21 
ÜBEli ШИ HL. Τ1ΙΕ0ΡΗΛΝ0, DIE GEMAHLIN KAISER LEO VI. 
δακρυρροουσα καί δεομένη τάΐς άμφοτέραις καί θερμώς λιπαρουσα' έξ ών πρός 
ταύτην, ώς ήκουσα, λέξαΐ’ Μή άθύμει, γύναι' πίστευε καί όψει του υίου καί 
θεού την δόξαν, αϊ καί πλησίον τής έμής κλίνης έλθουσαι προετρέψαντο το δο- 
κεΐν την έμήν μητέρα σχη ματ ίσασαν με ύποδεΐξαι ταύταις των σπλάγχνων την 
5 θέσιν. ή δέ τούτο ποιήσασα τάχει, — λέξαι πρός την όντως αγίαν Θεοφανώ την 
θεού μητέρα τάδε - Ψηλάφησα! τήν αιτίαν του πάθους καί ίασαι τούτον, ή δέ 
έφη· Τίς γάρ έγώ είμι, κυρία, ίνα τούτο πράξω; αυτή δέ έφη’ Ναί’ διά σου γάρ 
μέλλει τελεσθήναι τό εργον * ό γάρ δούς σοι το κράτος αυτός σοι καί τήν χάριν 
παρέσχεν. ή δέ άγια των έμών σπλάγχνων άψαμένη έφη πρός ταύτην Απαθής 
10 υπάρχει, κυρία, τοΐς σπλάγχνοις. ή δέ φησιν’ 'Χψαι τούτου τήν κάραν, μή πως 
έκ χολώδους άναθυμιάσεως προσηυξάνθη τό πάθος καί ή των φρένων αύτου κί- 
νησις έπυρώθη. ή δέ φησιν Ώς κελεύεις, κυρία, καί άμα τω λόγω τοΐς τρισί 
δακτύλοις τής δεξιάς χειρός αύτής άψαμένης του μετώπου καί σφοδροτέρως τούς 
κροτάφους συσφιγξάσης, αίσθόμενάς τίνος πόνου δριμυτάτου, έκ τής | όδύ -f. 47 
15 νης άνέστην’ καί ιδού ακμήν βλέπω ταύτας πρός τον ναόν του εύκτηρίου χαριέν- 
τως είσιούσας»' ήμεΐς δέ πάντες έκ τής φωνής τού παιδός άγασθέντες δρομαίοι 
πρός τόν εύκτήριον είσήλθομεν οίκον καί εύρομεν πάντα τά έκεΐσε κρεμάμενα 
φωτοδοχεΐα ώς έκ τίνος σεισμού κινηθέντα καί άλλα φερόμενα πρός άλλα* α£ δέ 
των κεκλεισμένων θυρών ασφαλείς κλειδουχεΐαι, ώς έκ πατάγου τίνος ανέμου, 
20 κρότου καί ήχου ού μικρόν άπετέλουν. καί ταΰτα έωρακότες κοινή φωνή άμα 
καί γνώμή τω θεω τήν πρέπουσαν άνεπέμψαμεν δοξολογίαν. 
30. "Αλλη δέ με φοβερά καί έξαίσιος τής αγίας έπιστασία πρός διήγησιν 
έπεισάγεΓ ό γάρ έπαθον έξ άνοίας είτε έξ άφροσύνης είτε έκ δαιμονικής ένερ- 
γείας, ούκ έπαισχυνθήσομαι φράσαί’ τω θεω γάρ καί τή όντως άγια έξαγγέλλω 
25 τό πράγμα, έγένετό μοί τις δυσπιστία των δι’ αύτής τελουμένων θαυμάτοιν καί 
ό νους τή αίσθήσει πρός άλλήλους σχολάζων, συλλογισμούς έξ έκατέρων συνί- 
στα, τούς μέν πείθειν κελεύων τούς δέ άπιστεΐν παρασκευάζων διαλογισμοί δέ 
μοι άνέβαινον έν καρδίαις πλέον, μάλλον δυσπιστεΐν έγκελεύοντες ήπερ εις πί- 
στιν τά λεγόμενα φέρειν. μια. ούν ώρα μεσημβρίας έπί κλίνης νήφων έν άνα- 
30 παύσει τά αύτά σκοπών, τον νουν έγγυμνάζων είς ύπνον έτράπην καί φημι* καθ’ 
ύπαρ έπέστη πρός με Μαρτίνος ό άρτοκλίνης 84 ), ό τής αγίας μέν θειος ύπάρ. 
χων, έμοί δέ γνήσιος φίλος καί γνωστός κατά πάντα’ καί ώς δήθεν λιπαρών 
έφη μοι τάδε’ «Πώς σύ λέγεις φιλεΐν με, μή τελών μοι τάς μικράς ταύτας 
αιτήσεις;» έγώ δέ πρός αυτόν άπεκρίθην «Ποιας ταύτας, ώ τίμιε φίλε;» ό δέ 
35 φησιν «Είπόν σοι διαφόρως ύμνοις δοξάσαι μοι τήν αγίαν καί, όσον ό θεός 
2. γύναι vieil, υίου <τήν ύγίειανλ καί 4. ταύτας 8. αυτός σου 
14. τοΐς κροτάφοις συνσφιξάσης 15. άνοστη 19. κλειδουχεΐαι (vieil, κλειδωνιαί?) 
24. έξαγγέλλων 27. πειθεν 28. εΐπερ 30. φησι (ebenso 22,2) 
32. λιπαρών 33. τελών: θέλουν 35. vieil, διαφόροις? μοι: με 
