30 
EDUARD KURTZ. ZWEI GRIECHISCHE TEXTE 
ή τίς μοι τόπος άναπαύσεως; συ δέ, παρθένε, καί έδέξω τούτον έν γαστρί καί 
άνέπαυσας έν τάϊς σαίς άχράντοις άγκάλαις. τί των όντων ύψηλότερον ουρανίων 
αψίδων; άλλα τον τούτων άρμ ιτέκτονά θεόν γεγέννηκας υπέρ λόγον αυτή, τί δέ 
νοερώτερον άσωμάτων αγγέλων; άλλα νοεΤν ούδ’ αυτοί γε ίσμύουσι τό του σου 
τόκου μυστήριον, τί δέ φαιδρότερον ήλίου καί λαμπρότερων έν ημέρα, τί δέ 5 
σελήνης καί άστέρων τερπνότερον έν άνεφέλω νυκτέ, οπότε καθάπερ σινδών 
άπλωθείς ουρανός πάντας έν ρυθμω καί τάξει τούς άστέρας αθροίζει καί καθά- 
περ εύκυκλος στέφανος λίθων πολυτελών καί μαργάρων προδείκνυσι πλήθος καί 
ποικιλίαν; άλλά τούτων τήν δόξαν νυκτός καί ήμέρας μαραίνει διαδομή, νυν μεν 
εις έσπέραν τής ηλιακής καταδυομένης λαμπάδος νυν δ’ έξ έωας άνατρ εμούσης ίο 
καθάπερ άλλης έκ βάθους φλογός καί καλυπτούσης μεν τό των άστέρων κάλλος 
φωσφορούσης δ’ άπασαν κατά καιρόν τήν κτίσιν. τό δέ σόν, άγνή κόρη, κλέος 
άμάραντον διαμένει τον πάντα αιώνα καί άνθεΐ καί τέθηλεν άεί, μήτε μειμώνος 
βία νεκρούμενον μήτε θέρους πυρκαϊάίς τεφρούμενον υμνείται μεν γάρ έν 
f. ИЗ οί'κοις, | υμνείται δ’ έν όρεσι καί σπηλαίοις, έν καθέδραις πρεσβυτέρων, έν 15 
πύλαις πόλεων, έν ήπείρω καί θαλάσση , έν κινδύνοις καί άνέσεσιν, έν θέρει καί 
μειμώνι, έν ημέρα καί νυκτί' καί (απλώς είπεΐν) στοιμεία πάντα καί μρόνος 
άπας τήν σήν άθάνατον διασώζουσι μνήμην καί δόξαν, τούτων δ’ ούτως έμ όν- 
των , τις γηγενής άνθρωπος ών καί ποικίλαις ένομος άμαρτίαις άξιους προσα- 
γάγοι σοι λόγους υπέρ ών άν βούλοιτο; όμως έπειδή φιλάνθρωπος μήτηρ εί 20 
φιλάνθρωπου θεού, βλέψον εις τούς άθλιους ή μας φιλανθρώπως, παραδραμοΰσα 
παν εί' τι του δέοντος έκδραμόντες ήμάρτομεν εις τόν βίον καί δός πατέρας 
γενέσθαι παιδός καί βλάστην έκφήναι, δι’ ήν ό τού γάμου λόγος έπινενόηται, ίνα 
μή πρός αίσμύνην καί μλεύην μόνο,ις ήμϊν ό γάμος είή . τίς δ’ ούκ άν άχθοιτο 
μένων αύτός άγονος, έπειτα βλέπων γήν μέν έκ τών οικείων εγκάτων οικεία 25 
τέκνα καί ποικίλα παρεμομένην άνά παν έτος έκ τού παντός αίώνος, κρίνα καί 
μλόην παντοδαπήν καί δένδρων γένη παντοίων άνθοϋντα καί καρπούς έτησίους 
τοίς άνθρώποις μαριζόμενα; έώ λέγε ιν τήν ποικίλην χροιάν τής βαφής τών 
άνθέων καί τών καρπών καί τό τής ποιότητος έξαλλάττον καί περιάγον τήν 
αίσθησιν πρός έτέραν έξ έτέρας τέρψιν άμα καί ήδονήν καί όσα λόγον ύπερβαίνει 30 
καί σοφιζομένην διάνοιαν . όρνέων δέ γένη καί ιχθύων καί όσα τής άλογου 
f. Ιΐ3ν. φύσεως τήν μακράν οίκεί ήπειρον, πάντα | πρός βλάστην έπείγεται καί τέρπον- 
ται πάντα ταίς οίκείαις γοναίς τε καί μάρισι καί τέθηλέ τε καί μ αίρει τά πάντα 
τόν καρποδότην ύμνοΰντα θεόν γλώσσαις άφθόγγοις καί άλαλήτοις φωναΐς καί 
συγκινούσι πάντα τινά οτω άν έντύμωσιν εις ύμνον καί θαύμα, αίσθησιν πάσαν 35 
7. έρυθμώ (von 2. Hand ν über ρ) Μ 11. μέν τών άστέρων τό κάλλος Μ 
14. βίαν Μ 15. οϊκοις Ιεροί ς υμνείτε (von 2. Hand αι über ε) Μ δ’ έν Μ: δέ έν У 
19. άνθρωπον (von 2. Hand σ über ν) Μ 23. έκφήναι (von 2. Hand ΰ über η) Μ 
25. γην μέν έκ V: τήν γην έκ Μ 26. άνά παντός έτος Μ 
