DER ERSTE BERICHT DES KLERIKERS GREGORIOS. 
17 
βαλοΰσ αι μετάνοιαν, φόβω καί τρόμω καί δειλία πολλή ϋπεχώρησαν. πεντεκαί- 
δεκα δ’ ενιαυτών παραρρυέντων καί έν ένί υίκιδίω την δι|ατριβήν ποιουμένων καί 
ποτέ μεν τον αύτόν εργαζομένων ιστόν ποτέ δ’ έν τω αύτω άληθουσών μύλωνι, 
ούκ ώφθησαν ούδαμώς ούδενί τής θαυμαστής εκείνης εντολής καταπεφρονηκέναι 
5 τό σύνολον. εί δέ ποτέ συνέβη κληθήναι παρά τής μεγάλης την Θεοδώραν, ή δέ 
ούχ υπήκουεν κατά τινα καιρού περιπέτειαν, ουδέποτε την Θεοπίστην φασίν προς 
την μητέρα αυτοπροσώπως είπειν ώς άρα* «Ώ μήτερ, ή μεγάλη φωνεΐ σε», καί 
ταυτα παρά τή μητρί καθημένην καί την αυτήν τη μητρί διακονίαν υπηρετούσαν' 
έτέρα δέ τινι μάλλον έντυγχάνουσα έλεγεν' «Κάλεσοντήν θαυμαστήν Θεοδώραν' 
10 ή γάρ μεγάλη ταυτην φωνεΐ». τά αυτά δέ καί ή Θεοδώρα προς τήν Θεοπίστην 
καιρού καλούντος έποίει. 
29. ”Ω φιλοχρίστου καί φιλόστοργου ποιμένος, άεί άγρυπνουντος υπέρ τής 
των προβάτων σωτηρίας' ώ λογικών προβάτων πραότητος, μόνης είδότων έπα- 
κούειν τής φωνής του ποιμένος καί άκολουθεΐν | μή άνεχομένων έτέρψ. τά λοι- 
15 πον ΰμεΐς διασκέψεσθε, ποσάκις είχεν ή μεγάλη μετά δακρύων υπέρ αυτών ίκε- 
τευσαι τον κύριον, Γνα μή καί μετά τήν έπιτίμησιν παραβάται τής έντολής γε- 
νήσονταί' πώς δέ ή καρδία τής Θεοδώρας καί του τέκνου τά πεντεκαίδεκα έτη 
διέκειτο; ήλίκον δέ πυρ αυτών τά σπλάγχνα συνέφλεγεν καί όποιον ξίφος τομώς 
ήκονημένον τήν καρδίαν συνέκοπτεν, τά τοσαύτα έτη μή δυναμένων άλλήλαις 
20 όμιλήσαι το σύνολον, μάλιστα όπόταν μια αυτών διακονίας βάρος έπέκειτο καί 
ήθελον προς έαυτάς καν ώς άδελφαί συντυχεΐν, ί'να άλλήλαις συναντιλάβωνται, 
καί ούκ ήδύναντο. ποσάκις αύτάς ό διάβολος έπιβούλως ήνώχλησεν τήν εντολήν 
παραβήναι, κάκεΐναι μετά δακρύων τον θεόν έλιτάνευον’ «Θού, κύριε, φυλακήν 
τω στόματι ημών (λέγουσαι) καί θύραν περιοχής περί τά χείλη ημών». | Ούκ 
25 ώφθησάν ποτέ κατά τής μεγάλης γογγύσ ασαι, ώς τήν του λόγου χρήσιν άνα- 
στελλούσης καί ούκ έώσης ταύττ) κεχρήσθαι, ώς πάντες οί λόγω τιμηθέντες 
άνθρωποι' έψυχαγωγουντο γάρ συχνώς έαυταΐς έπιλέγουσαι τό τοΰ Δαυίδ εκείνο 
θειον λόγιον' ύπομένων ύπέμεινα τον κύριον καί προσέσχε μοι. 
30. Ούτως ούν διετέλεσαν δεκαπέντε έτη, μηδ’ ολως άλλήλαις προσομι- 
30 λήσασαί' έν δέ τω τέλει του πέμπτου καί δεκάτου έτους τής έπιτιμήσεως συνέβη 
άσθενήσαι τήν μακαρίαν Θεοδώραν' καί αί άδελφαί πάσαι παρεκάλεσαν τήν με- 
γάλην δούναι λύσιν αύταΐς. ή δέ πολλά νουθετήσασα έλυσεν αύτάς τής έπιτιμή- 
σεως' χάριτι δέ θεού διεφυλάχθησαν άμφότεραι έκ τοϋ συγγενικού θεσμού απα- 
θείς καί ανενόχλητοι έως τής προς θεόν έκδημίας τής μακαρίας Θεοδώρας, άδια- 
35 κρίτως άλλήλαις προσομιλούσαι καί συλλαλούσαι ώς ταΐς λοιπαίς άδελφαΐς' ούδέ 
γάρ τού λοιπού ώς μητρί θυγάτηρ | ή θυγατρί μήτηρ δεδώκασιν άλλήλαις προσ- 
φώνησιν. έφ’ έτερον δέ καιρός τόν λόγον ημάς τρέψασθαι καί διηγήσασθαι αγώνα 
2. παρερρυήτων. 7. αύτο πρωϋώπω;. 13 — 14. είδότων — άκολουθεΐν, vgl. Job. 
10,4. 14. έτέρων. 16 — 17. γενήσωνταί. 23. θου — χείλη Pa. 140, 8. 27. Δαυίδ 
Pa. 39, 1. 
Зап. Ист.-Фил. Отд. 
fol. 37. 
fol. 37 V. 
fol. 38. 
fol. 38 V. 
2 
