Житіе сорока двухъ лморійскихъ мучениковъ. 
13 
Έποίησαν ούν την πορείαν οί άγιοι άπό του λεχθέντος τόπου έως του 
ποταμού άπό ώρας ένάτης μέχρι πρωί, ώς δέ ήγγισαν λοιπόν άμφότεροι πλη- 
σίον του ποταμού, ούτοι μεν οί άθλοφόροι δέσμιοι, αυτός δε ό δόλιος καί ανή- 
μερος I κίκυν του πλοίου διερ χόμενος, έκέλευσεν αυτούς ό τύραννος έν μια των Mild. μ. 44 
5 φυλακών έγκλεισθήναι, απόπειραν δι’ ενός καί των λοιπών ποιήσαι βουλόμενος. 
καί δή τής νηός έξελθών, ίππεύων διέρχεται προς αυτούς, φοβερός αύτοΐς φανη- 
σόμενος. έστη ούν πρός την έξέτασιν, έστώς δέ έφη τοΐς ύπηρέταις αύτου* 
άγαγέ μοι ένα έξ αύτών, όπως αύτός πεισθείς μοι κάκείνους προσενέγκτ) 
ασφάλειαν. | ήγαγον δέ τό έντιμον σκεύος, τό έδραίωμα τών μαρτύρων, τον fol. 2G 
10 άσφαλέστατον οδοιπόρον, την κραταιάν τής πίστεως πέτραν, Θεόδωρον τόν 
άήττητον, Καρτεράν προσαγορευόμενον, όντως κραταιούμενον φερωνύμιυς τω 
πνεύματι, περιφανή τε πρωτοσπαθάριον, εύνοϋχον τή φύσει" άλλον εύνοΰχον 
ζηλώσας τής Κανδάκης ός ού Φίλιππον υποδεικνύει ύδωρ βαπτίσασθαι 
καί πιστευσαι κυρίω* ούδέ γάρ τούτου άμοιρος ό γενναίος ύπήρχεν' άλλ’ έκχεΐν 
15 αίμα καί τούτω βαπτισθήναι. τούτου δέ στά.ντος, δι’ αύτου έρμηνέως έβόα ό 
δικάζων τω μάρτυρι* πείσθητί μοι, ώ άνθρωπε, καί άρνησάμενος ον λέγετε χρι- 
στιανισμόν όμόφρων ήμών γενού, ίνα καί τιμών μεγίστων παρ’ εμού άςιοιθής 
ύπέρ τών ιδίων σου καί πλούτον παράσχω σοι πλείονα καί μη τω θανάτω κα- 
ταδικασθής' σύ γάρ εύνούχος ών ού φροντίσεις περί γυναικός ή τέκνων, άλλά 
20 άγνώς ών, ώς διήγες έν τή σή γη, ούτως μετά προσθήκης καί έπ’ έμοί διάξεις' 
καί ποιήσω σε ένα τών μεγιστάνων μου. άποκριθείς δέ ό άθλοφόρος δι’ αύτου 
έρμηνέως είπε - μή γένοιτο, κύον άνήμερε, άρνήσασθαι τόν Χριστόν μου τόν 
έπουράνιον βασιλέα καί δαίμοσι προσκολληθήναι. ώς δέ λοιπόν τοιαυτα μετά 
παρρησίας έφθέγγετο, μή ισχύων ό έρμηνεύς άπαγγείλαι τω μιαρω άμεμουρμνή 
25 τήν ύβριν, ένιστάμενος, οίκτράν έχων τήν όψιν, παραινείν ήρξατο τόν μάρτυρα 
λέγων" πείσθητί μοι, ώ άνθρωπε, καί τω βασιλεί, ίνα μή κακώς άποθά- 
νϊ]ς. άποκριθείς δέ ό άθλητής τού Χριστού εΐπεν' άθλιε καί ταλαίπωρε άνομίας 
έργάτα, εί τω βασιλεί σου παραινούντί με ούκ έπείσθην, πώς σοι έχω πει- 
σθήναι; θυμωθείς | δέ ό έρμηνεύς καί λοιπόν παρά τού βασιλέως έρωτηθείς τό Mild. ρ. 45 
30 τί άνείπεν αύτω, άπεκρίνατο' ύβρεις σοι προσάγει, βασιλεύ, θυμομ αχήσας δέ ό 
δόλιος καί άναφθείς τω θυμω, ώσπερ λέων βρύξας κατά τού δικαίου, τή άπο- 
τομή τού ξίφους τήν τιμίαν αύτου κεφαλήν έκκόπτεσθαι έκέλευσεν. ώς δέ λοι- 
πόν τήν άπόφασιν άπεφήνατο, καί τό έργον εύθέως έπληρούτο* οί γάρ άνήμεροι 
τής άνομίας έργάται, λύσαντες τήν ζώνην αύτου, τή κεφαλή αύτού προσέδη- 
35 σαν καί διαρρήξαντες τά ίμάτια αύτοΰ άπό τραχήλου μέχρι ποδών, τω ξίφει 
4 του — οιερχόμενος] по под -fc ндъі Mikl. 5 απόπειραν — βουλόμενος опуст. Mikl. 
6 сл. φοβερός — έξέτασιν опуст. Mikl. 8 άγάγετέ? прнкедктс Mikl. 8 κάκείνοις? 
10 — 12 τόν — φύσει] многое опуст. Mikl. 20 αγνός? чистъ Mikl. 22 μη <μοι> γένοιτο? 
да нс кждстъ мыгк Mjkl. 34 τη κεφαλή] класъі Mikl. 
