44 
EDUARD KUIU'Z. ZWEI GRIECHISCHE TEXTE 
καί θεοφιλώς ή όσια καί Γελούσα καί κρ'ίνασα, οσα προσήν έκ τε φύσεως εκ τε 
προαιρέσεως αύτή τάγαθά, ψυχήν καί πνοήν ένειργάσατο τή τε δόςη καί περι - 
f. 127 φανεία | των τής βασιλείας σκήπτρων καί τή γε δή του πλούτου δαψιλεία τε 
καί άβρότητι. κάντευθεν καί κοινόν έγεγόνει καλόν έαυτή τε καί τοΐς βουλομένοις 
άπασιν, όπόσοι τής όμοιας τύχης άπολαύουσιν. 
2G. Έμοί δέ καί καθ’ εκαστα διεξιέναι προθυμουμένω, όπόσα διά χρόνου 
παντός ή όσια καί οία τελεί τα θαύματα, έμποδών αί τής κεφαλής άλγηδόνες 
καθίστανται, γένοιτο δ’ αν ήμΐν εύχαΐς των τού ίερου τής αγίας λειψάνου καλώς 
τε καί εύλαβώς προμηθουμένων γυναικών όσιων του τοιούτου νοσήματος άπηλ- 
λαγμένοις εν έτέρω βιβλίω ποιήσασθαι τήν άφήγησιν. συ δ’, ώ μακαρία, ί'λεως 
ημάς έποπτεύοις άνωθεν νυν γάρ ούχ ώς εν έσόπτροις ούδ’ ώς εν αίνίγμασι 
βλέπεις δν έπόθεις νυμφίον Χριστόν, άλλ’ αμέσως καί καθαρώς έντυγχάνεις 
αύτω, τήν κάτω καί πρόσκαιρον περιφρονήσασα βασιλείαν καί δραμουσα προς 
αύτόν ολοις πτεροΤς προθυμίας καί ολω ψυχής ερωτι , ώς αν συμβασιλεύοις 
άπορρήτως εις αιώνας αύτω τήν άπέραντον βασιλείαν, μή ούν διαλίπης ύπερ 
τής σής ίεράς τήσοε μάνδρας, ήν αύτή μετά πολλου καί φλέγοντος έρωτος συνε- 
f. 127 V. στήσω, δεομένη καί ίκετεύουσα | καί τό πρός αύτήν άθροιζόμενον ιερόν ποίμνιον 
άνώτερον αεί διατηρούσα παντός φανερού τε καί αφανούς όλεθρίου δεινού. 
27. Τήν γε μήν σήν ταύτην πατρίδα καί πόλιν, ή δή σοι τα πρός τήν επί- 
γειον ύπηρετήσατο γένεσίν τε καί σεμνήν πολιτείαν καί ής έβασίλευες περιουσα 
τω βίω καί πρός ευθείας καί φιλόθεους ήγες νομάς, όρας οσους ύφίσταταί παντα- 
χόθεν χειμαζομένη τούς κλύδωνας καί δσοις περιαντλεΤται κύμασί τε καί λίαν 
ϋβρίζουσι πνεύμασι καθάπερ ναύς εν πελάγει καί χειμώνι συνειλημμένη * ού γάρ 
μόνον βορράς καί νότος Άσία τε άμα καί Εύρώπη δυσμενή καί άνήμερον τήν 
ορμήν πεποίηνται κατ’ αύτής πάλαι πολύν τινα χρόνον τούς τής αύτής εύδαιμο- 
νίας θεμελίους δλαις χερσί καί πόνοις άναμοχλεύοντες καί ολην τήν ζωτικήν 
κατά μικρόν αύτής ύφαιρούντες δύναμιν , άλλ’ ήδη καί αύτή πρός έαυτήν σφόδρα 
έκπεπολέμωται καί ολην ώς άλλοτρίαν τρυγά καί θερίζει πικρώς τών οικείων 
χαρίτων τήν χλόην καί μαραίνεσθαι ποιεί τούς οφθαλμούς τής βλάστης τών 
f. 128 καλών καί (απλώς είπεΐν) | τοιούτον ύπομένει τό δεινόν ύφ’ έαυτής αύτή, όποιον 
πεύκη καί κυπάριττος, οπότε δήπουθεν αύτάς άπογυμνοΐ τής κόμης ύλοτόμου 
βρίθουσα παλάμη, διά. δή ταυτα καί κλονεΐται καί σείεται καί πρός εσχάτους 
ελαύνει κινδύνους, διανάστηθι τοίνυν ύπερ αύτής δεομένη του φιλάνθρωπου θεού, 
1. ουσία, korrig. in όσία Μ 7. ουσία Μ κεφαλής ά.λγηδόνες = Hist. II 
955,2 und oft 10. nach βιβλίω noch πλατυτέραν Μ 11. I Cor. 13,12 (βλε- 
πομεν. . . δι’ έσόπτρου εν αίνίγματι) αίνίγματι Μ 12. εντυγχάνοις Μ 
14. συμβασιλεύεις (von 2. Hand οις über εις) Μ 19. τήνδε μήν V 24. βορέας Μ 
29. μαραίνεσθαι ποιεί Υ: μαραίνει καί τυφλολ Μ 31. πεύκη — παλάμη = Hist. II 
901,8; vgl. auch ib. 923,14 33. τού am Rande von 2. Hand M 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
