IG 
ED. KÜRTZ, DIE HL. THEODORA VON THESSALONICH. 
οικούντα θεόν, πάσαι δέ ή μ εις έν άγίω πνεύματι άδελφαί; άπελθε τοίνυν, ήσύ 
χασον, μη δεν πλέον παρά τα διατεταγμένα σοι σκοπεί, μή πως σκανδάλου πέτρα 
γένϊ) τή Θεοπίστή καί άκούση παρά του δεσπότου καί συ' Αυτή τε ούκ είσέρχη 
fol. 35 V. καί τήν είσερχομένην κωλύεις, εί μεν ούν εις τον έπειτα χρόνον | κατά γνώμην 
έμήν απαντήσει τό πράγμα, ευ σοι γένοιτο' εί δ’ ούν, λαμπράς ίσθι δώσουσα 
οίκας ών τε ήμαρτες είνεκα καί οίς ούκ έβουλήθης τήν θεραπείαν δέξασθαι». 
27. Τής δέ Θεοδώρας ού μετρίως άκουσάσης τον λόγον, δεινώς ή μεγάλη 
ταύτην ίδούσα άπηλλάγη. έξ εκείνου δέ ευκαίρου αιτίας έπιλαβέσθαι ζητούσα ήν, 
ί'ν’ έλευθέραν του τοιούτου πάθους τήν τής Θεοδώρας άναδείξη ψυχήν' καί λε- 
ληθότως ίκετεύουσα τον θεόν ήν, βοήθειαν εξ αγίου κατοικητηρίου καταπεμφ- 
θήναι τή Θεοδώρα συμμαχούσαν καί επικουρούσαν αυτή, ώστε κρείττονα τού 
τοιούτου πάθους άναφανήναι, φανερώς κινηθέντος εξ επιβουλής τού εχθρού, άλλ’ 
ό των φοβουμένων τό θέλημα ποιων κύριος καί τής δεήσεως είσακούων αυτών 
ούκ έπελάθετο τής φωνής τής βοώσης προς αύτόν νυκτός καί ημέρας' οΰ γάρ 
fol. 36. πολύς παρερρύη χρόνος, καί αύθις ή Θεοδώρα τήν Θεοπίστην ώς | μήτηρ θερα- 
πεύουσα έωράτο' τοιούτον δέ τό πραγμα έσχε τόν τρόπον, ημέρα κυριακή ήν 
καί αί άδελφαί πάσαι περί τινα συνήθη γεγόνασι τόπον' παρήν δέ καί ή μεγάλη 
καί περί ώφελείας ψυχής διελέγετο ταύταις, έκάστή τόν πρόσφορον άποδιδοΰσα 
λόγον, κατάλληλον τω πάθει καί τό φάρμακον έπιτιθεμένη. Θεοδώρα δέ καί 
Θεοπίστη άπήσαν καί περισκοπουμένης τής μεγάλης ίδείν αύτάς, ούκ έφαίνοντο' 
ή γάρ Θεοδώρα, ώσπερ των τής μεγάλης ρημάτων καταφρ ονήσασα, άδειας έπι- 
λαβομίνη τού τέκνου μάλλον ή τής συνάξεως ήν. θεός δέ ούκ ήμέλησεν τήν 
γάρ θαυμαστήν έκείνην πείθει γυναίκα έξελθούσαν τού θείου ναού πανταχή περι- 
σκοπήσαι καί τάς άδελφάς κατιδεΐν, τίνι τρόπω τήν λειτουργίαν έκάστη έπιτελεΐ' 
τούτο γάρ εί'θιστο συνεχώς τή μεγάλή ποιεΐν, πάσης προνοίας άξιούσν] τάς άδελ- 
φάς. έξιούσης τοίνυν, ή Θεοδώρα τής παιδός έπιμελουμένη φαίνεται, καί ή με - 
fol. 36 V. γάλη ζήλου | θείου πλησθεΐσα (συνήκε γάρ, οτι τής εύχής αύτής έπήκουσε κύ- 2 * 4 
ριος), μετακαλεΤται τήν Θεοδώραν άμα τφ τέκνω καί (ίνα τούς λόγους αύτής 
εκείνης εις μέσον θώ) λέγει τή Θεοδώρα' «Τίς αυτή σοι»; τω δακτύλω τήν Θεο- 
πίστην δείξασα. τής δέ ύπολαβούσης, ώς άρα θυγάτηρ αύτής είή, ήρετο τήν 
Θεοπίστην ομοίως, έπεί δ’ αυτή μητέρα τήν Θεοδώραν ώνόμασεν, στεναγμούς 
έκ μέσης άνασπάσασα καρδίας κοινή πρός αύτάς τόν λόγον ποιείται' «Έν τω 
όνόματι τού θεού (λέγουσα) καί τού μονογενούς αύτού υιού καί τού παναγίου 
πνεύματος τή δυνάμει τής ύποταγής, ήν όφείλετέ μοι τή άμαρτωλφ, έσεσθε 
σιωπήν πρός άλλήλας άσκούσαι, μηδέ ρήμα ψιλόν προϊέναι δυνάμεναι». 
28. ’Ήκουσαν έκεΐναι τόν λόγον καί ώσπερ δεινω τινι κτύπω καταπλαγεισαι 
τήν αίσθησιν, άφωνοι τοΐς όρώσι καθάπαξ έφαίνοντο. όμως γε μήν τήν συνήθη 
2. σκανδ. πέτρα Jes. 8, 14. 3. αυτή — κωλύεις, vgl. Matth. 23, 13. 13. των φοβ. — 
εισακουων Ps. 144, 19. 26. hinter τοίνυν eine unausgefüllte Rasur von G Buchst, und hinter 
Θεοδώρα ein Buchst, (v) wegradiert. 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
35 
