106 
langer dan de eerste, uitgenomen bij Heteropteryx, welker mannetjes en wijfjes de beide vleugels van 
dezelfde lengte hebben. Mantis heeft ook de voorborst gewoonlijk langer, dan de middel borst; Phasma 
daarentegen de middelborst langer, dan de voorborst, met uitzondering van Phyllium en Prisopus die, 
even als Harpax en Metalleutica, voor- en middelborst van gelijke lengte hebben. 
Eene natuurlijke rangschikking van het geslacht Phasma te geven, is geene gemakkelijke taak. Men 
kan zulks gereedelijk opmaken uit eene vergelijking der zamenstelling, achtereenvolgend door Gray, 
Serville en Burmeister ontworpen. Serville schikt de ongevleugelde vormen tusschen de gevleugelde; 
Gray zondert de laatste van de eerste geheel af, en Burmeister stelt met regt eene derde afdeeling 
van Phasma in, welke tusschen beide de twee vorigen staande, gevleugelde mannetjes met onge- 
vleugelde wijfjes verbindt, die door de vorige schrijvers als twee verschillende geslachten waren aan- 
gezien. De afdeeling met gevleugelde mannetjes en wijfjes is het meest gewijzigd. Neemt men bij deze 
den onderscheidenen vorm der pooten, of deze verbreed, gedoomd of effen zijn, tot grondslag, dan 
wordt daardoor de groep Heteropteryx van Ectatosoma, Tropidoderus van Podacanthus, Xeroderus van 
Necroscia, P. (Haplopus) dilïbrmipes (Pterinoxylus, Serv.) van P. (Haplopus) ceratophyllum en angulatum 
afgezonderd. Yolgt men met Serville de evenredige lengte van de middelborst tot de voorborst, dan 
wordt Necroscia van Phasma, Tropidoderus van Podacanthus verwijderd. De verhouding der onder- 
vleugels tot de bovenvleugels geeft daarentegen eenen zeer natuurlijken leidraad. Bij diegenen, welke 
van den gewonen grondvorm afwijken, zijn öf de boven- en ondervleugels van gelijke lengte bij man- 
netjes en wijfjes (Heteropteryx, Gray), óf alleen bij de wijfjes (Diapherodes, Ectatosoma), öf de onder- 
vleugels zijn bij deze nu eens de helft korter, dan de boven vleugels, dan weder naauwelijks zigtbaar 
(Phyllium). Bij de overigen zijn de ondervleugels van mannetjes en wijfjes langer, dan de dekvleugels. 
Onder deze komen eerst diegenen, welke zeer korte doornvormige dekschilden hebben; vervolgens 
die, bij welke de bovenvleugels | — f- deel, en eindelijk zulke, bij welke deze k — i der ondervleugels 
bereiken. 
Yan alle gevleugelde vormen, tot heden bekend, zijn de vleugels van beide seksen gelijkerwijze ge- 
kleurd, behalve bij P. (Cyphocrania) marginipenne en spinicolle, waarvan de mannetjes doorschijnende, 
de wijfjes donkere vleugels bezitten. De mannetjes dezer soorten zijn nog daardoor belangrijk, dat 
zij zich het naast aansluiten aan die van Cladoxerus, waarvan zij alleen door kortere dekvleugels 
afwijken. 
Onbekend zijn nog de mannetjes der groepen Prisopus, Burm.; Xerosoma, Serv.; van P. conocepha- 
lum, n.; van P. (Haplopus) difformipes en micropterum, Serv.; van P. (Platycrana) reticulatum. Even 
zoo de wijfjes van Xeroderus, Gray. Insgelijks behoort nog nader onderzocht te worden, of de wijfjes 
van P. (Diapherodes) venustulum, Serv., gibbosum en glabrieolle, Burm. ongevleugeld blijven, dan 
wel korte vleugels bekomen, gelijk P. (Diapherodes) angulata, Fabr. 
\ 
