DER ERSTE BERICHT DES KLERIKERS GREGORIOS. 
23 
θεάτρου έστώς ήγωνίζετο κραταιότατα, έν ούδενί της έκ των έναντίων φάλαγγος 
δειματουμένη, αλλά πάσαν προσβολήν θλιβερών έπιοϋσα καί πάντα ήδέως δεχο- 
μένη, των άσθενεστέρων τάς ψυχάς προς ανδρείαν κατά των αοράτων εχθρών 
έπα λείφουσα ήν. επειδή γάρ αί πλείους τών θαυμάσιων εκείνων γυναικών, μεθ' 
5 ών τήν άσκησιν έποιεΐτο, αί μεν προ τής μεγάλης αί δε μετ’ αυτήν προς κύριον 
έξεδήμησαν, ύπελείπετο δε ούδεμία, ήτις τω κατ’ αυτήν ζήλω τάς άδελφάς προς 
ύπακοήν διεγείρειν εμελλεν (ούχ ουτω γάρ λόγος ώς έργον προς όπερ έπείγει 
πείθειν έπίσταται), ή Θεοδώρα ώσπερ έπιλαθομένη τήν Οπό πλήθους ετών αυτή 
προσγινομένην άσθένειαν άεί τοΐς έμπροσθεν έπεκτείνετο καί άπό δόξης εις δόξαν 
10 προκόπτειν ήπείγετο καί άναβάσεις έν τή καρόία διατιθέμενη | οΰκ έπαύετο τής fol. 46 ν. 
πνευματικής εργασίας, άλλ’ έν πάσι ταΐς έπικειμέναις φροντίσι κοινωνός υπήρχε 
ταΐς άδελφαΐς, τή σπουδή συμμεριζομένη τάς φροντίδας καί τό πλεΐστον τών 
πόνων τή προ αιρέσει έπικουφίζουσα, έξαιρέτως δε περί τήν τών θείων γραφών 
άκρόασιν καί μελέτην καί τήν έν παντί καιρω καί τόπω κατά διάνοιαν προσευχήν 
15 άπαυστον - περί ταυτα σπουδάζουσα ήν, ίν’, ώς έφθην είπών, τω καθ’ έαυτήν 
Οποδείγματι πρός τον όμοιον αγώνα τάς μετ’ αυτής συναμιλλάσθαι ποιήσειεν 
καί καθαρόν έαυτής ταΐς του θελήματος έγκοπαΐς πρός τάν του λόγου σκοπόν 
τον νουν άποδείξειεν καί τή έν κυρίω μητρί τό σέβας ολόκληρον άπονέμοιτο, 
έκείνου έαυτήν άξίαν τιθεμένη του 4 έάν έζάγγ) ς τίμιον άπό αναξίου, ώς τό στόμα 
20 μου εσται’ καί τό 4 ουτως λαμψάτω τό φώς υμών έμπροσθεν τών ανθρώπων, 
όπως ΐόωσιν υμών τά καλά έργα καί δοξάσωσι τον πατέρα υμών τάν έν τοΐς 
οΰρανοΐς’, πρό όέ τούτων καί διά ταυτα τό μτείθεσθε τοΐς ήγουμένοις υμών καί 
ύπείκετε" αυτοί γάρ άγρυπνουσιν υπέρ τών ψυχών υμών ώς λόγον | άποδώσοντες’. fol. 47. 
4 0. Έκέκτητο δέ πρός τή του σώματος δουλαγωγία καί τω ταπεινω του 
25 φρονήματος καί τήν τών οφθαλμών ακρίβειαν, τό έκ φιλοπάνου θέας τή ψυχή 
έπιόν βέλος άπωθουμένη. καί τούτο δέ παρά τών ακριβώς τά αυτής είδότων 
άκήκοα, ότι, εΐ ποτέ τις τών ού συνήθων χάριν ευχής πρός αυτήν παρεγένετο, 
πρός τήν γήν βλέπουσα τάς αποκρίσεις έποιεΐτο τών λόγων, μηδ’ δλως τω προσ- 
ώπφ του παραγενομένου ένατενίζουσα, μετά δέ τήν αυτού 0 ποχώρησιν έπυνθά- 
30 νέτο, τίς τε είή καί όποιον αύτου τό είδος τής όψεως. έκράτησε δέ καί γλώσσης 
του λαλεΐν τά μή πρέποντα' ού γάρ ώφθη ποτέ άκαίρως διαλεγομένη τινί, τήν 
ύπέρ άργου λόγου δεδιώσα δίκην, έντευθεν τά μή όμνυειν διά τό 4 έγώ δέ λέγω 
ύμΐν μή όμόσαι όλως’ καί τά μή λοιδορεΐν διά τό 4 σύ τί έξουθενεΐς τον αδελφόν 
σου’; καί τό μή κρίνει ν διά τό 4 σύ τίς εϊ ό κρίνων άλλότριον οίκέτην’; καί παν 
35 ότιουν άρετής είδος αύτή προσεγένετο. έντευθεν καί τήν αγγελικήν πολιτείαν 
1. φάλαγκος. 9. τοΐς εμπρ. έπεκτ. Phil. 3, 13. άπό δόξης εις δ. 2 Cor. 3, 18. 
10. αναβάσεις — διατιθ. Ра. 83, 6. 11. πασι (auch Μ.); es müsste πάσαις lauten. 17. έκ- 
κοπαΐς (auch Μ.). 19. εάν έςαγ. — στόμα μου Ierem. 15, 19. 20. ούτως λαμψ. — ούρα- 
νοΐς Matth. 5, 16. 21. πατέρα ήμών (auch Μ.). 22 — 23. πείθεσθε — άποδώσοντες Ilcbr. 
13, 17. 32. δίκην, vgl. Matth. 12, 36. 32 — 33. εγώ δέ λ. — ό’λως Matth. 5, 34. 33. σύ 
τί — άδελφόν σου Rüm. 14, 10. 34. σύ τίς — οίκε’την Röm. 14, 4. 
