98 
Heteropteryx en in de vijftiende groep- öf zij verschillen in gedaante, zijnde die der mannetjes lang, 
smal en spits, der wijfjes breed, kort en rond, zoo als bij Cyphocrania en P. (Haplopus) ceratophyllum; 
óf zij bereiken van de mannetjes de lengte van het achterlijf en van de wijfjes nog niet het einde der 
achterborst, zoo als van P. (Diapherodes) angulata en van Ectatosoma. 
De kleur der vleugels van de mannetjes en wijfjes is bestendig dezelfde, behalve bij Cyphocrania, 
waar de mannetjes den voorrand der bovenvleugels wit geboord hebben en wel bijzonder van P. (Cypho- 
crania) marginipennis en spinicollis, van welke de ondervleugels der mannetjes doorschijnend, der 
wijfjes donker zijn. 
De bovenvleugels zijn niet in een voor- en achterveld verdeeld, zoo als bij Mantis of, wanneer het 
laatste voorhanden is, zoo als bij P. (Cyphocrania) gigas, is zulks zeer klein. Zij hebben op het midden 
van den bovenrand geen stigma; maar boven de aanhechting der ondervleugels ziet men eene meer of 
min verhevene kruin, welke echter bij de wijfjes van Phyllium geheel ontbreekt. De hoofdaders loopen 
met het tusschen beiden liggend weefsel meer inéén, dan bij Mantis, zoodat zij daardoor over het 
algemeen minder duidelijk zijn afgezet. Soorten met groote dekvleugels, zoo als P. (Cyphocrania) gigas, 
hebben echter insgelijks vier duidelijke hoofdaders, welke regelmatig over dezelve verspreid zijn, tot 
aan den top uitloopen en waarvan de twee eerste vóór de vleugelkruin in twee takken zijn verdeeld. 
Bij gemelde soort hebben zij dezelfde sterkte; bij Tropidoderus daarentegen is de tweede tak der eerste 
ader sterker, dan alle overige. Zulks is insgelijks het geval bij Phyllium; de wijfjes dezer groep 
hebben, onder het midden der dekvleugels, den tweeden tak der eerste ader zeer sterk boogsgewijze 
naar boven gedraaid, en de tweede ader, ongeveer van dezelfde dikte, met drie takken, die zich, even- 
wijdig aan den vorigen, naar den bovenrand begeven. 
Zijn de hoofdaders der bovenvleugels minder duidelijk bij Phasma dan bij Mantis, des te sterker zijn 
die van het voorveld der ondervleugels. P. (Cyphocrania) gigas heeft vijf takken, waarvan de eerste, 
derde en vijfde onverdeeld, de tweede en vierde daarentegen in twee takken afgezonderd zijn. P. (Cy- 
phocrania) viridanum, Prisopus, en de mannetjes van Cladoxerus en Phyllium hebben de derde ader, 
even als de tweede, ééntakkig; maar de vierde enkelvoudig. Van P. Macklotii, Boiei en galacpterum 
der 15 de groep is de derde ader alleen verdeeld , de tweede enkel, maar sterker dan de overige. Van 
Ascephasma zijn alle vijf de aders enkel in haar verloop. — Zij verspreiden zich in het algemeen regel- 
matig over het geheele voorveld; bij P. conocephalum der 15 de groep is op de bovenste helft van hetzelve 
alleen de eerste ader zigtbaar; de anderen zijn op de tweede helft te zamen gedrongen; de tweede ader 
is dikker dan de overige en op het midden der lengte eerst onderverdeeld. — Tusschen de onderschei- 
dene seksen neemt men geen verschil in het aderenverloop waar, uitgenomen bij P. (Nccroscia) vinosum, 
Serv. en 4-guttatum, Serv., van welke de mannetjes de tweede ader enkel, de wijfjes daarentegen 
dezelve verdeeld hebben op het eerste derde gedeelte der vleugellengte. — Bij alle overige, ons bekende 
soorten van Nccroscia is de tweede ader enkelvoudig, uitgenomen bij de wijfjes van P. (Necroscia) dia- 
canthos en atrophicum, terwijl bij de soorten der groep Phasma de tweede ader op korten afstand van 
haren oorsprong eenen tak afgeeft. 
