18 ED. KURTZ, DIE HL. THEODORA VON THE8SALONICH. 
θαυμαστόν έτερον της όσιας Θεοδώρας, της εις άκρον υποταγής καί άληθινής 
ταπεινώσεως έληλακυίας καί παν ύψωμα κενοδοξίας καί θεοστυγους ύπερηφανίας 
παντελώς έξαφανισάσης καί κατα πατησάσης καί πάντα τά πάθη τη δυνάμει του 
όδηγουντος αυτήν καί φυλάττοντος άγιου πνεύματος εκ τε σαρκός καί ψυχής 
έξοστρακισάσης. τεκμήριον δέ του λόγου συν τοΐς άλλοις καί τούτο δή τό διήγημα. 
3 1 . Γέγονε χειμών ισχυρός εν ταΐς ήμέραις έκείναις, ώς έκ τής δριμύτητος 
παγήναι τό ύδωρ καί εις λίθου μεταποιηθήναι άντιτυπίαν. διά γουν τήν του 
κρύους σφοδρότητα προσέταξεν ή μεγάλη μή έν τή κοινή τραπέζη άλλ’ έν τοΐς 
κελλίοις τά δείπνα γίνεσθαι. συνέβη δέ τόν τού θερμού λέβητα στήσαι τάς άδελ- 
fol. 39. φάς έν τω τοπω, ένθα ή μακαρία τό ψιάθιον | επ’ εδάφους άπλώσασα έκάθευδεν' 
ού γάρ κλίνην είχεν απαλήν καί ποικίλην ούδέ σανίσιν ύποκάτωθεν έκειτο ούδ’ 
έπί τίνος <τών> τήν τού κρύους άποσοβεΐν δυναμένων δριμύτητα, άλλ’ επί γης 
ψιαθίου καί κωδίου κειμένων διανεπαύετο. τοιγαρούν τού λέβητος ζέοντος κάθ- 
υγρος ό τόπος όλος έγένετο' καί λαβούσα ή Θεοδώρα τήν στρωμνήν έν άλλω 
ταύτην τόπω μετέθηκεν, μή πρότερον είπούσα τούτο τή μεγάλη, ή δέ έν άσυν- 
ήθει τόπω τήν στρωμνήν ήπλωμένην ίδούσα (έξητάζοντο γάρ καί τά τοιαύτα 
παρ’ εκείνης ώφελείας ένεκα των άνακειμένων αυτή ψυχών) καί γνούσα τής μα- 
καρίας Θεοδώρας τυγχάνειν, ευθέτου δραξαμένη καιρού, ώς άν καί ταύτη στέ- 
φανον υποταγής προξενήσειεν, άμα δέ καί τάς λοιπάς παιδεύσειεν άδελφάς μή 
άνευ γνώμης αυτής μηδέν διαπράττεσθαι βούλεσθαι, τήν μακαρίαν πρός αυτήν 
άφικέσθαι προσέταξεν. 
fol. 39 V. 32. Τής δέ μετά αίδούς ώς | ή συνήθεια σεμνώς παραστάσης, είπεν αυτή' 
«Τίς ή τοσαύτη φιλαυτία, ώ Θεοδώρα; πώς πρότερον νεανικώς καί άνδρείως άγω- 
νισαμένη νυν λειποταξίου έάλως; τίς ή τού λογισμού κατά τών παθών επικρά- 
τεια; καί πώς τούτου τά άρχικόν έν σοί γνωρισθήσεται, ότε καί τον τής ύπακοής 
σου πύργον, έν τω λίθω τω άκρογωνιαίω έστώτα, νύν έσάλευσεν ό διάβολος καί 
εις γήν καταβέβληκεν; πού δέ ό τού Παύλου, τού σκεύους τής έκλογής, νόμος ό 
τοΐς ήγουμένοις πείθεσθαι διακελευόμενος; τίς τόν σόν άναφαίρετον τής ύπακοής 
καί ταπεινώσεως πλούτον έσύλησεν; δήλον οτι ή παρρησία, καλόν ούν ταύτην 
τήν πάντων τών κακών αιτίαν τής σής έκδιώξαι ψυχής, είπέ γάρ μοι, διά τί τής 
έμής γνώμης άνευ τήν στρωμνήν σου μετέθηκας. ούκ οίσθα, ώς οπερ άν τις 
fol. 40. παρά γνώμην τού προεστώτος έργάσηται | παρακοή καί φιλαυτία λογίζεται»; 
καί τής μακαρίας είπούσης' «Διά τό καταβραχήναι τόν τόπον τούτο, κυρία, πε- 
ποίηκα», ή μεγάλη άντέφησεν' «Έπείπερ, ώς αυτή φιλαλήθως ήγόρευσας, μή 
τό σώμα θλΐψαι έθέλουσα τφ τής φιλαυτίας άνυποίστψ κρύει τήν ψυχήν παρα- 
δέδωκας, λάβε κατά νοΰν τον βρυγμόν τών όδόντων καί τόν αιώνιον τάρταρον 
καί έξελθούσα έν τή αύλή τού μοναστηριού καί τήν στρωμνήν έκεΐ θεΐσα μνήσ- 
26. άκρογωνιαίω Ερίι. 2, 20. 27. ®κ. τΐ^ς εκλογής Act. 9, 15. 28. ήγ. πείθεσθαι 
Hebr. 13, 17. 36. βρυγμον τ. όδ. Mattb. 8, 12. 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
35 
