2 Г) EDUARD KURTZ. ZWEI GRIECHISCHE TEXTE 
τος καί ανώμαλος συναθροίζει φορώ' αποκρούεται δε καί πάσαν κατήφειαν καί 
περίστασιν, όποιαν καί όσην ρέων ό χρόνος επισωρεύει, κακώς εις βυθούς άπο- 
γνώσεως συνελαύνουσαν ώσπερ γάρ, ήλιου τάς ακτίνας έν έαρος ώρα πράς πα- 
σαν άπλώσαντος γην, πάντα ζώα καί φυτά σκιρτά καί χαίρει καί οιον εγκαινίων 
άγει πανήγυριν, ούτω καί πνευματική διήγησις ευφροσύνης άγει πανήγυριν ταΐς 
των άκουόντων ψυχαΐς καί λύπης νέφος άπαν ραστα διαλύει καί αποκρούεται. 
2. Δόξαν ούν καί ήμΤν δίκαιον τή των φίλων εκείνων πείθεσθαι παραινέσει 
καί συμβουλή, γραφή πολλάκις καί μνήμή δεδώκαμεν εις όσον έξην άνδρών 
αγίων βίους άλλοτε άλλων ύπέρ αλήθειας καί αρετής άγωνισ αμένων καί μακράν 
παρέσχομεν (σύν γε θεω) τήν ωφέλειαν καί ραστώνην τοΐς τε λέγουσιν ήμΐν 
κάκείνοις αύ τοΐς άκούουσι' κάν τώ παρόντι δ’ άμοίως ταΐς χρηστοτέραις έλπίσιν 
εαυτούς έπιρρώσαντες ήκομεν ήδη τήν τε των φιλόθεων τούτων άνδρών πληρώ- 
σοντες αύθις παράκλησιν καί Θεοφανούς τής όσιας καί βασιλίδος τόν βίον γραφή 
f. 109 παρα πέμψοντες ώς γε ήμΐν εφικτόν, έφόδια παρειληφότες όσα ήμΐν | οί πρός 
ταύτην έγείραντες τήν γραφήν προτιθέασιν ύπομνήματα, μικρά μεν καί ώσπερ 
διερρωγότα καί διεσπασμένα εξ ένός τίνος σώματος μέρη καί μέλη, δυνάμενα δ’ 
ούν όμως οίονεί τινα σπέρματα γενέσθαι τή προθυμία τής ήμετέρας γλώττης 
καί διανοίας' ούδέ γάρ στοχαστική τις καί άδρανής έστιν ή ύπόθεσις καί ήν 
άκούων άμφιβάλοι τις άν, τού χρόνου παρενεγκόντος τήν μνήμην εις λήθης πυθ- 
μένας, άλλα τίμια καί σφοδρά περιφανής καί περίβλεπτος, ού μόνον όσα θειότερα 
καί ύπέρ ήμάς άλλά καί όσα μετά τής ύλης τή όσια έστί πεπραγμένα, τά τε 
τής φύσεως δηλαδή καί όσα τής τύχης, καί μάλιστα πάντων όσα τής προαιρέ- 
σεως· ού γάρ τοσουτον τοΐς πεπραγμένοις, όσον ταΐς προαιρέσεσι προσέχειν δεΐν 
οί σοφοί παραινούσιν εκείνα μεν γάρ ύπό τής τύχης τό πλεΐστον ειδοποιούμενα 
έφ’ έκάτερα τήν ροπήν ταλαντεύει καί νυν μεν έπαινούμενον έχει τό τέλος νυν 
δ’ ύβρΐζόμενον ' αί δ’ άγαθαί προαιρέσεις οΐκοθεν έχουσιν ευθύς τήν τών επαίνων 
εύκλειαν . 
3. Καί λογιστέον λοιπόν όπόσα τά κάλλιστα καί περιφανή συνερρύη τή 
ύποθέσει - βλαστήσασα γάρ άπό ριζης λαμπράς τε καί εύγενους ή όσια σύζυγον 
εύθύς ευτύχησε βασιλέα διά τε τήν τής ψυχής άρετήν καί τήν τού σώματος 
ώραν ή δε βασιλεία τής κάτω εύδαιμονίας έστί τό κράτιστον' (εν μεν δή τούτο 
f. Ι 09 ν. τής αγίας ευτύχημά τε καί | κλέος) - ειτα καί σοφόν βασιλέα τήν τε ήμετέραν 
ταύτην καί όση τών θύραθέν έστι σοφία - ο δή περιφανέστερον τής πορφύρας ήν 
έκείνω μόνω τών βασιλέων - (δευτέρα τούτο ταύτή λαμπρότης) - πατρίδος δ’ αυ 
τής αυτής ήν τώ συζύγω καί βασιλεΐ, καί ταύτης τών ύφ’ ήλίω κρατίστης, 
λέγω δή τής βασιλίδος τών πόλεων - ούτε γάρ βασιλέως έστίν εύτυχέστερον έν 
1. δέ πάσαν Μ 11. αύταΐς Μ 12. πληρώσαντες Μ 18. αδρανής V 
άφανής Μ 23. δει V 31. βασιλεία — κράτιστον, vgl Hist. H 807, 16 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
35 
