173 
/& 
Het voorveld der bovenvleugels levert in bet algemeen bij de onderscheidene seksen geen onderscheid 
op. Vier uitzonderingen zijn tot nog toe op dezen regel bekend. Zoo zijn de bovenvleugels der man 
netjes van L. (Hexaeentrus) plantaris, nob. ongeveer eens zoo breed, als die dei wijfjes. l>ij gene is de 
loop der tweede en derde ader digter langs den bovenrand; de laatste geeft twee takken af, waai van 
de een, op het midden der lengte ontspringende, bijna eenen regten hoek voimt. De vieide adei maakt 
eene bogt, in den vorm eener S, en is zeer verwijderd van de voorgaande. Het achteivcld is bieedei en 
korter. De wijfjes daarentegen hebben de bovenvleugels als die van Locusta gevoimd. Lven 
Hexaeentrus heeft Mecopoda en wel in het bijzonder L. (Mecopoda) niponensis, n. de bovenvleu e e 
der mannetjes eens zoo breed, bijna als de wijfjes. Hel verloop der adeis is van beide seksen het e 
De wijfjes van L. (Pseudophyllus) leueonotus, Serv. en fenestrata, Stoll, hebben de bovcnvleu 0 els v 
en breed; de vijfde ader neemt haren loop zeer digt langs den achterrand, welke naauvvelijks ov 
tegenoverliggenden vleugel omgeslagen is; de aders, die tusschen de vijfde adei en den aehteriai 'oo > 
zijn daardoor zeer kort; ook zijn deze niet evenwijdig aan elkander. De mannetjes wijke 
daarvan af, dat zij als verschillende soorten beschreven zijn geworden; die van beide geme 
komen echter volkomen overeen. Zij zijn dunner en bol; de vijfde ader is van den achterrand vei w j ; 
het veld tusschen deze ader en den achterrand is daardoor zeer breed, met vei lengde evenwijdi D e adc 
doorsneden en van weèrszijde plat over elkander geslagen (PI. XX. fig. 9 en 10). De seksen 
L. (Pseudophyllus) neriifolia leveren geen zoodanig verschil op. Dc bovenvleugels van Aci idopezc 
zijn nog meer onderscheiden: bij de mannetjes vlak verlengd, dun, met veiwijderde dwarsadeis, j 
wijfjes om het achterlijf geslagen, lederachtig, bol, kort, met ineengedrongene adeis, zoo als zu 
Brullé het eerst waargenomen is. 
Op het achterveld der bovenvleugels ziet men bij de mannetjes, gewoonlijk aan de ïegte J 
trommelvlies (tympanum). Hetzelve ontbreekt bij de groepen Scaphuia, Phylloptera, vele s 
Phaneroptera, bij Pseudophyllus, Aprion en Meconema. Op beide de vleu 0 els zijn /. j v “ j 
eenige soorten van Aeanthodes, bij Gnathoclita, bij de 27*» groep, bij Polyaneistrus en Megalodon. 
Het trommelvlies van Polyaneistrus is door eene verlenging van het bovenveld dei v 0 
van Mecopoda is van achteren zakvormig, door eene verdubbeling van den onderrand. Op de onderzij e 
van den linkervleugel loopt, over het achterveld, eene kraakbeenige rib, welke bij Mceopo 
fijne, menigvuldige, evenwijdige dwarssleufjes verdeeld is, en bij Pseudophyllus m de lengte met eene 
groeve doorsneden wordt. 
Hoewel het aderenverloop der boven vleugels van Schizodactylus en Gryllacris, op het eeiste voorko 
r -ï 1 j i W ezen is hetzelve toch tot de vijf hoofdaders terug 
men, zeer alwnkend van den grondvorm schijnt te w ew, 
, ft takken af die naar den bovenrand 
te brengen. De eerste hoofdader van Schizodactylus gee > ,, f 
loepen. De tweede en derde loepen evenwijdig aan elkander; gene éénen tak, deze dn. 
vende. De vijfde hoofdader heeft, tot op eenen korten afstand van de aanhechting eenen aan de de , 
, . .. . , j p7 „ i aa tste venvijdert, ontspringt de vierde hoofdadei , 
evenwydigen loop; ter plaatse, waar zij zich van deze f 1( onver deeld en 
A- 1 IJ • -n fj 1 f, 1 lano-s den bovenrand zes takken af, die ane onvei ueeiu 
die onverdeeld is. De vijfde hoofdader geelt lan D s aci i 
p j • 1 j j i fj P Hpr en aan de vertakkingen van deze laatste, naar den vleu ö eltop 
evenwijdig aan de vierde en derde hoofdadei en aan ue » ^ 
Insecta. 
