ÜBER DIE HL. TUEOl’HANO, DIE GEMAHLIN KAISER LEO VI. 
37 
τάς των σπλάγχνων τρίβους έπιβόσκεται καί τον πυρφόρον ου συννοώ' μηχαναί 
πονηραί διορυττουσι καί συγκλονούσι της έμής ψυχής τήν άκρόπολιν καί ό πο- 
λέμιος αφανής, άλλα τις θετός κατασχέσει μοι των αδίκων συμφορών τάς καμί- 
νους; τις μοι ζέφυρος κοιμίσει τά τής λύπης κύματα, καί θυμηδίας τίνος έπι- 
5 πνεύσει γαλήνην; ώ τις αγχόνη θανάτου ταχεία τον ταλαίπωρον απαλλάξει μου 
βίον; ήλιου πολλάκις αύγάς καί σελήνης άντιφράττουσιν ένια τών νεφών υπελ- 
θόντα' άλλ’ άιΐοτρ έχουσιν αύθις, καί βλέπει τούς φωστήρας ή κτίσις’* εμέ δέ τίς 
ποτέ τουτωνί τών σκοτεινών άπαγάγοι θαλάμων, τού ψεύδους ουτω δεινώς κατ- 
ορχησαμένου τής πατρικής ψυχής καί δριμείας ουτω καί απαραιτήτου γενομέ- 
10 νης τής καταδίκης; είθε τήν φύσιν ήλλαξάμην εις λίθον, εις σίδηρον, εις εν όποι- 
ονουν τών αψύχων, ίνα στήλη του πάθους αναίσθητος ών παρατρέχω σιγή τής 
ψυχής μου τάς μακράς άλγηδόνας». 
18. Ή δέ θαυμασία Θεοφανώ παρακαθημένη καί άκούουσα καί δακρύουσα 
καί μηκέτι φέρειν δυναμένη, πρός παραινέσεις έβλεψε. τάλλα γάρ ουσα γυνή, 
15 ενταύθα κατά καιρόν έφάνη καί τού άνδρός στερροτέρα πρός τήν τών ενεστώτων 
δεινών καρτερίαν, οίμαι, του θεού τήν αύτής παραθήςαντος καί γλώτταν όμου 
καί διάνοιαν, ίνα μή καί άμφοτέρων | εις ολοσχερή πεπτωκότων δάκρυα θάνα- 
τος έξ ανάγκης άκολουθήσγ] τή φύσει, μηδενός έτέρου τών απάντων έν έρημία 
καί δεσμωτηρίω παρόντος, δς αν παρήγορος όφθείς έπιρρώστ) καί άναστήσΥ) 
20 πεπτωκότα φρονήματα, δθεν κάκ προοιμίων εύθύς τοιάδε φησίν ' «Έμέ δή καί 
σιωπάν βουλομένην διά τό μή χρήναι γυναίκα πρός άνδρα παρρησιάζεσθαι, τό 
του 'Ιεοεμίου πάσχειν ακολουθεί* ύπό γάρ δειλίας τίνος κάκείνου μή βουλομένου 
λαλέιν τω λαω τάς μυστικάς του θεού προφητείας, πυρ έν το'ις έγκάτοις έγένετο 
καί παρεΐτο πάντοθεν καί φέρειν ούκ έδύνατο. τούτο εκείνο πάσχειν δοκώ καί 
25 αύτή* καί σιωπάν βουλομένης, οίονεί τινες κρατήρες μεγάλου πυρός άναβράτ- 
τουσιν έκ τών έμών εγκάτων καί συχνά έπιβόσκονταί μου τά σπλάγχνα καί 
δεινώς έμπιπρώσί μου τήν καρδίαν καί παραλέλυμαι πάντοθεν καί φέρειν δλως 
ού δύναμαι, φθέγξομαι τοίνυν βραχέα πρός σέ τον έμόν γλυκύτατον ήλιον, πρός 
ιέ τό φώς τών έμών οφθαλμών, συ δ’ άκούων άνέχου φλεγομένης ψυχής 
30 ρήματα, τό μέν λυπεΐσθαί σε, πάσχοντα παρά τον του δικαίου λόγον καί χωρίς 
άπάσης αιτίας, ούδείς αν έχοι σοι μέμφεσθαι* έν γάρ πορφύρα φύντα καί θαλά- 
μοις βασιλείοις καί τρυφή καί βλακεία συναυξηθέντα καί πείραν μηδενός | είλη- 
φότα δεινού πρός τοιαύτην έςαίφνης κατενεχθήναι συμφοράν, καί ταύτην άγνώ- 
μονά τε καί άδικον, λυπεΐσθαί ανάγκη, άλλα πολλω γε δήπου δικαιότερον καί 
8. σκοτινών Μ άπαγάγη V 12. άλγιδόνας Μ 20. δέ Μ 22. άκο 
λουθεϊν V Jerera. 20,9 25. άναβράσσουσιν (mit übergescbriebeiiem ττ) V: άνα- 
βλάπτουσιν Μ 30. πά.τχον (τα von 2. Hand nacbgetragen) 32. βλακία Μ 
33. κατεχθήναι V 
f. 120 
f. 120 V. 
