8 
ED. KURTZ, DIE HL. THEODORA VON THESSALONICH. 
τήρος έν τή σινδ όνι αχειροποίητον έργον, τάς της θεομήτορος εικόνας, τώ Λουκά 
(Λεν ποιηθείσας, Οπό όέ της έκκλησίας προσκυνουμένας, τα έκ των εικόνων τοΐς 
fol. 23. πιστοΐς | χεόμενα θαύματα, ά καί καταλέγειν εργον έστίν. μή τοίνυν πρός αύτά 
τοϋνομα της είκόνος ταράττου' ούδε γάρ διότι εΐκών άτιμαστεον ύμΐν, μάλλον 
δέ διά τούτο τιμητέον όστ] σπουδή' ούδέ γάρ εικόνας όρώντες έναπομένομεν, 
προς δέ τά πρωτότυπα διαβαίνοντες τον νουν καλώς άναπαύομεν' αυτά γάρ τοϋ- 
νομα ουσίας μεν ούδαμώς, ετέρου δέ τίνος σύμβολον. καί εί βούλει μαθεΐν, εΐκών 
τής καινής ή παλαιά διαθήκη, τών έσομένων τά όρώμενα' κατ’ εικόνα θεοΰ ό 
άνθρωπος πέπλασται - τά έν τω θείω λουτρω τοΐς πιστοΐς τελούμενα εικόνα μυ- 
στηρίων τινών απορρήτων ήμΐν διαγγέλλουσιν* είκοσι καί παραβολαΐς ό σωτήρ 
έχρήτο επ’ εύεργεσία τής κοινής φύσεως' ώστ’ ούκ άτιμα στέον ήμΐν τάς εικόνας, 
εως άν ό λογισμός ύγιαίνη καί μή πράγματα τάς εικόνας άλλ’ εικόνας πραγμά- 
των αύτάς καλώς λογιζώμεθα. ώδί δέ άρα σκοπεΐν χρή. ή τών όντων φύσις 
fol. 23 V. διττήν τινα την ακολουθίαν | έξ ανάγκης απαιτεί καί τήν μέν καθ’ αυτό καί 
άσχετον, τήν δέ μή καθ’ αύτό καί έν σχέσει ίσμεν καλεΐν. ούκουν έπεί καί ή 
παρ’ ήμΐν εΐκών τών όντων έστίν, δήλον ώς ή τών καθ’ αύτό ή τών έν σχέσει 
θεωρουμένων έστίν. άλλ’ ότι μέν ού τών καθ’ αύτά, εντεύθεν άν μάθοις* τά καθ’ 
αύτό λεγάμενα ού μεθ’ έτέρων συνεισάγονται έξ άνάγκης ούδέ μεθ’ έτέρων άναι- 
ρούνται* ή δέ εΐκών τούτο πάσχουσα φαίνεται’ τών γάρ πρός τί έστι - τά δέ πρός 
τι ού καθ’ αύτό. συνάγεται έξ άνάγκης άρα, τήν εικόνα μή είναι τών καθ’ αύτό. 
έτι ή μέν εΐκών τίνος καί εστι καί λέγεται (τών γάρ πρός τι), τά δέ καθ’ αύτό 
ού τοιαυτα. ή εΐκών άρα ούκ έστι τών καθ’ αύτό. έτι τά μέν καθ’ αύτό λεγάμενα 
έν αύτοΐς τον νούν τών όρώντων ίστησιν, ή δ’ εΐκών άπήρνηται τό τε τοιούτον 
καί πώς τών καθ’ αύτό άν εΐη; εί τοίνυν ή εΐκών, τών όντων ούσα, ούκ έστι τών 
fol. 24. καθ’ αύτό, λείπεται άρα τών έν σχέσει είναι' έν | σχέσει δέ ούσα, ή τών καθόλου 
καί άορίστως καί έστι καί λέγεται ή τών έν μέρει καί ώρισμένως. καί τών καθ- 
όλου μέν ούδαμώς' τά γάρ έν σχέσει καί καθόλου καί απλώς τά καθόλου νω 
μόνον θεωρητά' ήν δέ ήμεΐς εικόνα σέβομεν, ού νω αίσθήσει δέ καταλαμβάνεται, 
ήν άρα εικόνα σέβομεν, ού τών καθόλου καί άορίστως, τών δ’ έν μέρει καί ώρι- 
σμένων έστίν τοιούτων δέ ούσα, καί πρός τινα τήν άναφοράν καί τήν σχέσιν 
έχειν άνάγκη' πρός όν δέ ταύτ’έχει, τούτου τό σχήμα καί τό είδος καί τό χρώμα 
παρίστησιν καί τάν εις αύτήν όρώντα πρός τον είκονιζόμενον άνάγκη διαβιβάζειν 
τον νούν. εί τοίνυν αϋτη ποτέ μέν άνεσταυρωμένον είκονίζει τόν κύριον, ποτέ δέ 
στέφανον έξ άκανθών περικείμενον, ποτέ δέ λόγχή κεντούμενον τήν πλευράν, 
ταύτα δέ πάντα τού σωτήρός είσιν, ώμολόγηται δέ καί τήν εικόνα πρός τόν 
fol. 24 V. είκονιζόμενον άναφέρεσθαι |, καί ήμεΐς άρα τήν θείαν εικόνα καί όρώντες καί 
1. αχειροποίητον, vgl. Migne 95, 320 A; Job. Damasc. de imag. or. I p. 1261 В Migue. 
1. am Rande von späterer Hand: θεομήτορος είκόνες διά του λουκά, vgl. Theod. Stud. V p. 44 В 
Sinn.; Migne 96, 321 С. 12. vor άλλ’ eine Rasur (wie es scheint, war άλλ’ εικόνας zweimal 
geschr.). 16. δήλον am Rande nachgetragen. 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
35 
