I 
174 
toeloopen; terwijl bij de overige groepen van Locusta de vijfde ader langs den bovenrand nooit tak- 
ken afgeeft. Het achterveld is breed, onder eenen regten hoek van het voorveld afgezonderd en ligt 
plat over den rug; van beide seksen is het gelijkvormig, daar er bij de mannetjes geen trommelvlies 
aanwezig is; verder is het door vijftien takken van de vijfde ader verdeeld, die onder eenen scherpen 
hoek ontspringen, evenwijdig aan elkander verloopen en door sterke d warsaders verbonden zijn. Het 
achterveld der bovenvleugels van Schizodactylus heeft vele punten van overeenkomst met dat van 
Gryllus. Hij beiden ligt het plat over den rug, zijnde onder eenen regten hoek van het voorveld afge- 
zonderd; deszelfs aderenverloop is ook nagenoeg hetzelfde. Tan Gryllus echter neemt het achterveld de 
geheele lengte en meer dan de helft van de breedte der vleugels in; terwijl dat van Schizodactylus slechts 
een derde gedeelte der lengte en breedte vervult. De bovenvleugels der beide seksen zijn buitendien 
bi J Gryllus zeer verschillend, daar bij de mannetjes het trommelvlies zich over een groot gedeelte van 
hunne oppervlakte uitstrekt (Zie het aderenverloop van Schizodactylus, PI. XX. fig. 12). 
Op de bovenvleugels van Gryllacris is het achterveld niet afgezonderd. De eerste hoofdader van 
L. (Giyllaciis) Horneoënsis, n. sp., translueens, n. sp., en van alle soorten dezer groep met afgeknotte 
dek vleugels, heeft drie takken; de tweede is onverdeeld; de derde geeft twee takken af, waarvan de 
eerste langs den onderrand, de tweede langs den bovenrand, drie tot vier korte takjes heeft; de vierde 
is, even als de tweede, onverdeeld en scheidt den bovenvleugel in twee gelijke helften; de vijfde geeft 
van onderen drie takken af, en onder deze liggen nog drie onverdeelde aderen, die alle, evenwijdig aan 
elkander, naar den top verloopen. — Bij de soorten van Gryllacris met stompe bovenvleugels en in het 
bijzonder bij L. (Gryllacris) ruficeps, S. geeft de derde ader drie takken af, waarvan de middelste twee 
takjes aan het einde heeft; de vierde ader ligt een weinig over de helft en is op het midden der lengte 
verdeeld; de vijfde ader is bij den oorsprong reeds in vijf enkele takken gescheiden (Zie het aderen- 
verloop van L. (Gryllacris) Horneoënsis, n. sp. PI. XX. fig. 7, en van ruficeps, S. PI. XX. fig. 11). 
De ondervleugels van Locusta viridissima zijn langwerpig, spits en verdeeld in een voor- en achterveld. 
Het eeiste is van gelijke doorschijnendheid en kleur als het volgende, heeft vier evenwijdige, tot aan 
den vleugeltop zich verlengende hoofdaders, waarvan de eerste den bovenrand inneemt en, gelijk de 
twee volgende, geheel onverdeeld is. De vierde hoofdader geeft vijf takken af, waarvan de eerste zich 
op het midden des vleugels, met de eerste ader van het achterveld vereenigt en de volgende, in schuine, 
evenwijdige rigting verloopende, aan den top met elkander verbonden zijn. Het achterveld heeft twaalf 
adeis, die alle op korten afstand van den vleugelgrond, in eene halfcirkelvormige dwarsader opgenomen 
worden. Deze zelfde vorming der ondervleugels neemt men waar bij de overige soorten van Locusta, 
bij Dectieus, Conocephalus, Mecopoda en de groep 33. — Bij Pseudophyllus, Phaneroptera en Phyl- 
lopteia is het vooiveld ondoorschijnend aan den top, voor het gedeelte, dat buiten de dekvleugels reikt. 
Yan Pseudophyllus heeft de vierde ader van het voorveld drie takken, waarvan de eerste eenen zijtak 
afgeeft, die de twee volgende aan het einde opneemt. — Bij L. (20) rugosa, L. en femorata, Fabr. 
geeft de dei de adci éénen en de tweede ader twee takken af, die alle naar den top verloopen. — Yan 
Pterochroza neemt het voorveld de bovenste helft der vleugels in; de drie laatste takken der vierde ader 
loopen schuins naar den achterrand der vleugels. — De ondervleugels zijn boogvormig bij L. (9) Novae 
