5 
10 
15 
20 
25 
30 
85 
DER ERSTE BERICHT DES KLERIKERS GREGORIOS. 
7 
σιλείας σκήπτρων κρατήσαντος, πόλεμος ούχ ό τυχών κατά τής έκκλησίας έπαν- 
ετείνετό τε καί διηγείρετο, μετά πολλής τής άσεβείας καί θερμότατης τής πα- 
ρατάξεως πάσαν διασεΐσαι καί κατασΰραι φιλονεικοΰντος ψυχήν όρθάδοςον καί 
φιλόθεον καί παν εύσεβείας | ύψούμενον κέρας καταβαλεΐν καί μη δ ενός ήττων fol. 21 ν. 
εις άσέβειαν όφθήναι σπουδάζοντος. προυκαθέζετο τοίνυν λαμπρώς μέγα τοΐς 
τεχνάσμασιν έπαιρόμενος καί κεραννύς τή κακουργία τήν έζουσίαν, καί τινας μεν 
των ήμετέρων αγωνιστών ταΐς άπειλαΐς έκφοβών, τινάς δέ τιμωρούμενος άπαν- 
θρώπως, έστι δε ούς καί κολακείας πείθειν έπιχειρών καί τούς μεν υπερορία κα- 
ταδικάζων, τούς δέ δόξγ] καί χρημάτων περιουσία προς τό οίκεΐον θέλημα φέρειν 
έπιχειρών, δίκην Πρωτέως πάντα γινόμενος πλήν αλήθειας' τούτων δέ ούτως 
έχόντων, οί μέν ύπέκυπτον, οί δ’ εφευγον, οί δέ πλείστας ύπομένοντες τάς κολά- 
σεις διά Χριστόν τάν τής νίκης έκομίσαντο στέφανον, τότε δή τότε καί ό θαυμα- 
στός Αντώνιος προσενήνεκται καί, τού τυράννου πάσας μέν μηχανάς κινούντος 
παν δέ είδος ύποδεικνύντος κολάσεως, αύτάς ά[πτόητος έμενε, ταΐς τής θεοπνεύ- fol. 22. 
στου γραφής μαρτυρίαις κατά τού άσεβούς χρώμενος καί τήν τούτου ψυχήν ζό- 
φου καί αισχύνης καί ταραχής έμπιπλών καί κωφόν άποδεικνύων καί άλαλον' 
ουτω γάρ μετά παρρησίας πάσης τήν άντίρρησιν έποιήσατο, ώς πάντας τούς 
περιεστηκότας μή άλλο τι άκούειν άνέχεσθαι ή τά. Αντωνίου ρήματα, τοιάδε 
δέ ήν. 
13. «’Έδει μέν, ώ βασιλεύ, ανθρώπους όντας ύμάς ανθρώπινα καί λέγειν 
καί φρονεΐν καί ποιεΐν, τοΐς οίκείοις δροις έμμένοντας, καί ή μηδέν μέγα φρονήσαί 
ποτέ ή φρονήσαντας ύπέρ δ δει εύ πάλιν έθέλειν φρονεΐν. έπεί δ’ ό τή φύσει των 
ανθρώπων πολέμων αεί τύραννος τοσοΰτον έπνευσε καθ’ ύμών, ώστε καί κατά 
τής έκκλησίας έγνοι δεΐν όμόσε χωρεΐν, τήν ύμετέραν γνώμην ύποδυόμενος, καί 
δ πάλαι μίσος κατά τού μεγάλου θεού καί σωτήρος ώδινεν νύν έςενεγκεΐν πει- 
ραται κατά τής σεπτής καί θείας είκόνος αύτού, σιωπάν μέν ημάς | καί μή κη- fol. 22 ν. 
ρύττειν τόν τής αλήθειας λόγον προδοσία τό πράγμα σαφής, έπιχειρεΐν δέ καί 
διδάσκειν καί παρακαλεΐν τόν λαόν έπί τά σωτήρια δόγματα καί θεω φίλον καί 
άγαθοΐς άνδράσι δοκουν καί τή κοινή πρέπον φύσει’ όπότερον γάρ έσται, περιέσται 
ήμΐν μή φαύλοις καί είναι καί λέγεσθαι* εί μέν γάρ εύ καί καλώς καί κατά 
γνώμην απαντήσει τά πράγματα, ή τών ανθρώπων σωτηρία κέρδος ήμΐν - εί δ' 
(δ μή γένοιτο), τό γε ήμέτερον ούκ άπόλωλεν. ή τών σεπτών τοίνυν εικόνων 
προσκύνησις, ώ βασιλεύ, ού νύν ουδέ χθές καί πρώην ήρξατο τήν αρχήν λαμβά- 
νειν, άλλ’ έπ* αύτής τής αρρήτου καί θαυμαστής τού σωτήρος οικονομίας καί 
αύτή τάς άρχάς εΐληφεν. ίσασι πάντες τήν τής αίμορ ροούσης χαλκήν εικόνα, ήν 
άνέθηκε τω μεγάλω θεω, χάριτας αύτώ τής θεραπείας ομολογούσα, τό τού σω- 
4. ύψ. κεράς Ps. 88, 18. 18. άλλο — ρήματα vgl. die Note zu 6, 24. 33. χθές κ. 
πρώην prov., vgl. z. B. Plat. legg. 677 D; Plut. mor. 676 C; Diod. 14, 67. 35. am Rande von 
späterer Hand: τής αίμορροουσης είκών, vgl. Euseb. hist. eccl. 7, 18; Migne 95 (or. adv. Const. 
Caball.) 316 A. 
