t)| JEU DIE UL. ΤΗΚΟΙΉΛΝΟ, DIE GEMAHLIN KAISER LEO VI. 
29 
γιαλών καί νύν μέν εις άπογνώσεως κρημνούς όλισθαίνοντες νυν ο’ ελπίδας έ<ς 
ελπίδων κυλίοντες, τούς ασκήσει καί ησυχία πνευματική συνεζηκότας καί ήλικι- 
ώτιν κεκτημένους τήν αρετήν περιήεσαν ίχνηλατοΰντες συχνά καί άλλοτε άλλον 
άνθρωπον τού θεού προς βοήθειαν τού λυπούντος έπεκαλούντο καί άνεμίμνησκον 
5 εΐ τί που παραπλήσιου έν τοΐς πάλαι χρόνοις ήν γεγονός προς τε νόσον καί 
ίατρείαν προς τε λύπην καί θεραπείαν, έπεί δ’ ό μεν χρόνος έτρίβετο καί τό τής 
άπαιδίας δεινόν ομοίως έχον πρός γήρας ήλαυνε μετά τής ήλικίας αυτών, πρός 
μόνην ήδη καί τελευταίαν έβλεψαν άγκυραν, τήν άνευ άνδρός τον θεόν λόγον 
τεκουσαν αγίαν παρθένον. 
10 7. Καί ολή ζέσει ψυχής πρός τάν αύτής ούτωσί πως ονομαζόμενου άφικ- 
νοϋνται τού Βάσσου νεών, ούπω τότε μοναζόντων οίκητήριον όντα’ άφικνούνται 
δέ μελεμβαφεις έσθήτας περιθέμενοι, διά των έξω χρωμάτων τούς ένδον τής 
καρδίας ύπεμφαίνοντες άνθρακας, κάκεΐ τή τής θεομήτορος προσπεσόντες σεπτή 
καί θεία είκόνι, στεναγμών άνέπεμπον καπνούς έκ μέσης | τής ψυχής καμίνου ' f. H2 
15 πΰρ γάρ ένδον τής λύπης έπεβόσκετο τήν καρδίαν καί δριμεΐαι φλόγες εντεύθεν 
διά τού στόματος άνεπέμποντο καί διεκόπτετο τής φωνής ό δρόμος αύτοΤς* καί 
γλώσσαν μέν είχον ήκιστα φθέγγεσθαι δυναμένην, στόμα δ’ (οίον είπειν) 
άγλωττον διά τό τής οδύνης ύπερβάλλον. όψέ δ’ όμως άνενεγκών ό άνήρ καί 
άνοίξας τό στόμα τοιάδε έφθέγγετο' «Δέσποινα θεοτόκε παρθένε, σου τών θαυμά- 
20 των πλήρης άπασα κτίσις ' σύ τήν γήν ουρανόν ποιεΐν ούκ άδυνατεΐς' σύ γάρ τόν 
ουρανού καί γής ποιητήν έν γαστρί συνέλαβες ύπέρ λόγον άλλά ποίοις κάγώ 
σοι χείλεσι τήν έμήν αίτησιν προσενέγκω καί τόν εγκάρδιον έξενέγκω καπνόν 
τής ψυχής μου; ή τίς τών απάντων άνθρωπος ών εγγύς άν τής άξίας σοι προσ- 
αγάγοι τούς λόγους; μόλις γάρ άν έδοξέ τι λέγειν ούρανός καί γή καί άήρ, πρός 
25 μίαν διαλυθέντα φωνήν καί πνοήν * ιδού γάρ καί πάντες προφήται καί διδάσκαλοι 
καί απόστολοι καί μουσουργοί καί σοφοί καί ήλικία πάσα υμνησάν τε καί ύμνού- 
σιν άεί κατά πάσαν ημέραν καί ώραν επί πάσης τής παραπιπτούσης χρείας, οί 
μέν έν μέλεσι καί ώδαΐς, οί δ’ έν γράμμασι καί μέτροις σοφωτέ ροις. άλλ’ ούδέν 
πλέον ένδείξασθαι έδυνήθησαν ή μόνην τήν τής γνώμης ορμήν καί όπως έχει 
30 διαθέσεως έκαστος πρός άμοιβήν ών εύηργέτηταΓ σταγόνας γάρ (φησίν) ύετού 
καί θαλάττης ψάμμον τίς άριθμήσει; ή τίς σπι|θαμή τόν ουρανόν μετρήσει; τόνί. Ιΐ 2 ν. 
ουρανόν καί τήν γήν έγώ πληρώ, λέγει κύριος, καί ποιον οικον οίκοδομήσετέ μοι 
2. ήλικιώτην Μ 7. ήλαυνε τά τής ήλικίας Μ 8. τελευταία άγκυρα s. 
Ps.-Diogen. 5,29 11. βάσου VM (ebenso 33,6) 13. κάκεΐ τή V: καί εΐ Μ 
14. στεναγμών — καμίνου, vgl. Hist. I 93,14; 142,8; II 984,21 15. τήν καρδίαν — 
άνεπέμποντο von späterer Hand am Rande M 18. ύπερβάλον V 20. άδυνατοΐς Μ 
23. προσαγάγει Μ 24. γής (ς später durchgestrichen) Μ 30. σταγόνας — άριθ- 
μήσει Sirac. 1,2 φησιν am Rande von 2. Hand V 31. τίς — μετρήσει Esai. 40,12 
τον ουρανόν — κύριος Jerem. 23,24 τόν ουρανόν — οίκοδομήσεταί μοι am Rande 
von späterer Hand M 32. ποιον οίκον — άναπαύσεως Esai. 66,1 
