о НѢКОТОРЫХЪ ГРЕЧЕСКИХЪ ТЕКСТАХЪ ЖИТІЙ СВЯТЫХЪ. 
45 
Т. 29, 20. ou γάρ aHtôv προσκε- 
κομίκα[αεν τώ ■θ-εολήπτω πατρί ή της 
άξίας εγγύς έστάναί τούτων των ρ<·εγί· 
στων αρετών ίκανώθηΐΛεν. λόγου γάρ 
παντός τά κατ’ αυτόν ύπεραίρει δύναμιν, 
ώς πάντας έπαινέτας έξ ίσου της τoύτoJV 
διά λόγων τιαής άπολείπεσθαι, έγώ δε 
και υ-άλλον υπέρ πάντας της των επαί- 
νων άξίας άπολειφθείς τό της προαφέ- 
σεως εις αποδοχήν προτίθηαι προθυ[Λον, 
απορία λόγου καί γήρα καί νόσω 
καρί-πτόμενος. 
XXX. Ν. 141, 13. [ϋδέλυγρια γάρ 
άριαρτωλοΐς, ώς Σολοχώντί καί τή 
άληθεία δοκεϊ, θεοσέβεια, ταΐς γάρ 
άρκυσι των άφυκτων λόγων αΰτου 
άεί πιεζο[αενοι καί τφ /^αβυρίνθω των 
έλέγ/ων άδιεξίτητα περιθέοντες и πρ. 
XXXI. Ν. 142, 26. ο δέ οία τής 
αλήθειας έ/θρός — παρέσεσθαι τούτον 
ώς αυτόν <κελεύει> καί περί των ήκου- 
σμένων ώς τάχιστα διευθύνεσθαι. καί ' 
δς παρήν ώς εις ευωχίαν ou δίκην κα- 
λούμενος. 
Ν. 163, 18. ήνίκα τόν άγνώμονα 
Λέοντα έπωρυόμενον ήσθετο καί κατά 
τής αρχής λεόντειον βρέμοντα. 
Ν. 189, 8. έξ έκείνου γάρ, ή φησιν 
ή παροιμία, τήν κατά τής έκκλησίας 
έ'ίδύεται λεοντήν. 
XXXII. Ν. 153, 14. πόνοις — καί 
ίδρώσι τήν έν αυτή φυεΐσαν τής αίρέ- 
σεως άκανθαν προθέλυμνον έκτεμών 
καί τά έν μέσω σκώλα καί σ/Λνοα- 
\ν}^) — ύφελόμενος — καί σπείρας ούκ 
έφ’ όδοΰ καί πέτρας καί άκανθων. 
XXXIII. Ν. 153, 29. δς· καί γάρ 
χρή παθεΐν καί γήρα καί νόσω καί 
τω σώ πόθω τετρυχ^ο3μένους; πλήν καί 
Θεω φίλον τό κατά δυναμιν. 
42 ρ. 552 C. έπειδή σής όστέων 
καρδία αισθητική, ώς Σολομών τι καί 
τή άληθεία δοκεϊ. 
23 ρ. 528 Α. ώς ραον είναι τούς 
λαβυρίνθους διεξελθεϊν ή τάς έκείνου 
τών λόγων άρκυς διαφυγεϊν. 
48 ρ. 557 C. τούτιρ βρέμοντι κατά 
τής έκκλησίας καί λεόντειον μεν τό 
είδος προβεβλημένω λεοντειον δέ βρυ- 
χωμένω — ό γεννάδας έκεΤνος είσάγεται, 
μάλλον δέ είσεισιν, ώσπερ εις έορτήν 
ούκ εις κρίσιν καλούμενος. 
32 ρ. 540 Β. λύει τά έν τώ μέσω 
σκώλα καί προσκόμματα — γίνεται 
τοϊς μέν τείχος οχυρόν — τοϊς δέ πέλε- 
κυς κόπτων πέτραν ή πυρ έν άκάνθαις. 
1 ρ. 520 Α. ό δέ ήσθη τε αύτίκα <τώ 
144) См. выше § 18. 
