46 
π. НИКИТИНЪ, 
ήν άγ/ινούστατος εΙ καί τις άλλος· 
όί’ έρεύν/ις είχε πολλ·/]ς. 
XXXIV. Ν. 154, 32. τόν τυχόντα 
καί άΕιον [χηδέν ττροεισενεγκόντα του 
βήρ-ατος πλήν του βουλεσθαί άρ/'.- 
ερέα τ·?ί βασ^λίδί προστήσασθαί. 
ΧΧΧλ^. Ν. 189, 4. où δυνηθείς δέ 
τήν έαυτου ήτταν άνακαλέσασθ -at. 
XXXVI. Ν. 197, 4. τί ούν εδεί 
ποιεΤν, [ώ] πρός τής υμών αυτών 
σωτηρίας; τί διαπράττεσθαι; 
XXXVII. Ν. 201 , 19. ώκαλέ Βάρδα, 
γνώθί ταΤς άλλοτρίαις συμφοραϊς 
τάς έαυτου καλώς δίατίθεσθαί. 
ΧΧΧλ^ΙΙΙ. Ν. 202, 4. τούτον — 
αυθημερόν πλυνας καί σοφίσας έπί 
τόν ίερατικόν καί φρυκτόν θρονον έφ- 
ίστησί. 
Ν. 158, 17. ώς εραστή καί αυτή) 
πνευματικής άναβάσεως τα>ν τής 
εκκλησίας ύψέων έπίλαβέσθαί. 
XXXIX. Ν. 206, 12. ποΕμένας τών 
εκκλησιών έζ ωθούμενους καί λύκους 
π',στευομένους τό ποίμνίον, τους τόν 
ορθόν λόγον πρεσβεύοντας άπεληλαμέ- 
νους — τους καθ’ ημάς Ναζηραίους 
αίκίαις — καί πόνοΕς πΕεζομένους. 
XL. Ν. 209, 5. καί έτεραλκέα την 
νίκην ποΕησας 
XLI. Τ. 16, 2. άκουέτω καί βασΕ- 
λεύς, ώς τή άπΕθάνω ταύτη βουλή 
συνελθεΤν οΰδαμώς πεΕσθησόμεθα. 
γενομενερ· καί γάρ ήν άγχίνους εί 
καί τες άλλος 
26 ρ. 533 Α. πλάττομ,εν αυθημερόν 
τούς αγίους καί σοφούς εΙναΕ κελεύομεν 
ούδέν σοφΕσθέντας ουδέ του βαθμού 
προεΕσενεγκόντας τΕ πλήν του 3ού- 
λεσθαΕ. 
44 ρ. 553 C. όμοΰ τε τήν προτέοαν 
ήτταν άνακαλεσόμενος καί — 
56 ρ. 568 Α. τί ούν έδεΕ ποΕεϊν, 
ώ πρός τής τρΕάδος αύτής — 
63 ρ. 580 Β. έν ταΤς άλλοτρίαΕς 
συμφοραϊς τά οίκεϊα ευ τίθεσθαΕ. 
25 2 >. 532 Β. ού σ/εδεάσασα τόν 
βαθρ,όν ουδέ άμου τε πλύνασα καί 
σοφ ίσασα κατά τούς πολλούς τών νυν 
τής προστασίας έφΕεμένων, άλλα τάξεΕ 
καί νόμω πνευματΕκής άναβάσεως 
τής τΕμής άςΕωσασα, 
46 ρ. 556 C. ο'ί μέν έξωθούμενοΕ 
τών έκκλησΕών, οσοΕ του ορθού λόγου 
καΕ τού καθ ήμάς, ο'ί δέ είσαγόμενοΕ, οσοΕ 
τής βασΕλΕκής άπωλείας έτύγχανον. 
28 ρ. 533 C. λέγω δέ τούς καθ’ 
ήμάς ΝαζΕραίους. 
17 ρ. 520 Α. καί έτεραλκέα τήν 
νίκην έποίησα. 
50 ρ. 561 Α. άκουέτω ταύτα καί 
βασΕλεύς, ώς ήμάς γε ούχ αίρήσεΕς 
ούοέ πείσεΕς συνθέσθαΕ τή άσεβεία. 
V . 145) Cp. }Κ. Аѳанасія Аѳонск. 14, 12: αυτός αγχίνίΐυς ών κχ: όξύτχτος εΐ καί τις 
άλλος ούκ ήγ·''ά/ΐσεν. 
146) Сравненіе съ текстомъ Григорія Назіанзина показываетъ, ято даваемое рукописью 
ώ слѣдовало не въ скобки заключать, а измѣнить въ ω или ώ. 
147) С. F. Müller, Ignatii Diaconi tetrasticha, ρ. 15, приводитъ это выраженіе въ чнс.іѣ 
заимствованныхъ изъ Гомера; но что оно заимствовано не прямо, а чрезъ посредство Гри- 
горія Назіанзина, показываетъ ποοςαας. 
