14 
een vijfde bij P. Payeni, O. Remus en Heliaeon, Parnassius Apollo; van dezelfde lengte als de tweede 
ader bij Leptocircus. — De middelcel der ondervleugels is 2i maal langer dan de vierde ader bij 
P. Payeni; eens zoo lang als de vierde ader bij O. Tithonus, P. Macareus; een derde langer bij O. Remus; 
een weinig langer bij P. Cresphontes, Maehaon, Agamemnon en bij Doritis; ongeveer van dezelfde 
lengte bij O. Priamus, Heliaeon, bij P. Memnon, Ascalaphus, Ambrax, Lampsacus, Hector, Leobotes, 
Antiphus , Pammon, Dorcus, Nox, Arjuna, Palinurus, dissimilis en bij Eurycus; een weinig korter 
dan de vierde ader bij P. Oenomaus, Helen us, Nephelus, Hypenor, Liris en bij Parnassius, Thais; 
een vijfde van de lengte der vierde ader bij Leptocircus. — Uit deze opgaven is af te leiden, dat op de 
bovenvleugels de betrekkelijke lengte van de middelcel tot de tweede ader overeenkomt bij soorten van 
Papilio, welke tot van elkander zeer afwijkende groepen behooren, zoo als bij Macareus en Antipathes; 
dat bij gemeld geslacht de middelcel der ondervleugels het langst is bij Payeni , het kortst bij Helenus, 
Liris en Hypenor betrekkelijk tot de vierde ader; dat verder bij de meeste soorten van Papilio, zoo als 
insgelijks bij Parnassius en Thais, deze van dezelfde lengte of weinig korter, bij Ornithoptera gewoonlijk 
langer, bij Leptocircus slechts een vijfde van de lengte der vierde ader is. 
De binnenrandader heeft bij sommigen drie, bij anderen vier takken. Drie enkele takken ziet men bij 
Parnassius; drie takken, waarvan de derde, op het midden, zich in twee takjes afzondert, bij Leptocircus; 
vier enkele takken bij Ornithoptera, Papilio, Eurycus, Thais en Doritis. Gewoonlijk vereenigt zich de 
derde tak onder eenen scherpen hoek met de hoofdader: bij Eurycus is deze hoek echter stomper. Zoo 
vindt men insgelijks soorten van Papilio, bij welke de derde tak aan zijnen oorsprong eene bogt beschrijft; 
in vereeniging met dit kenmerk neemt men alsdan tevens eene afwijking waar in het beloop van den 
eersten tak, welke niet parallel met de randader naar de vleugelspits voortloopt, maar in eene schuinsche 
rigting zich met deze randader vereenigt en alzoo het vak tussehen de twee bovenste hoofdaders afsluit: 
zulks komt voor bij alle soorten der 12 de groep; bij Latreillianus, Pylades van de 15 de ; bij Antipathes, 
Dorcus, Rhesus, Aristaeus, Polyeenes, Agapenor van de 16 de ; bij Adamastor en Cynorta van de31 ste ; 
bij Macareus en Laodocus van de 32 ste . — De derde tak is bij Papilio aan de basis van den tweeden 
verwijderd; P. Payeni maakt hierop eene uitzondering en heeft den oorsprong der drie eerste takken 
zeer digt bij elkander vereenigd. 
De onderscheidene geslachten der Papilionidea zijn op de volgende wijze te verdeelen, als men de 
cellen der boven- en ondervleugels in aanmerking neemt: 
I. De middelcel der bovenvleugels gesloten. 
A. ) De ondercel der bovenvleugels gesloten. 
1. ) De grondcel der ondervleugels langwerpig: Ornithoptera , Papilio. 
2. ) » » » y> vierkant: Eurycus. 
B. ) De ondercel der bovenvleugels geopend: Leptocircus. 
CA )> » » » ontbreekt: Doritis. 
II. De middelcel der bovenvleugels geopend. Geene ondercel. 
A. ) De grondcel der ondervleugels langwerpig: Thais. 
B. ) y> » » » ontbreekt: Parnassius. 
