op de zijden met eene grijze lijn. — De vlugt der wijfjes is 4" 21" tot 5" 21". De bovenvleugels zijn 
graauw-zwart met lichtere strepen. De ondervleugels zijn aan beide zijden fluweelzwart, van boven 
naar den grond toe graauw, buiten de middelcel met blaauwe punten; met eene groote, oogvormige, 
roodachtig gele anaalvlek en eene gebogene vlek tusschen de 6 de en 7 de ader; van onderen met olijf- 
groenen weêrschijn; met zes gebogene randvlekken langs den buitenrand en de anaalvlek gelijk op gene 
zijde. De inkervingen zijn wit gezoomd: de twee bovenste van den buitenrand breeder op de onderzijde, 
dan van boven. — Deze soort schijnt op Japan voornamelijk te huis te behooren, zijnde aldaar door de 
Heeren von Siebold en Burger verzameld. Eene variëteit van het mannetje uit China heeft eenen 
groenen weêrschijn op de bovenvleugels. 
PAPILIO ALCINOUS, Kuis. 
Klug, Neue Schmetterlinge der Insekten-Sammlung zu Berlin, 1836. Tab. I. 
De mannetjes hebben 4" vlugt. De ondervleugels zijn smal met eenen blaauwachtigen of groenaeh- 
tigen weêrschijn, zijnde de binnenrand naar boven zakvormig omgeslagen; van de bruinachtig asch- 
graauwe vlekken op de bovenzijde langs den buitenrand zijn er soms maar eene of twee zigtbaar. De 
vijf vlekken der onderzijde zijn bruinachtig geel, iets donkerder dan bij de wijfjes. Het lijf is lang 
behaard, zwart op de bovenzijde; van onderen langs het middellijf is aan beide zijden een breede, 
geelachtig bruine band, welke zich onder de vleugels verliest. Bij de wijfjes van 4" tot 4f" vlugt is 
de binnenrand der ondervleugels naar boven geligt; de band langs het achterlijf is breeder, strekt zich 
gedeeltelijk ook van onderen uit en heeft eene rij zwarte punten. — Even als de vorige soort, door de 
Heeren von Siebold en Bürger op Japan verzameld. — In het Japansch heet deze vlinder: tn > n »h-£s, 
Woha kuro tsjo of de dagvlinder ( tsjo ) met zwarte ( huro ) staartvederen ( tooha ). 
PAPILIO ASCALAPHUS, Boisd. w. 12. 
PI. I. % 2. S 
Groot; de vleugels zwart aan de basis; de staarten breed. Het mannetje heeft zwarte vleugels; de 
onderste op de bovenzijde met blaauwe verlengde strepen over het buitenste gedeelte; op de onderzijde 
met korte, blaauwe strepen op het midden en met graauwaehtig gele, halve-maanvormige vlekken langs 
den buitenrand. Het wijfje met bruin-zwarte vleugels; de onderste aan beide kanten met eene geel- 
achtige vlek op het middelvlak , welke in zeven deelen gedeeld en met zeven oranje randvlekken gesierd is. 
Het mannetje verschilt op de bovenzijde van Deiphobus, doordien de grijze strepen der bovenvleu- 
gels langer en ten getalle van acht paren aanwezig zijn; de blaauwe strepen op de ondervleugels zijn 
insgelijks langer en de reeks strekt zich over het vak tusschen de twee binnenste aders uit. De onder- 
zijde der vleugels is door D r . Boisduval zeer juist beschreven. — Het wijfje is van dezelfde grootte. 
De bovenvleugels hebben, even als die van het wijfje van Deiphobus, vier witte strepen over de middel- 
cel en twee tusschen iedere ader; deze laatste zijn echter korter. Aan de basis der vleugels is eene 
