ÜBER DIE HL. THEOPHANO, DIE GEMAHLIN KAISER LEO VI. 
7 
σης, δικαίως καί έννόμως τα σκήπτρα της βασιλείας διεΐπον. καί τούτων πάν- 
των ούτως έχόντων, ού μετά πολύν χρόνον ή θεοφιλής καί θεία αύγούστα, | ή f- 3 
μήτηρ του νέου καί σύμβιος του πιστού Βασιλείου, τελεί του βίου χρησαμένη 
πρός κύριον έξεδήμησεν. καί ό [Λεν άναξ Βασίλειος την διάζευξιν αύτής ώδύρετο, 
5 ό δε υιός καί βασιλεύς πάνσοφος Λέων την στέρησιν τής [Λητρός έδυσφόρει, ή 
νέα δέ αύγούστα καί νύμφη τής δευτέρας μητρός καί φαιδράς κηδεστρίας τον 
χωρισμόν προσεπένθει. καί αύθις ό βασιλεύς τή νέα νύμφη αύγούστη την αρχήν 
τής έξουσίας εγχειρίζει καί τόν τής μητρός άναπληρουν παρακελεύεται τόπον 9 )· 
καί εις τά βασίλεια ταύτην ίδρύσας, ώς πατήρ γνήσιος τήν αύτού φιλοστοργίαν 
10 έδείκνυε. 
12. 'Ο δέ άεί τήν κακίαν τεκταίνων διάβολος, ό εύρετής του ψεύδους καί 
τής αλήθειας εχθρός, ό άεί πολέμων τήν άνθρωπίνην φύσιν, εις φθόνους καί 
φόνους ταύτην εμβάλλει, μή φέρων τό ειρηνικόν ήθος του εύσεβους βασιλέως, 
άλλα σπεύδων αύτόν εις ταραχάς καί ματαίας φροντίδας εΐσαγαγεΐν, εισέρχεται 
15 εις τήν καρδίαν του άββα Θεοδώρου, του διά τόν τόπον Σανταβαρηνου 10 ) προσ- 
κληθέντος, μάλλον δέ διά τον τρόπον Σαταν Βαριησους όνομασθέντος, — τόν τηνι- 
καυτα μεν τω βασιλεΐ γνωστόν πεφηνότα, μετ’ ού πολύ δέ εχθρόν καί άλαζάνα 
διά κακίαν όφθέντα. καί τούτου τήν καρδίαν πρός φόνον άνάπτει καί τήν γλώτ- 
ταν πρός λοιδορίας ότρύνας, δόλους καί συκοφαντίας συρράπτειν κατά τού νέου 
20 διδάσκει καί διάβολον αύτόν ερεθίζει γενέσθαι τής του νέου άνακτος ίεράς πολι- 
τείας, ί'να διά των εκείνου άθέων ρημάτων τής φιλοτεκνίας τόν πόθον σκελίσας 
καί τόν παΐδα των πατρικών σπλάγχνων έκσπάσας' διό καί δόλους καί συκοφαν- 
τίας κρυφίως συρράπτειν καί συλλέγειν επιχειρεί καί τήν εύμενή καί πραεΐαν 
ψυχήν διά κακίας πειράται ταράττειν καί λόγοις αίσχίστοις σκώπτειν τόν άκακον 
25 επιχειρεί καί παραίτιον αύτόν είναι λέγει του πατρώου θανάτου έπίβουλόν τε καί 
τής ζωής στηλιτεύει καί (απλώς είπεΐν) εχθρόν καί πολέμιον καί αντάρτην τόν 
πράον καί ήσυχον καί ειρηνικόν διαβάλλει · τόν γάρ φθόνον έν τή καρδία ώδίνας, 
τόν φόνον έργάσασθαι έμελέτα' ού γάρ έπαύσατο νύκτα καί ήμέραν ώς δφις τόν 
ιόν προσεκχέειν εις τά ώτα του δικαίου καί | αγαθού βασιλέως, μέχρις οτου f. 
30 αύτου τήν φιλότεκνου γνώμην εις οργήν κατά του υιού καί βασιλέως έπήρε' τό 
χρηστόν γάρ ήθος τής δικαίας εκείνης ψυχής διαλύσας, έκμανή τόν πατέρα πρός 
τον υιόν άπεργάζεται καί τούτου τά σπλάγχνα διά κακίας συγκλείσας, τής 
φύσεως έπιλαθέσθαι παρασκευάζει - είώθασι γάρ ήθη χρηστά όμιλίαι κακαί δια- 
2. θεϊα 4. όδυρετο 8. άναπληρεΊν (vgl. 4,27) 15. σανταβαρινού 
16. τόπον σαταν βαρτασίως (über Βαριησους vgl. Act. 13,6: εύρον άνδρα τινά μάγον, 
ψευδοπροφήτην Ιουδαίον, ώ όνομα Βαριησους. Auch bei Ps.-Symeon ρ. 694, 1. 11 
heisst Santabarenos σατανώνυμος und άρχιμάγος) 18. ώφθέντα (aber 8,21 όφ 
θεΐσα) 19. συράπτειν (ebenso Ζ. 23) 22. έκσπάσας — Lücke oder Anakoluth? 
23. επιχειρεί seil. Σανταβαρηνός πραίαν 28. παύσατο 33. ήθη χρηστά — 
διαφθείρειν Eur. fr. 1024 Nauck; vgl. 1 Cor. 15, 33 
