende, 
om gemelden haak te vormen. 
De middeleel der bovenvleugels levert bij de Papilionidea bepaalde onderscheidingskenmerken op. 
Z.ij is niet bij alle vormen gesloten, zoo als die der ondervleugels, maar geopend aan het einde hij 
I arnassius en Thais. Van de middeleel der boven- en ondervleugels loopen bij alle geslachten dezer 
familie zes aders naar den buitenrand. Op de eerste vleugels van Doritis vereenigen zich de twee boven- 
ste, om eene afzonderlijke kleine cel te vormen. 
De betrekkelijke lengte der middeleel tot de tweede ader op de bovenvleugels, als ook tot de vierde 
ader op de ondervleugels, is insgelijks in aanmerking te nemen. De middeleel der bovenvleugels is eens 
zoo lang als de tweede ader bij Eurycus en bij Papilio Agamemnon, Sarpedon, Antipathes, Macareus, 
Hypenor, Cresphontes; een derde langer dan de tweede ader bij O. Priamus, Tithonus, bij P. Memnon, 
Hector, Machaon, Pammon, dissimilis, Dorcus, bij Thais en Doritis; een vierde deel langer bij P. Nox; 
