2 
ED. KÜRTZ, DIE HL. THEODORA VON TIIESSALONIOH. 
fol. 12 V. 
fol. 13. 
fol. 13 V. 
fol. 14. 
των έπαινεΐν τε κατατολμώντι την κρείττω των ανθρωπίνων γενομένην έπαίνων 
(μήποτε τηλικούτω κακω περιπέσοιμι), άλλα δεδοικώς, μή ποτέ ό ταύτης βίος 
καί τά παράδοξα θαύματα τοΐς της λήθης παραδοθώσι βυθοΐς (μηδέ γάρ είναι ' 
τόν ταύτην προστησάμενον την ύπόθεσιν), θεω το παν άναθέμενος τω οεοόντε 
λόγον έν ανοίξει του στόματος, ολίγα των ταύτης άπλοϊκώς τε καί ώς έτυχε 5 
παραδοϋναι προήρημαι, άμεινον είναι οίόμενος τής αξίας διαμαρτεΐν ή εις τέλος | 
παραλιπεΐν τά μνημονεύεσθαι άξια, καί δη απ’ αύτής τής του λόγου βαλβϊδος 
την τής όσιας μητρός ήμών πρεσβείαν βοηθόν καί συνήγορον καί συλλήπτορα 
θέμενος, τής διηγήσεως άρχομαι ώδε. 
2. Θεοδώρα πατρίς μεν ήν ή πόλις του ζώντος θεού, ή έπουράνιος 'Ιερού- 10 
σαλήμ, ή των πρωτοτόκων σκηνή - εύγένεια δέ ή τής είκόνος του πλάσαντος τή- 
ρησις, καθ’ ήν καί πεποιήμεθα καί πεπλάσμεθα - πλούτος δέ τά πάσαν τήν Ολικήν 
του κόσμου περιουσίαν ώσπερ τινά κόνιν των ποδών έκτινάξασθαι - δόξα δέ το μηδ’ 
όπωσουν παρά των ανθρώπων έθέλειν δοξάζεσθαι. ουτω μεν ούν έχω λέγειν περί 
πατρίδος καί εύγενείας καί δόξης τής αγίας εκείνης καί όντως άλήπτου ψυχής - 15 
ουδέ γάρ δίκαιον οίμαι έκ των παρ’ ήμΐν τούτων πλέκειν ταύτη τόν έπαινον - | τήν 
γάρ πάσι μέν τοΐς φαινομένοις χαίρειν είπουσαν, μόνοις δέ τοΐς ούσι προσθεμένην 
πάσϊ] σπουδή, ταύτην εϊ τις έπαινεΐν έλοιτο εκείνων μεμνημένος, οις εκείνη μηδέ 
προσέχειν όλως ήξίου τόν νουν, πώς ούκ άδικεΐ; έπεί δέ νόμος ιστοριών καί πα- 
τρίδα καί πατέρας καί διαγωγήν διηγεΐσθαι, καί ταυτα έρχομαι λέξων, ίν’ έχη 20 
τό σώμα τής ιστορίας τήν αρμονίαν ακόλουθον, μηδενός άπόντος τών οφειλόντων 
παρεΐναι τώ διηγήματι. 
3. Πατρίς ούν τής όσιας μία τών Οπό τήν 'Ελλάδα τελουσών νήσων - 
ΑΓγινα ταύτή τά όνομα - ή πρώην μέν τών ενδόξων έτύγχανεν ούσα καί τών 
έσπεριων τά κράτιστον, ύστερον μέντοι (ώ θεοϋ κρίματα) ταΐς τών Ισμαηλιτών 25 
παρεδόθη χερσί καί νυν έρημος καί άδοξος καταλέλειπται, μόλις τής προτέρας 
ευδαιμονίας Οποδεικνυσα τους τύπους. | έν δή ταύτν) τή νήσω τή ποτέ μέν έν- 
δόξω νυνί δέ άδόξω (ουδέ γάρ τή νυν άδοξία τής θρεψαμένης ερυθριώ, τή θαυ- 
μαστή δόξτ] τής τραφείσης σεμνυνόμενος, ούδέ τή άλώσει τής πατρίδος αίδουμαι, 
ευχει άπειρεσίω τήν έκ ταύτης ορών κυδιώσαν) ή μακαρία γεγένηται. πατήρ δέ 30 
Αντώνιος εκείνος ό μέγα κληρωσάμενος όνομα - ος καλοκάγαθία πάσγ κοσμού- 
μενος καί τω κλήρω κατειλεγμένος τής έκεΐ άγιωτάτης μεγάλης εκκλησίας καί 
τά πρώτα τών ιερέων λαχών καί εις μοναχούς κατηξιώθη τελεΐν, ίν’ άρτιος παν- 
ταχόθεν άφθή Χριστώ τω θεω ήμών. μήτηρ δέ Χρυσάνθη, ού τοσουτον έκ του 
άνδράς όσον έκ τής τών προγόνων αρετής τάν κόσμον έπιδεικνΰσα τάν έαυτής. 35 
άμα δέ τω τήν όσίαν έκ ταύτης εις φώς προελθεΐν καί τάν βίον άπολελοίπει, 
του θεοϋ τάχα κρεΐττόν τι περί | τήν αύτής αυξησίν τε καί βίωσιν προβλεψα- 
4 — 5. δ-.δ. λόγον — στόματος Epbes. 6,19. 10. πόλις — πρωτοτόκων Hebr. 12, 22. 
11. εύγενεια — τήρησις, vgl. Gregor. Naz. in Gorgon. sororem. 33. άρτιος 2 Timoth. 3, 17. 
36. άμα δε τό. 37. του θεοί» κρεΐττόν τι προβλεψ. Hebr. 11, 40. 
