о НѢКОТОРЫХЪ ГРЕЧЕСКИХЪ ТЕКСТАХЪ ЖИТІЙ СВЯТЫХЪ. 
21 
μεν γάρ το της προστασίας άρχιχόν — έραμήσατο. 22 του δέ Αβραάμ έζήλωσε 
τόπείθαρ/εϊν άνενδοιάστως τω θεφ. 89, 6 Ιακώβ δέ το άπλαστον μαρτυρήσειαν 
<άν> τουτω οί της αυτοΰ προσηνούς άπολαυσαντες συνουσίας. 9 Πέτρου δέ 
τό θ·ερμόν μετά της πίστεως, Παύλου δέ το συμπαθές μετά της του σώματος 
δουλαγωγίας. 
36. У Игнатія Діакона въ Житіи Григорія Декаііолита®®) г.т. 1, 
стр. 129, 10 С.М.: τοίουτον δέ έσοπτρον ακηλίδωτου ό τληπαθέστατος ύπ- 
ηρξεν Ίώβ· τούς γάρ έπεισρεύσαντας παρά του έξαιτήσαντος καί παίσαντος 
έλκε', πονήρίρ πειρασμούς, ώς πολυτιμήτους προσθείς θησαυρούς, άλλον 
άλλο τι των της αρετής καθαρών εμφάσεων έρανίζεσθαι προυτρεπεν, τω μέν 
την των υπόντων αποβολήν, των δέ την θείαν υπομονήν, τω δέ τήν έκ ταύτης 
δοκιμήν и τ. Д. 
Нужно нече.іовѣческое упорство, чтобы не сог.іаситься, что въ ст]). 1 5 
вмѣсто τώνδε слѣдуетъ читать τω δέ®^), а въ стр. 13 вмѣсто προσθείς — προ- 
θείς^®), Рѣчь идетъ не о присоединеніи сокровищъ, а о выставленіи ихъ на 
показъ какъ бы въ общественное по.іьзованіе. СД. стр. 130, 5 δς καί τής 
καρδίας Θεού εικόνα εαυτόν σκιαγραφήσας πρόκειται πάσιν άνθρώποις στήλη 
βιωφελής καί σωτήριος. 
37. Въ 5-ОЙ г.іавѣ того же житія (стр. 134с.іл.) идетъ такой разсказъ. 
Преподобный поселяется въ непщрѣ. Но эта пещера с.іужитъ любимымъ мѣ- 
стопребываніемъ для цѣлой стаи демоновъ’^), έπεί δέ τό του αγίου γειτόνημα 
τήν των δαιμόνων ύπέφλεγε φάλαγγα, συντρόμω φωνή καί δειμώσρ βοή άπε- 
λαύνειν έπειρώντο τον οσιον τοιάδε πρός αυτόν φάσκοντες' 'έξελθε των ήμετέρων 
ουδέ γάρ συνέσθαΓ^) ήμΐν λυσιτελές σοι γενήσεται’. καί άμα τω άσήμιρ καί 
ύποσάθρω λόγω εις ει'δη σκορπιών τήν φαντασίαν έξήπλωσαν καί ερπειν ώς 
αυτόν προίεντο. Святой подвижникъ легко отражаетъ это нападеніе: τή γάρ 
του θείου σταυρού παντευχ_ία ώπλίζετο, έν ή τούτους φαντασιοκοπεϊν καί κατα- 
τρύ/ειν έαυτούς έπαφίησιν. Послѣ этого демоны (135, 5) εις όχλον στρατιιοτικής 
σπείρας συντάξαντες καί χερσί δόρατα κραδαίνοντες καί τόξα καί φάσγανα 
68) ΜνημεΓα αγιολογικά νυν πρώτον έκδιδόμενα ύπό ίεροδιακονου Θεοφίλου Ίωάννου. 
Βενετία 1884. Ο принадлежности житія Игнатію В. Г. Васильевскій. Русскс-Византійскія 
изс.іѣдованія. II, стр. ХСѴИ и СП. 
69) Ср. выше § 9. 
70) Ту же самую ошибку имѣемъ въ Anecd. Graeco-Byz. coli. ѴаззіИеѵ. I р. 281, 6 των 
όρνεων βρώμα σε προσθήσω. 
71) Cp. въ разсказѣ о такихъ же происшествіяхъ въ Житіи с в. Савы освящен- 
наго стр. 118, 5 слл. изд. И. В. Помяловскаго: ήν δε ό βουνος έκεΓνος φοβερός τε καί αβατος 
διά τό πλήθος τών εις αυτόν εμφωλευόντων δαιμόνων, οθεν ούδείς έτόλμα τών κατά τήν έρημον 
ποιμένων προσεγγίσαι τώ τόπο^. 
72) συνεΤσθαι? 
73) Cp. въ томъ же разсказѣ Житія св. Савы осв. стр. 120, 11 с.лл.: ήρξαντο αφνο> οί. 
δαίμονες κτυπους αποτελει’ν καί φαντασίας δεικνύειν ποτέ μέν ερπετών θηρίων ποτέ δέ κορακο^ν 
ομοιώματα, βουλόμενοι αυτόν ταΤς τοιαύταις έκφοβήσαι φαντασίαις. 
