20 
ED. KURTZ, DIE HL. THEODOEA VON THES8ALONICH. 
fol. 42. 
fol. 42 V. 
fol. 43. 
σάρκα αδελφή τής μεγάλης, ήρεμα πρός αυτήν έφη' «Έώρακα ταύτν ) τή νυκτί, 
κυρία, στέφανον φωτοειδή και λαμπρόν, ου τό κάλλος καί τήν λαμπρότητα αδύ- 
νατον εμέ διηγήσασθαι, ούρανόθεν κατερχόμενον' κάμου διαπορούσης άρα, τίνος 
ό λαμπρός ούτος στέφανος, φωνής λεγούσης άκήκοα' ούτός έστι Θεοδώρας», ή 
δέ μεγάλη φοβηθεΐσα, μή πως ή όσία Θεοδώρα τούτο ένωτισθή και τυφοοθεΐσα 5 
εις κρίμα έμπέσγ) του διαβόλου, ώς σοφός έπιστήμων τω θεω εύχαριστήσασα 
εφη' «Πρόσεχε σεαυτή, αδελφή' όρα, μηδενί είπγ]ς τό όραθέν». 
35. Καί ευθέως προσέταξεν παραγενέσθαι | τήν Θεοδώραν έν τή εκκλησία, 
είσήλθεν ούν όλη λελευκασμένη έξωθεν μεν τή χιόνι τήν δέ ψυχήν ένδοθεν τω 
ούρανιω φωτί καί τήν συνήθη πάλιν βαλούσα μετάνοιαν, συγχώρησιν ήτει καί 10 
ού πρότερον έξανέστη, έως οτε τήν τής συγχωρήσεως φωνήν ήκουσε. μετά δέ 
ταυτα κατ’ ιδίαν έρωτηθεΐσα παρά των αδελφών, πώς εκείνην τήν νύκτα έτέλε- 
σεν, τή προς αύτάς άγάπττ) θαρρούσα' «Πιστεύσατε, άδελφαί (εφη)' εγώ μετά 
πίστεως ακραιφνούς τήν τής μεγάλης έπιτίμησιν δεξαμένη ούτε ύετού ούτε άλλου 
•τίνος τών θλιβερών πείραν κατά τήν νύκτα εκείνην έλαβον, άλλα χαίρουσα καί 15 
εύφραινομένη ύπήρχον καί έδόκουν έν βαλανείω καθέζεσθαι». ούτως οιδε θεός 
βοηθεΐν τοΤς έλπίζουσιν επ’ αυτόν' τοιαΰτα γέρα ό κατά μόνας πλάττων τάς καρ- 
διάς ημών καί συνιείς πάντα τά έργα ημών τοΐς είλικρινώς αύτόν άγα|πώσιν χα- 
ρίζεται' ούτω ταύτην καθάπερ πόλιν επ’ όρους κειμένην διά. ταπεινώσεως καί 
υποταγής άνέδειξε κύριος. 20 
36. Διό καί ό μακαρίτης Ιωάννης ό κατά τόν τότε καιρόν αρχιμανδρίτης 
τήν ανυπέρβλητον αυτής γινώσκων ταπείνωσίν τε καί άσκησιν ήβουλήθη τούδε 
τού μοναστηριού μεταστήσαι αύτήν καί έν έτέρω ήγουμένην ποιήσαι. ήνίκα δέ 
διά. τών άφιγμένων πρός τά αύτήν καλέσαι τούτο ή όσία έπύθετο, θρηνώδεις 
ήφίει φωνάς καί κατεβόα τής προεστώσης, δοκούσα καί αύτήν συμμαρτυρεΐν καί 25 
συμψηφίζεσθαι τή> ψηφίσματι. ώς δέ πενθούσαν καί κλαίουσαν έπί τή αύτής 
στερήσει τήν μεγάλην έώρακεν, δακρύουσα έλεγεν «Μή μοι παρεχέτω τις τή 
αμαρτωλή) κόπους' ού βούλομαι τών προς θεόν μου συνθηκών παραβάτης γε- 
νέσθαι καί καταλιπεΤν τούτο τό μοναστήριον, ένθα τάς συνθήκας πεποίημαι' περί 
δέ ψυχών προστασίας περισσόν τούτο λέγειν καί έμοί τήν διακονίαν άνατίθεσθαι 30 
ταύτην, | μεγάλην ούσαν ούτω καί θαυμαστήν καί κρείττονα ή κατά, τήν έμήν 
δύναμιν' έτι γάρ τών τού κόσμου κακών άπόζω καί τήν έμαυτής σωτηρίαν ούδ’ 
άκροις δακτύλοις άψασθαι γοΰν προτεθύμημαι. πορεύθητε τοιγαροΰν καί τω αρχι- 
μανδρίτη είπατε' καν τής έκκλησίας χώρισες με, καν ότιοΰν τών θλιβερών έπα- 
γάγης μοι, ούκ αν μου κάμψαι τόν λογισμόν ίσχύσεις ποτέ' έμοί γάρ ό τού κυ- 35 
ρίου λόγος αρμόζει' ό θέλων πρώτος πάντων είναι, έστω πάντων έσχατος καί 
5 — 6. τυφ. — διαβόλου 1 Tim. 3, 6. 17. έλπίζ. επ’ αυτόν Sus. 60. 17 — 18. ό κ. 
μόνας — έργα Ps. 32, 15. 19. πόλιν — κειμένην Matth. 5, 14. 27—28. παρεχέτω... κόπους 
Gal. 6, 17. 28. am unteren Rande: ότι ούκ έδέξατο τήν τής ηγουμενίας αρχήν. 32—33. ούδ 
άκροις δακτ. vgl. Ps.-Zenob. 1, 61. 36. πρώτος — διάκονος Marc. 9, 35. 
