GOTICUS (ANONYMUS ÏAURIGÜS) AUS DEM 10. JAHRH. 
27 
Confectis ibi diebus caliquot uecessariis ad vires reparandas, accingebamiis 
nos Maurocastrum profecturi. Sed iam paratis rebus omnibus, cum nihil aliud 
obstaret, ipsa media nocte (quanquam maturius profectum oportebat), flante 
tune aquilone gravissimo, hieme omnium saevissima se praecipitante, ut 
facile crederes, impervia esse itiuera, nee obdurare sub dio ullum, propeque 
fieri non posse, ut quitectonou servaretur interitum effugeret, tune, inquam, 
formidine commoti subsistere ibidem nosque continere statuimus. Cuius con- 
silii auctor apud sodales ego exstiti: non esse ullo modo domibus exeundum, 
nedum abnoctandum inde: quod princeps sidus (Saturnum vocamus) iam ad 
vesperum in conspectum se dabat, inque similitudinem naturae eins immu- 
tabatur aër, Transibat enim tune Saturnus circa initia aquariii, sole bru- 
malia signa permeante. Quare tempestas, ubi semel occoeperat, ad maiorem 
semper saevitiam progressa est, ut quae prius terrifica nobis visa fuerant, 
cum subsequentibus collataludusprorsus viderentur: tarn luculenter sehiems 
quoquoversum diffuderat. Ibi diebus compluribus confectis, vix tandemque 
cogitatio aliqua domum redeundi subiit animum, aëre quoque sereniore se 
repraesentante, 
(III) . Itaque egressi sumus, ab incolis splendide stipati: omnes me ma- 
nibus complosis approbant, me tanquam necessarium unusquisque suum 
respicit, mihi maxima precatur. Hoc die stadia LXX, neque illa integra, 
emensi sumus, idque praegressis ante nos aliis, qui maximum vim nivis iam 
dimoverant, Postridie eius diei statim a priucipio difficillime progrediebamur, 
tanquam in pelago contra nivem luctantes. Nulla terra hic videbatur esse, 
neque nix usitata : equi ad collum usque non apparebant : iumenta, quam vis 
extremo agmine subsequentia, interibant, multaque ibi reliuquebantur. 
Eteuim dicebatur nix cubitorum IV. altitudine, eratque difficillima transita. 
Ita multi ex comitibus domum se coutulerunt, quod calamitatem vim huma- 
nara superare arbitrabantur. Atque erat profecto insueta aerumna, miseriis 
undique fere ingruentibus: infra tarn alta et spissa nix, superne flantes venti 
inclementissimi. Neque ulla sperari poterat malorum iutercapedo, nec unde 
quis meliorem statum assequeretur (omuia inutila et infructuosa esse bis in 
malis apparebat), nulla erat facultas igues accendendi, nec requiescere vel 
minimum spatium permittebat nobis nix. 
(IV) . Accedebant noctu scuta pro cubilibus; haec pro omnibus habe- 
bamus, et pro stragulis et pro opertoriis splendidissimis. In illis enim corpus 
ad ignem, nec illum splendidum, refocillabamus. Somnum visa per quietem 
occurrentia, quasi timentem illa quoque, Universum fugaverant. Neque quis- 
quam magis quam alius ad aerumnas obduruerat: omnes erant ut in com- 
muui calamitate aeque et animo et corpore affiieti. Alius beatos praedicabat 
mortuos, ut iam sensu doloribusque liberatos: lamentabatur alius posteros. 
