50 
zijn op den onderkant paars-asehklcurig, beneden de tweede ader met drie bruine dwarsbanden, 
terwijl die der mannetjes op de onderste helft doorschijnend zijn, zonder banden. 
Behalve de vorm en de kleur der vleugels, geeft de vergelijking van het aderenverloop in de onder- 
scheidene groepen, de volgende uitkomsten. De bovenvleugels zijn altijd verdeeld in een voor- en 
achterveld. Het laatste neemt den binnenhoek bij de aanhechting der vleugels in, en is door eene in- 
gedrukte vouw en boogvormige ader afgezonderd. Het voorveld heeft vier hoofdaderen , die aan den 
grond der vleugels haren oorsprong nemen. De eerste hoofdader loopt gewoonlijk digt langs den 
bovenrand der vleugelsj verwijdert zich echter van den bovenrand bij M. strumaria, valida, praecaria 
en Burmeisteri, en ligt op het midden der vleugels bij M. ovalifolia, Stoll. Zij is gewoon lijk met den 
bovenrand verbonden door een onregelmatig weefsel of door schuine aderen, zoo als bij M. splendida 
en hyalina, en met de tweede ader door zeer korte dwarsadertjes. Haar verloop is gewoonlijk regt en 
onverdeeld 3 bij M. ovalifolia, Stoll, echter geheel afwijkende, geeft zij drie boogvormige takken naar 
den bovenrand en eindigt in diezelfde rigting op het midden der lengte. — De tweede hoofdader 
verdeelt zich op het einde in twee takken. M. ovalifolia is de eenige soort, welke hierop eene uitzondering 
maakt, daar zij bij deze, vier of vijf takken naar den bovenrand uitschiet. — De derde ader is geheel 
onverdeeld bij de wijfjes van M. desiccata en rhombica; of splitst zich op twee derde gedeelten der lengte 
in twee enkele, korte takken bij M. corona ta 3 of op het midden der vleugels in twee lange takken bij 
M. hyalina, die dan eens onverdeeld, dan weder op het einde in korte ondertakken verdeeld, evenwijdig 
aan de takken der tweede ader, naar den onderrand loopenj ofwel in drie takken, zoo als soms het 
geval is bij M. chloreudata, als de tak, welke over het stigma loopt en gewoonlijk met de vierde hoofd- 
ader verbonden is, met de derde in verband staat 3 of in vier takken, zoo als bij M. (Orthodera) prasina 
en bij M. strumaria. Bij de laatste valt nog op te merken, dat zij voor het midden der vleugels met de 
vierde, en op het einde met de tweede hoofdader verbonden is. — De vierde hoofdader is digt bij de 
aanhechting in twee takken verdeeld 3 de bovenste tak loopt gewoonlijk over het stigma 3 de onderste 
langs de grensader van het achterveld. Beide takken zijn zeer verschillend in hun verloop, niet alleen 
bij de onderscheidene soorten, maar ook bij de seksen van dezelfde soort. Het geringste aantal onder- 
takken vindt men bij M. sinuata, waar de bovenste eenmaal gegaffeld en de onderste tak onverdeeld is. 
Het grootste aantal daarentegen bij M. splendida, waar de bovenste vijf en de onderste drie takken heeft, 
en bij M. eoronata, van welke de bovenste twee en de onderste vijf takken vertoont. In de meeste 
soorten vindt men verschil in het verloop der vierde hoofdader bij de mannetjes en wijfjes 3 echter is 
zulks niet tot eenen algemeenen regel te maken, daar b. v. beide seksen van M. valida twee ondertakken 
aan de bovenste en drie aan den ondersten tak hebben 3 terwijl het mannetje en wijfje van M. Burmeisteri 
twee ondertakken aan de bovenste ader bezitten en de onderste onverdeeld is. De adertakken der derde 
en vierde hoofdader beschrijven gewoonlijk eenen boog3 bij anderen, zoo als bij M. chloreudata, 
M. (Thespis) purpurascens en 5 -maculata, Stoll, M. (Tarachodes) eoronata, Klug, eene regte lijn3 bij 
nog anderen, zoo als M. strumaria, desiccata en rhombica, eenen hoek, welke bijna regt is. 
Het achterveld is door eene onverdeelde, boogvormige grensader omschreven en overlangs in tweeën 
verdeeld. Het voorste deel heeft dezelfde kleur als het voorveld der vleugels , terwijl het achterste ongekleurd 
