16 
De voelers zijn aan de buitenzijde met borstelvormige haren bedekt, die naar den top in lengte afne- 
men. Het laatste lid is zeer kort bij Ornithoptera, Papilio (*), Eurycus en Leptocireus ; maar verlengd 
bij Thais, Parnassius en Doritis, even als bij de Lycaenidea, hetgene voor de twee eerste vormen door 
den Heer Latreille reeds vroeger is opgemerkt. 
V. De pooten. 
Ornithoptera, Papilio en Leptocireus hebben verlengde pooten ; gladde dijen, behalve bij de soorten 
der 12 de groep ; de scheenen der voorpooten met eenen doorn gewapend ; het eerste lid der tarsen van 
dezelfde lengte als de vier overige leden gezamentlijk, of iets korter, zoo als bij P. Machaon, of iets 
langer, zoo als bij P. Memnon , en de nagels gelijk van lengte. De voortarsen van O. Amphrisius zijn bij 
de mannetjes dunner dan bij de wijfjes. De wijfjes van Leptocireus onderscheiden zich door eenen 
doorn aan de onderzijde der nagels, welke bij de mannetjes gemist wordt. 
Parnassius, Thais, Doritis hebben de pooten korter en de dijen behaard; maar de seheenen der voor- 
pooten insgelijks van eenen doorn voorzien. Het eerste lid der tarsen is bij de mannetjes van Doritis 
van dezelfde lengte, maar bij de mannetjes van Thais en Parnassius korter, dan de vier volgende leden 
gezamentlijk; bij de wijfjes van Thais even lang; bij die van Parnassius korter, even als bij de mannetjes. 
De Heer Doyère (-f) vermeldt, dat bij Parnassius de nagels zeer ongelijk van lengte zijn en dat de een 
de helft korter is dan de ander. Zulks is niet alleen het geval bij Parnassius, maar insgelijks bij Thais 
en Doritis: deze ongelijkheid der nagels wordt echter alleen waargenomen bij de mannetjes, terwijl de 
wijfjes dezelve ongeveer van gelijke lengte hebben. 
VI. De geslachtsdeelen. 
PI. IX. %. 18—31. 
Deze deelen zijn vooral bij de mannetjes zeer verschillende van vorm. De buitenste kleppen van 
Amphrisius sluiten geheel tegen elkander en verbergen twee zijdelingsche aanhangsels, die naar het 
einde haakvormig omgeslagen en langs den bovenrand gedoornd zijn. Het afgeknotte en zelfs eenigzins 
holle einde van het achterlijf, dat binnen deze kleppen ligt, heeft langs den bovenrand eenen spitsen, 
naar beneden omgebogen doorn, met twee zijdelingsche plaatjes, die er tegen aan liggen. Uit het 
midden van het achterlijf komt de roede te voorschijn, welke kraakbeenig, regt, stomp en korter dan 
de zijdelingsche kleppen is. Die van Papilio Memnon , Pammon, Helenus, Machaon, komen hiermede 
(*) Zie Horsfield t. a. p. PI. IV. %. 11, 12, 13. 
(f) Ann. Soc. Entom. de France, VI. 266. 
