12 
А. Васильевъ, 
Ύπήγοντο ούν οί καλλίνικοι μάρτυρες έν τή απατηλή της Συρίας γή ύστερού- 
μενοι, κακουχούμενοι, θλιβόμενοι, τή ειρκτή παραπεμπόμενοι* οία γάρ καί πάσχει 
αιχμάλωτος, ούκ αγνοεί υμών το φιλόθεον. ώς δέ λοιπόν έβρόντησεν άκολού- 
θως του λόγου ή δύναμις, φέρε μοι λοιπόν καί τούς λόγους έγγίσωμεν. καί 
fol. 25 δη υπάρχοντες | έν τη φυλακή άλλος άλλω παρεκελεύετο δεΐσθαι του κυρίου, 
μη πως άποκνήσαντες της εαυτών πίστεως έκπέσιυσι. τούτο γάρ είχεν ό δόλιος 
βούλημα του μόνον αυτούς άπογεύσασθαι της εαυτών βρώσεως καί κοινωνούς 
είναι τής πίστεως' καί, εί τούτο πείσειεν, τιμών μεγίστων καί δωρεών άξιους 
ύπάρχειν. ώς ούν τούτου του σκοπού εί'χετο ό πανούργος, ήδη χρόνοι βεβήκασιν 
επτά έν τή φρουρά άσπιλον καί άκράδαντον την πίστιν τηρούντες. υποβληθείς 
ούν ύπό τού πατέρος αύτου τού διαβόλου ό τύραννος έκέλευσεν ή πεισθήναι αύτω 
καί όμοφρόνους γενέσθαι ή μη πεισθέντας θανάτω καταδικασθήναι. καί δη 
κελεύσας ένί τών αύτου μεγιστάνων έφη* άπελθών έν τή φυλακή, εύτρέπισόν 
μοι εις την αύριον ούσπερ έχεις εις τήρησιν περιφανείς άνδρας, τούς λεγομένους 
'Ρωμαίους χριστιανούς, άπελθών δέ ό δεινός ύπηρέτης καί είσελθών εις τά 
Mikl. ρ. 43 δεσμωτηρίου, έκέλευσεν αύτούς έξελθεΐν. έξελθόντων δέ αυτών, | σιδηραΐς άλύ- 
σεσι δεθήναι αύτούς προσέταξε - δεθέντες δέ οί άήττητοι τού Χριστού στρατιώται 
ήγοντο προς τόν τύραννον ευφραινόμενοι, τούτων δέ άχθέντων έν τω τού μιαρού 
άμεμουρμνή οί'κω, δήλα ποιούσι τά κατ’ αύτών τω άνόμω. καί φησιν ό πεμ- 
φθείς' έστήκασι προ τού βήματός σου ούτοι. ό δέ πρός αύτόν πείθονται τω 
ήμετέρω θεσπίσματι ή ου; άνοίξας δέ τό έμβρόντητον αύτού στόμα, άπε- 
φθέγξατο ούτως· πάσαν έπίνοιαν ποιήσαντες, ούκ ήδυνήθημεν αύτούς πεΐσαι άρνή- 
σασθαι τόν Χριστόν αύτών καί είναι σύν ήμΐν. ό δέ παράνομος άρχων φησίν 
fol. 25 V. νυν ούν πορεύθητι καί | ταυτα άνάγγει λον αύτοΐς* ό δεσπόζων τής Συρίας τάδε 
πρός ύμάς λέγει - δύο προκειμένων καί μαχομένων άλλήλοις θάτερον έκλέξασθε’ 
ή άρνήσασθε τον Χριστόν καί σύν ήμΐν εύφραίνεσθε, ή μη πειθόμενοι διά ξίφους 
τή τήμερον τελειούσθε. άκούσαντες δέ τούτο οί γενναίοι στρατιώται καί άλη- 
θώς έργάται τού Χριστού ώς έξ ένός στόματος καί μιά. φωνή είπον μη γένοιτο 
ήμΐν άρνήσασθαι τω έπουρανίω βασιλεΐ, άλλά προσκυνούμεν τριάδα όμοούσιον 
καί άχώριστον' σε δέ, βασιλεύ, άντιτασσόμεθα καί τω προστάγματί σου ού πει- 
θαρχούμεν' έμάθομεν γάρ παρά τή θεία γραφή πειθαρχεΐν θεω είπερ άρχουσι. 
τούτοον άκούσας ό δόλιος διά τού λεχθέντος μαγιστριανού, ύπερζέσας τω θυμου 
καί σφοδρότερου άνακράξας, έκέλευσεν αύτούς τή έπιούσϊ] εις τόν ποταμόν Τίγριν 
εύρεθήναι ώς άπό σταδίων ρ , ένθα ύπήρχον τό πρότερον, κάκεΐσε τό κριτήριον 
γενέσθαι κατ’ δψιν τού δολίου. 
1 άπατηλη опуст. Mikl. 3 сл. ώς — έγγίσωμεν опуст. Mikl. 8 πείσειεν] ποιη- 
σοιεν? стіткордтті Mikl. 12 όμόφρονας? 15 'Ρωμαίους опуст. Mikl. 21 сл. άνοίξας — 
ούτως] и р«че слоугл - іи ккд Ь, гсспвдн. оігк жі открыт» «уста ск«га н р<ч< так« Mikl. 23 ό— φησιν 
опуст. Mikl. 24 τής Συρίας] ккснж Goypincis. Mikl. 30 σε] σοί? 31 ήπερ άρχουσι? 
a μι къмдзілѵь Mikl. 32 διά- — μαγιστριανού опуст. Mikl. 34 ώς — ρ~ опуст. Mikl. 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
35 
