52 
π. НИКИТИНЪ. 
Георг. Амастр. г.і. 25 стр. 41, 10: ταΤς гЬ/улс ώς βέλεσί βαλλόρ.ενον καί 
ήττώρ,ενον. Ж. Ѳеодора архіепископа Едесскаго г.і. 15 стр. 12, 28; 
ώς εκ τ'.νος πετροβό/.ου τά των ευχών βέλη κατ αυτών άφιείς. Ignat. ν. Nicepli. 
ρ. 187, 7: κατά του θηραονύμου καί λυκόφρονο; Λέοντος την τών θείoJV λογιών 
φαρέτραν έλκυσαντες καί τά έν αυτή τών έλέγ^ων βέλη άμοφαδόν έκκενώ- 
σαντες όλοσώματον αΰτω πληγήν άπείργάσαντο 
ЛІожетъ показаться, что πρπ поправкѣ βέλεσί въ житіп св. СтеФана 
не нуженъ будетъ союзъ καί предъ словами τοΤς πνευματικοΐς : мы не стали 
бы во.зражать противъ предположенія, что это καί явилось ун^е пос.іѣ того, 
какъ βέλεσί было испорчено въ μέλεσί; по все Hie и при замѣнѣ «пѣсенъ» 
«стрѣлами» будетъ нѣкоторая возможность понять ненужный союзъ: «пора- 
зилъ его множествомъ доводовъ отъ писанія и вообще духовными стрѣ- 
.тамп». Устранять καί мы не рѣшаемся потому, что авторъ житія обнару- 
живаетъ въ другихъ случаяхъ егце большую неумѣренность въ пользованіи 
этимъ союзомъ, соединяя имъ даже главныя предложенія съ придаточными. 
Ср., папр., стр. 75, 0: καί πάντας τους εκεΤσε συνηλίκίώτας — ύπερηκόντίσε 
καί — τήν εντός γραφήν καί εκτός — έξασκήσας — αστρονομίαν τε καί γεωμετρίαν 
καί πασαν τήν έγκυκλίΟν παίοευσίν καλώς έκοίδαχ-θείς καί παρά πάντων πολυ- 
έραστος γίνεταί или стр. 79, 3: καί καλώς ποίμάνας καί δίδάΗας τό έαυτου 
ποίμνίον καί πολλά θαύματα κατεργασάμενος — καί τή πεντεκαίδεκάτν] του 
δεκεμβρίου μηνός πρός κύριον έξηδήμησε. 
63. Обычное смѣшеніе буквъ β и μ, встрѣтившееся намъ въ житіи св. 
С'теФапа Сурожскаго въ чтеніи μέλη вмѣсто βέλη, проявляется еще и въ 
ίκανωμένος. λ^. Taras, ρ. 395 (1), 20; ε’ι μ·ή συν τόκω τό χρέο: τιννύειν ίκάνωμ.αι. ρ. 423 (29), 22: 
ού γαρ — της αξ'.ας εγγύς έσταναι τούτων τών μεγίστων αρετών Ικανώθημ.εν. Можетъ быть, 
Форму перфекта ίκανωμαι с.іѣдуетъ возстановить п у Ѳеодора въ Житіи Ѳеодосія 
стр. 68, 21 Usen., читая ούδε γάρ ει μακρόν άποτείναίμι λόγον, ίκανωμ.αι τταραστησαί την τε 
του ανδρός όρθοδοξον διδασκαλίαν τον τε δίαπυρον — περί της εύσε[όους ττίστεο^ς ζήλοναύτου. К2)ум- 
бахеръ въ статьѣ Studien zu den Legenden des hl. Theodosios (Sitzuugsber. der i)hilos.-philol. 
CI. d. Akademie zu München. Jahrgang 1892), стр. 313, отвергая поправку Узенера ικανός, 
стара.іся теоретически показать возможность употреб.^енія активной Формы г.іагола ίκανουν 
въ непереходномъ значеніи, но при всей своей начитанности не могъ привести ни одного 
примѣра такого употребленія. 
164) Издалъ И. В. Помяловскій. СПБ. 1892. 
165) Мѣсто, приведенное изъ Игнатія, само напрашивается на сопоставленіе съ Find. 
01. 2, 83 (150): πολλά μοι ύπ’ αγκώνος ώκεα βέλη ένδον έντ\ φαρε'τρος φωνάεντα συνετοΤσιν, гдѣ, 
объясняютъ схоліасты, βέλη — τούς λόγους εΤρηκε — φαρέτρας δε τής διάνοιας. По поводу 
другого изъ нѣсколькихъ мѣстъ, гдѣ Пиндаръ по.тьзуется той же метаФорой (01. I, 111 sq.) 
въ схоліяхъ читалось: έμ.ο'ι μέν ούν δυνάμει ή Μούσα ισχυρότατα μελη.τρεφει τών λόγων, 
ώστε βαλλειν καιρίωςτοΤς ύ'μνοις τούς νικηφόρους: только недавно замѣчено (Sternb ach, Melet, 
Gr. I, p. 65), что II тутъ, какъ у нашего анонима, με'λη непорчено изъ βέλη. — Что Пин- 
даровскія реминисценціи не чужды дьякону Игнатію, показываютъ эти слова его приступа 
къ Житію НпкиФора (р. 141 sq.): τό τής ύποθεσεως πρόσωπον τίθησι τηλαυγές, καθάπού τις τών 
λυρικών δΐηγορευσε, гдѣ разумѣется знаменитое изреченіе изъ приступа шестой Олимпійской 
оды: αρχομενου δ’ έργου πρόσωπον χρή θεμ.εν τηλαυγές. 
