97 
leden; P. (Eurycanthus) horridum heeft er duidelijk acht. De scheede is als het verlengde zevende lid 
te beschouwen; zij bedekt gewoonlijk het uiteinde van het achterlijf; is dit laatste echter zeer breed en 
plat, de scheede kort en smal, zoo als bij Phyllium, dan ligt het achtste en negende lid aan de onder- 
zijde bloot. De scheede der wijfjes is èf korter, èf van dezelfde lengte, óf langer dan het achterlijf; 
zij neemt eenen bijzonderen vorm aan bij P. Macklotii der 14 de groep, bij welke zij de gedaante eener 
geslotene buis erlangt, die zich achter het lijf uitstrekt en zijdelings door de twee verlengde borstels 
gesloten wordt. 
F.) De Luchtgaten. 
Het normale getal der luchtgaten wordt bij de Coleoptera en Orthoptera gewoonlijk op tien paren 
gesteld (Burmeister I. 173). Bij Phasma is een paar meer aanwezig, dat aan de voorzijde der voorborst 
geplaatst, luchtgaten aan den kop mededeelt. P. (Ascephasma) hieroglyphicum heeft deze eerste lucht- 
gaten vooral bijzonder groot en op de rugzijde uitpuilend. Het tweede paar ligt in het verbindings- 
vlies der voor- en middelborst; het derde in hetzelfde der middel- en achterborsl; het vierde in de 
bovenste zijplaten der achterborst; het vijfde tot elfde gewoonlijk onder den buitenrand, maar bij Phyl- 
lium midden op de buikvlakte van de zeven eerste geledingen des achterlijfs. 
G.) De Vleugels. 
De boven vleugels, welke bij Mantis van dezelfde lengte zijn als de ondervleugels, bedekken bij Phasma 
slechts een gedeelte der laatste. Bij velen beslaan zij van deze een vierde tot de helft; bij anderen slechts 
een vijfde tot een achtste gedeelte; bij sommigen liggen zij als kleine dorentjes tegen den grond der onder- 
vleugels aan. Als uitzonderingen zijn aan te zien de beide seksen van Heteropteryx en de wijfjes van 
Diapherodes en Ectatosoma, van welke de boven- en ondervleugels dezelfde lengte hebben, en de wijfjes 
van Phyllium, welker boven vleugels zulke eene ontwikkeling bekomen over de ondervleugels, dat de 
eerste het geheele achterlijf bedekken en de laatste èf naauwelijks zigtbaar zijn, of de helft slechts van 
het achterlijf bereiken. — Zij zijn aan het uiteinde van de middelborst gehecht. 
Ten einde, bij de kortheid der bovenvleugels, de ondervleugels te behoeden, is het vooiveld dei 
laatstgemelde meer lederachtig, terwijl zulks bij Mantis van dezelfde zelfstandigheid is, als het aehtei- 
veld. Bij de wijfjes van Ectatosoma vindt hetzelfde plaats, daar de tweede vleugels, hoewel van de- 
zelfde lengte als de eerste, niet door deze bedekt worden. Phyllium celebicum, wijfje, en Heteropteiyx 
daarentegen, hebben voorveld en achterveld van dezelfde dikte en doorschijnendheid, daar de boven- 
vleugels van deze, even als bij Mantis, de ondervleugels geheel beschutten. 
Bij Phasma vindt men de verhouding van de bovenvleugels tot de borst, gelijk die bij Mantis best < , 
niet terug. Het onderscheid der seksen bepaalt zich, wat de bovenvleugels aangaat, even als het 
geheele lijf, tot eenen smalleren en korteren vorm bij de mannetjes. De ondervleugels der ma e j 
en wijfjes hebben èf dezelfde gedaante met minderen omvang bij eerstgemelde, en zijn da j 
langwerpig, zoo als in de groepen Necroscia, Phasma en Tropidoderus; èf bij beide rond, z o al j 
