12 
π. НИКИТИНЪ, 
водникъ, то найдется, можетъ быть, и читатель, для котораго неизлишне 
будетъ указаніе правильнаго чтенія: d λογικοί δντες άλόγοις τι θύετε, καί 
ύμεϊς αυτών έστε λοιπόν άλογώτεροι. 
Близкое и по собственному и по переносному значенію къ слову σκώλον 
слово πρόσκοριρια, какъ кажется, не въ той Формѣ, въ какой бы слѣдовало, 
дается у Котелье^®) для Joli. Mosch. Prat. spir. с. 179 (CLIV)^®·): νεώ- 
τερός τις έσκανοαλίσθη εις εμέ, καί οιά τούτο ήλθον εις την έρημον ταύτην, 
κρίνασα μάλλον ώ5ε άποθανεΐν ή προσκόμματι τινι γενέσθαι, κατά την τοΟ 
αποστόλου φωνήν. 
Сдается намъ, что προσκομματι явилось вмѣсто πρόσκομμα только 
подъ вліяніемъ слѣдуюш,аго слова τινι. 
19. V. Taras. 413 (19), 32 напечатано: ούτω τά θεία μυσταγωγηθείς 
καί ποιμήνας τό ποίμνιον καί τοΤς άρρήτοις θεού δικαιώμασι τελεσθείς καί 
τελεσιουργος των τελουμένων γενομενος, άνήρ εις των μετά την χάριν καί των 
έν /άριτι καί προ τής /άριτος διαλαμψάντων τή έκκλησία γνωρίζεται. 
Главная рукопись даетъ ποιήσας что поправка издателя ποιμήνας не- 
удачна, надѣемся, ясно станетъ, лишь только мы выскажемъ то, что тре- 
буется контекстомъ: μυήσας. При этой, смѣемъ думать, несомнѣнной по- 
правкѣ, какъ пассивному τελεσθείς соотвѣтствуетъ активное по смыс.іу 
τελεσιουργος — γενόμενος, такъ и пассивному μυσταγωγηθείς будетъ соотвѣт- 
ствовать активное, принадлежапі,ее все той же СФерѣ представленій о таин- 
ствахъ — μυήσας. 
20. Смѣшеніе начертаній υ и оі такъ обыкновенно, что издателю, 
кажется, слѣдовало бы, встрѣчая первое, всегда подумать о возможности 
второго и наоборотъ. Θεόφιλος ’Ιωάννου, которымъ изданы Μνημεία αγιο- 
λογικά, конечно, хорошо сдѣлалъ, напечатавъ наир, въ Житіи Григорія 
Декаполпта гл. 1 стр. 130, 26 έφυ, а не έφοι, какъ стоитъ въ рукописи. 
Тѣмъ болѣе странно читать въ томъ же изданіи и въ томъ же житіи такія 
мѣста, какъ гл. 21, стр. 152, 4 слл.: παρθένος δέ τις λύμγ) τούς οφθαλμούς 
άμβλυώττουσα έμελλε του προσόντος έστερεϊσθαι φωτός, ήδυνήθη ούν συντυχεΤν 
τω άγίω καί μεθ’ ίκετείας έβοα’ 'μη με την τάλαιναν ύπερόψει, Χρίστου θερά- 
πων, την του φωτός στέρησιν ύπομένουσαν’. ό δέ, μόλις έπικαμφθείς τή τής 
καμνούσης δεήσει, έπιθείς αυτή χεϊρα, την λύμην έστησεν* ήσθάνετο γάρ έκδι- 
δομένην φλόγα τοΟ μετώπου καί συνεξέλκουσαν την βλαβερών εκείνην έπίρρυαν 
όθεν τής ρώσεως καί μάλα τα^^έως άπήλαυσεν. 
28) Ecclesiae Graecae monumenta t. II p. 436 B. 
29) Не имѣемъ возможности навести справку въ другомъ изданіи. 
30) Издатель дѣлаетъ ссылку на 2 Cor. 6, 3 (μηδεμιαν εν μηοενι όιδοντες προσκοπήν). 
Болѣе, невидимому, кстати было бы Rom. 14, 13; μηκέτι ούν αλληλους κρινεομεν, αλλα τούτο 
κρίνατε μάλλον, τό μή τι-θέναι πρόσκομμα τω άδελφω η σκάνδαλον. 
31) Въ другомъ спискѣ тутъ пропускъ. 
