12 
ED. KURTZ, DIE IIL. THEODORA YON THES8ALONICH. 
ά.πολιπόντος, καί έν τώ τάφω του Αντωνίου κάκέΐνον καταθέσθαι θελήσαντες, 
εϋρομεν το πανάγιον Αντωνίου σώμα μεθ’ ών έκεκόσμητο αρχιερατικών ενδυ- 
μάτων σχεδόν άπαν σώον, άμείωτον, υγιές. 
19. Άλλα περί μέν τούτιυν άλις. του δε προκειμένου σκοπού ό λόγος τής 
ιστορίας πάλιν άπτέσθω καί Θεοδώραν καί τά τής Θεοδώρας ζητείτω παλαί- 
σματα. του τής όσιας τοίνυν άνδρός των ώδε άπαλλαγέντος (ολίγον γάρ έπεβίω 
χρόνον μετά την τής παιδός άπόκαρσιν), ή μακαρία Θεοδώρα τά επιτάφια όσιους 
ί'οΐ. 29 V. καί θεοφιλώς τελέσασα, | μετά δεκάτην ή μέραν τοΐς του κόσμου πασι χαίρειν 
είπουσα καί την του άνδρός έρημίαν έρμαιον του ποθουμένου λαβουσα, όν πάλαι 
ώδινε πόθον τής μοναδικής πολιτείας, τότε δη τότε καί εις τέλος ήγαγεν’ καί το 
δη μέγιστον, ότε ό των παθών εγείρεται πόλεμος καί τό τής επιθυμίας ζέει 
κλυδώνιον, τότε τόν λογισμόν έπεθύμησεν αΰτοκράτορα τών παθών καταστή- 
σασθαι - πέμπτον γάρ καί εικοστόν έτος τή μακαρία ήγετο, ότε ταυτα έγίνετο. 
την σιδηράν τής χηρείας κάμινον τοίνυν καί αυτή διελθοΰσα χάριτας ώμολόγει 
τω πάντων θεω, ότι μή καί αυτός ταΤς τών Ισμαηλιτών παρεδόθη χερσίν μηδέ 
χειρός ασεβούς έργον έγένετο, αλλά ταΐς αυτής χερσίν ούκ άηδώς έναπέψυξεν. 
20. Διελομένη δέ τά όντα αυτή τριχή, μίαν άπόμοιραν τοΐς πένησιν έδωκεν 
υπέρ σωτηρίας του άνδρός αυτής, αυτή δέ προσδραμεϊν έγνώκει τή συγγενίδι 
’Аѵѵу), τή πολλούς μέν αγώνας υπέρ τής εκκλησίας διενεγκούσϊ), καλόν δέ καί 
fol. 30. θαυμαστόν άπενεγκαμένη τής | ομολογίας τόν στέφανον, καί δή καταλαβοΰσα 
τό μοναστήριον, έν ω τάς διατριβάς ή θαυμαστή εκείνη έποιεΐτο γυνή (τό δέ ήν 
είς όνομα τιμώμενον Στεφάνου του πρω τομάρτυρος), άμα καί τρεις έπαγομένη 
θεραπαινίδας, εκατόν μέν χρυσούς καί τήν άλλην περιουσίαν άπασαν φέρουσα 
δίδωσι τή μονή" αυτή δέ τών ποδών λαβομένη τής ’Άννης, ή δή καί τής μονής 
εξηγείτο' «’Ελέησόν με, μήτερ, (έβόα) τήν δεινώς χειμα ζομένην ταΐς αϋραις του 
βίου τούτου του δυστυχούς, ή χηρεία ευπρόσωπος αίτια έμοί* μή τοίνυν άπο- 
πεμφθείην, θεού δέ διδόντος τύχοιμι του αγγελικού καί θείου σχήματος, πρό- 
τερον μέν τήν έμήν άνέθηκα παΐδα θεω, νυνί δέ καί έμαυτήν παρατίθημι. ποίη- 
σον έλεος μετ’ έμού». 
21. Ή δέ άγια εκείνη γυνή ταύτην άναστήσασα έφη* «Αίμα έμόν σε καί 
τέκνον ύπάρχουσαν πώς ού προσδέξομαι καί ώς οίκεΐον καταφιλήσω μέλος, καί 
fol. 30 V. ταυτα τήν προτέραν σου διαγωγήν είδυΐα καλώς; | αλλά, τω τών μοναζουσών 
ευθύς σε συντάξαι χορω ού συμφέρον έμοιγε είναι δοκεΐ' δέδοικα γάρ τό τής 
ήμετέρας φύσεως άστατον καί τρεπτόν, καί μάλιστα νυν επί σοί, ότε καί τό τής 
χηρείας πάθος έτι ζέον έστί, μή πως του πάθους μαρανθέντος μετάνοιά τις έγ- 
γένηταί σοι, του μισοκάλου μεσιτεύοντας δαίμονος. έπίμεινον ούν έν τω μονα- 
6. am unteren Rande: περί της τελευτής του άνδρός τής όσιας. 14. σιδ. κάμινον Deuter. 
4, 20. 16. Μ hat ουκ άειδώς. 18. am unteren Rande: περί τής εις τό μοναστήριον εισόδου 
αυτής. προσδραμεϊν, korrig. aus προσέδραμεν mit Ilmzufügung von έγνώκει (am Rande vor 
dem ersten ά'ννη). 18—19. ά'ννη τή συγγ. άννη. 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
35 
