16 
EDUARD KÜRTZ. ZWEI GRIECHISCHE TEXTE 
σαν δόξαν μισούσα, τών μονίμων καί άρρεύστων καί αθανάτων την λήξιν έπι- 
τυ/εΐν έπεζήτει, πάντα <τόν> κόσμον καί τά έν κοσμώ διά Χριστόν άπαρνησα- 
μένη, τον χρηστόν ζυγόν του κυρίου λαβοΰσα καί τον σταυρόν επ’ ώμων νοη- 
f. 44 τώς I άραμένη κρυπτώς τοΐς ίχνεσι του Χρίστου ήκολούθει. 
23. Διό καί της έφέσεως αυτής ευραμένη το πέρας, των έλπιζομένων αυτή 
οΰ διήμαρτεν αμοιβών* ό γάρ βλέπων τά έν κρυφή αυτής έκτελούμενα έργα, 
αυτός αυτήν φανερώς δι’ αυτών καί έμφανώς δοξάζει* καί γάρ αψευδής ή φά- 
σκουσα αύτού θεία φωνή ότι* «Ούτως λαμψάτω το φώς υμών έμπροσθεν τών 
ανθρώπων, όπως γνόντες τά καλά έργα υμών δοξάσωσι τόν πατέρα υμών τόν 
έν τοΐς ούρανοΐς». ό γάρ τίμιος ταύτης καί ένδοξος θάνατος τήν του προφήτου 
Δαυίδ έβεβαίωσεν αγγελίαν* «Τίμιος (γάρ φησιν) εναντίον κυρίου ό θάνατος τών 
όσιων αύτου»* προέγνω γάρ αυτή τήν έκδημίαν τήν έκ του σώματος καί αίσθο- 
μένη τήν έκ του κόσμου αυτής άναχώρησιν, άσπάσασθαι αυτήν πάντας προε- 
τρέψατο καί τόν σοφόν άνακτα προς έαυτήν έκζητήσασα, αυτόν τον τελευταΐον 
ασπασμόν κατησπάσατο καί συν δάκρυσι τάς παρειάς αύτου καί τάς χεΐρας φι- 
λούσα, τά ύπέρ τών συγγενών καί φίλων καί οίκετών έλιπάρει. καί τής ώρας 
αύτήν ήδη κατεπειγούσης, πρός ύμνωδίας καί εύχάς έξετράπη. καί έτι τής δοξο- 
λογίας έν τω πανσόφω στόματι αύτής <ούσης, τάς χεΐρας έπί> τοΐς στέρνοις 
σταυροειδώς σχηματίσασα καί ώς έν ύπομειδιάματι τάς παρειάς προσδεικνυσα, 
τήν όσίαν αύτής ψυχήν εις όσιας του θεού παρέθετο χεΐρας. 2ΐ ) καί αύθις ή του 
προσώπου αύτής ώραιότης ώς φώς ήλιου καθαρόν έξαστράψασα άκτινοβολεΐν 
τοΐς παρεστώσιν ώράτο* τό δέ τής μειδιάσεως τών παρειών αύτής σχήμα, τήν 
άγαλλίασιν καί άνάπαυσιν τής αγίας ψυχής αύτής ύπεμφαΐνον, μέχρι τής έν τω 
τάφω καταθέσεως αύτής άπαράτρεπτον διεφυλάχθη. 
24. Του γάρ τιμίου σώματος αύτής βασιλική δόξγ) πρός τόν σηκόν τών 
θείοιν καί ιερών Αποστόλων 28 ) ύπό του βασιλέως καί τής συγκλήτου έν ύμνω- 
δίαις καί άσμασι καί λαμπάσι κομιζομένου, έγένετό τι ξένον καί παράδοξον 
θαύμα, τοΐς μέν πολλοΐς άγνοούμενον, τοΐς δέ τά έκείνης περισκοποΰσι φανερώς 
καί όραθέν καί λαλούμενον. χειμερίου γάρ τού καιρού ύπάρχοντος καί τής ημέ- 
ρας καί ώρας χιονώδους ύπαρχούσης, ήνίκα τό τίμιον αύτής σώμα έκ τής Χαλ- 
ί. 44 V. κής πρός τό ύπαιθρον άνεφάνη, ό ήλιος ώς έν | θερινή ώρα τάς ακτίνας θερμώς 
ύφαπλώσας, γαληνιάν παρεσκεύασε τήν ήμέραν* καί ώσπερ έκ τίνος έαρινής 
θάλψεως οί συγκομισταί προσθαλφθέντες, ίδρώσι καί ζέσει τάς παρειάς κατεβρέ- 
χοντο. ήνίκα δέ πρός τον ναόν τον θειον είσέδυ τό πανάγιον έκείνης σώμα καί έν 
1. άρεύστων 2. τον vor κόσμον bietet das Synax. Sirm, κόσμον I Job. 2,15 
3. χρηστόν ζυγόν Matth. 11,30 σταυρόν Matth. 16,24 4. ίχνεσι — ήκολούθει I 
Petr. 2,21 6. (όλέπων — φανερώς vgl. Matth. 6,4 8. ούτως λαμψάτω Matth. 5,16 
9. γνώντες πατέρα ημών 11. τίμιος Ps. 115,6 17. κατεπηγούσης 
19. προσδεικνυσα 23. άγαλίασιν 27. λαμπάσι 33. ζέσι 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
