DER ERSTE BERICHT DES KLERIKERS GREGORIOS. 
15 
έτέρω μοναστηρίω ταύτην δοθήναι, έπεί τήν λύπην κατέχειν ού δύναμαι' μήτηρ 
γάρ ούσα καί μητρός φέρω σπλάγχνα». 
20. 'II οέ θαυμαστή εκείνη ένέδραν του πονηρού λογισαμένη τό πράγμα, 
ήρξατο λέγειν τη Θεοδώρα - «Τέκνον έμόν, βρωμάτων πέρ[ καί ενδυμάτων λόγος 
5 έστω σοι μηδαμώς - ουδέ γάρ τη -Θεία τούτο μέλει γραφή - καί όπως, ακούε - μή 
μεριμνήσητε τή ψυχή υμών, τί φάγητε, μηδέ τω σώματι υμών, τί ένδύσησθε - 
ταυτα γάρ πάντα τα έθνη επιζητεί. | ζητείτε δέ μάλλον την βασιλείαν του θεού, 
καί ταυτα πάντα προστεθήσεται ύμΐν. οΰδείς γάρ δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν. 
εί ούν οεΐ δουλεύειν ημάς, τω θεω δει δουλεύειν καί ταΐς θείαις έντολαΐς την 
10 ψυχήν πειράσθαι κατα κοσμεΐν καί έν οίκω κυρίου παραρριπτεΐσθαι, ίνα τής τών 
άγιων μακαριότητας έπιτύχωμεν. εις τοΰτο γάρ καί ό σκοπός ήμΐν άπας όρά καί 
διά τούτο τό μοναχικόν καί άγιον περιεβαλόμεθα σχήμα, εί δέ την σήν παΐδα 
τή μητρί τών παθών, τή γαστριμαργία, δουλεύειν έβούλου καί μαλακά περιβε- 
βλήσθαι ίμάτια, τίνος χάριν έκ νηπίου τω Χριστώ ταύτην άνήψας, άλλ’ ού ταΐς 
15 του κόσμου ταύτην προσηλώσασα είχες πέδαις, έπεί κατά τόν κυρίου λόγον οί 
τά μαλακά φορουντες έν τοΤς τών βασιλέων οίκοις είσίν; τίς δέ κοινωνία μονα- 
χοΐς καί μιγάσιν ή τί κοινόν φωτί τε καί σκότει; ήπάτησαι, τέκνον, παρά του 
σοφιστου τής κακίας, ήπάτησαι - άνάνηψον τοιγαρουν | καί τον νουν άναπέτασον 
καί θεώ τω τής διανοίας όμματι ταύτην την έκ τριχών κατεσκευασμένην στολήν 
20 καί γνώθι, ότι μετάνοιας ένδυμα τούτο καί πένθους, ού χαράς ούδ’ ηδονής ούδα- 
μώς. είπε γάρ μοι, τίνος χάριν τω άγίω θυσιαστηρίω προσπίπτομεν έξαρχής - 
ούχί του άγγελικοΰ τούτου σχήματος τόν θεόν όυσωπουντες άςιωθήσεσθαι καί 
έγγραφήσεσθαι τω χορω τών άνασταυρωσάντων έαυτούς διά τόν Χριστόν; ού τω 
κόσμω καί τοΐς έν κόσμω άποτάξασθαι συνέθου κατά τήν έντολήν καί διακαρτε- 
25 ρήσαι προς πάσαν άνάγκην καί βίαν καί άρνήσασθαι μή μόνον τούς κατά γένος 
προσήκοντας, αλλά γε δή καί αύτήν τήν ψυχήν; ούκ οίσθα τάς συνθήκας, ας 
ούκ άνθρώπω, θεω δέ δέδωκας, τω άγίω θυσιαστηρίω παρεστηκυΐα; άς άγγελοι 
μεν άπέγραψαν, σύ δέ μέλλεις άπαιτεΐσθαι έν τή φριχτή τής δευτέρας παρουσίας 
ημέρα, εί ούν ταυτα συνέθου ποιεϊν, τίνος | χάριν μή πάντα χαίρειν είπουσα 
30 προς έν βλέπεις μόνον, ό ζωής αιωνίου γενήσεται τή σή ψυχή πρόξενον; τίνος 
δέ καί δεομένην τήν σήν παΐδα παρεωράκαμεν ήμεΐς; ούχί ταΐς θείαις σχολάζει 
γραφαΐς; ού τοΐς μοναχικοΐς καταλόγοις έμπρέπει; ού φωστήρος δίκην έν τω τών 
μοναζουσών διαλάμπει χορω; ή καί ταύτης τήν προθυμίαν άμβλϋναι προήρησαι, 
παράδειγμα ούσαν πάσαις ήμΐν; όλως δέ καί τολμάς θυγατέρα καλεΐν έν έμοί ; 
35 ούκ οίσθα, ότι άπας συγγένειας λόγος ένταυθα καταπεπάτηται καί πατήρ ούκ 
έστιν ούδέ μήτηρ ένταυθα, μόνον δέ πατέρα έχομεν πάσαι τόν έν ούρανοΐς κατ- 
fol. 34. 
fol. 34 
fol. 35. 
5. μέλλει. 5—8. μή μεριμν. — προστεθήσεται ύμΐν Matth. 6, 31. 33. 8. ούδεις — 
δουλεύειν Matth. 6, 24. 10. έν οί'κω κυρ. παραριπτεΐσθαι Ps. 83, 11. 14 τοΐς. 15 — 16. οί 
τά μαλ. φορ. — οίκοις Matth. 11, 8. 17. τί κοινόν — σκότει 2 Cor. 6, 14. 25. άρνήσασθαι, vgl. 
Matth. 10, 37 — 39; 16, 24 f. 30. βλέπης. 36. πατέρα έ'χομεν — άδελφαί, vgl. Matth. 23, 9.8. 
