DER ERSTE BERICHT DES KLERIKERS GREGORIOS. 
13 
στηρίω μικρόν και χρόνου παρελθόντος ολίγου, θεού θέλοντος, έξεις με σύμβου- 
λον εις τούτο καί συνεργόν». της δε Θεοδώρας ύπολαβούσης” «Εί μή καί αυτή 
παρά σου έγγραφείην κατά γε τό νυν τω χορω των μοναζουσών, ίσθι λόγον 
άποδώσουσα έν τή φρικτή τής κοινής απολογίας ήμερα», ήρξατο τον κατηχητι- 
5 κόν λόγον ή Άννα' «Βλέπε λοιπόν, (λέγουσα) τέκνον, τίνι προσέρχγ] δουλεύσουσα' 
σκάπει, μή πάλιν στραφής έπέ τον ίδιον εμετόν καί άγαπήσγ]ς τά του κόσμου 
δοκουντα πάλιν τερπνά καί γένηταί σοι τά έσχατα των πρώτων χείρονα. | βλέπε, 
τέκνον, τί έν τοΐς εΰαγγελίοις ό κύριος λέγει” εί τις ού λαμβάνει τόν σταυρόν 
αύτου καί ακολουθεί όπίσω μου, ούκ έστι μου άξιος” καί” ό άπολέσας τήν ψυχήν 
10 αύτου ένεκεν έμου ούτος σώσει αυτήν άνδρίζου ούν καί κραταιούσθω ή καρδία 
σου, τέκνον, καί ύπόμεινον διά τόν Χριστόν” ού γάρ έστιν ήμίν ή πάλη πρός 
αίμα καί σάρκα, άλλα πρός τάς άρχάς, πρός τάς εξουσίας, πρός τούς κοσμοκρά- 
τορας του σκότους του αίώνος τούτου, πρός τά πνευματικά τής πονηριάς, καθώς 
τό στόμα Χρίστου, ό μέγας Παύλος, φησίν». Τούτοις ούν καί έτέροις πλείστοις 
15 αύτήν κατηχήσασ α, λέγει τή Θεοδώρα δούναι τω ίερεί τήν ψαλίδα” καί δουσα, 
τήν κόμην κείρεται” καί ένδυσαμένης τό τίμιον καί άγιον σχήμα των μοναχών, 
μετωνόμασεν αύτήν ή μεγάλη Θεοδώραν. 
22. Ούκ έπαύετο δέ ή θαυμασία εκείνη γυνή καθ’ έκάστην αύτήν διδά- 
σκουσα, νουθετούσα, εις τούς άσκητικούς έπαλείφουσα δρόμους” έδεδοίκει γάρ 
20 περί αύτής, ότι νέα καί αγαθή | τήν οψιν έτύγχανεν ούσα, μή πως ό τοΐς άγα- 
θοΐς βασκαίνων διάβολος ύποκλέψη ταύτης τά κατά θεόν διαβήματα” έχαιρε δέ 
πάλιν, έκ νηπίου τόν βίον αύτής ακριβώς γινώσκουσα' νηστείαις γάρ καί προσ- 
ευχαΐς εξαρχής χαίρουσα ήν καί ώσπερ αύτή τό άναπνεΐν ούτω καί τό νηστεύειν 
χρήσιμον ήν ύπό δέ πολλοΰ του έθους καί άπόνως ταύτην διήνυε τήν οδόν, έπι- 
25 θυμουσα δέ παρατεΐναι ταύτην καί μή τολμώσα (έδεδοίκει γάρ τήν καθηγου- 
μένην), άμα μέν άποτρόπαιον κρίνουσα καί τι τών αγαθών προελέσθαι δίχα 
γνώμης αύτής, άμα δέ ί’να μή σκανδάλου πρόφασις ταΐς άδελφαΐς γένηται, κα- 
ταλυομένου του κανόνος, έκάθητο μέν μετά τών αδελφών έν τή τραπέζϊ) καί 
ήπτετό τίνος βραχέος πάνυ, συγχωρούσης δέ τής μεγάλης καί έβδομάδας όλας 
30 διετέλει νηστεύουσα κεκρυμμένως οσΥ] σπουδή, όρώσα δέ ή μεγάλη τήν τής 
Θεοδώρας σπουδήν καί τήν | άκραν ταπείνοισιν, ούδέ έν τοΐς εύτελέσι καί νομι- 
ζομένοις μικροΐς άνεξέταστον παρέτρεχε ταύτην, αλλά καί τούτων άπήτει λόγους 
καί άνάγκας προσήγεν καί παρήνει νύκτωρ καί μεθ’ ημέραν τάς πράξεις, τάς 
ένθυμήσεις, τούς λόγους, τάς κινήσεις, πάντα άποκαλύπτειν αύτή καί μηδέν 
35 εχειν απόρρητον μηδέ βούλεσθαι πράττειν μηδέν άπο γνώμης αύτής. 
6. επί τόν ’ίδ. εμετόν (cocl. αΐμετον) Ргоѵ. 26, 11 u. 2 Petr. 2, 22. 7. γεν. — χείρονα 
Matth. 12, 45. 8. εΐ τις — άξιος Matth. 10, 38. 9. ό άπολ. — αυτήν Matth. 10, 39. 
10. άνδρίζου — ύπόμεινον Ps. 26, 14. 11. ή πάλη — πονηριάς Ephes 6, 12. 15 — 16. vgl. in 
der 'Ακολουθία του μικρού σχήματος (Goar, Eucholog .ρ. 478): καί μετά τό συντάξασθαι λέγει πρός 
αυτόν ό ίερεύς· Λαβε τό ψαλλίδιον καί έπίδος μοι αυτό τρίς. Symeon Thessal. (Migue 155, 496): καί 
δούς αύτω τό ψαλίδιον Λάβε καί έπίδος μοι, φησίν, ΐνα τό εκούσιον δείξη. 35. άπο (sic). 
fol. 31. 
fol. 31 V. 
fol. 32 
