24 
ED. KURTZ, DIE HL. THEODORA VON THESSALONICH. 
fol. 47 V. έκτήσατο καί της | θείας αυτών πολλάκις φωνής έπακήκοεν' καί τούτο δήλον 
έξ ών έκείνη πυκνώς διηγόρευεν εν γάρ τφ τής έκκλησίας νάρθηκι, πασών τών 
αδελφών κοιμωμένων, την Θεοπίστην πολλάκις διανιστώσα ήρεμα έλεγεν «Άκή- 
κοας τής ένδον έν τω ναω γεγενημένης μετά μέλους ήδυτάτης αγγελικής ψαλ- 
μωδίας»; τούτο δε ελεγεν ου φανητιώσα ουδέ κομπάζουσα τω χαρίσματι, αλλά 
την αυτής θυγατέρα πρός έφεσίν τών θείων χαρισμάτων έπαλείφουσα. έλεγε δε 
πολλάκις καί τοΐς κατά θεόν γνησίοις αύτοΐς' «Πιστεύω τω θεω μου σαφώς, ώς 
ούκ αν ποτέ παρίδοι την έν τοσούτοις έτεσιν παρ’ έμού έπιτελουμένην τής υπο- 
ταγής δουλείαν, άλλ’ έπισκέψεταί με έν τω έλέει τής αύτοΰ χρηστότητος». παρ- 
ήγγειλε δέ καί τή θυγατρί του ιδία καί καταμόνας θάψαι τό έαυτής σώμα, 
την είς αυτήν γενησομένην παρά τού κυρίου τών θαυμάτων ένέργειαν προαγ- 
γέλλουσα. | 
fol. 48. · 41. Καλεΐ δέ με ήδη βαδίζων ό λόγος καί έπί τό έν τοΐς έσχάτοις μεν 
χρόνοις παρά τής όσιας Θεοδώρας γενόμενον, ύπεραΐρον δέ πάντα καί μάλλον 
τών άλλων τήν υψηλήν αυτής κηρυττον ταπείνωσιν' δπερ εί καί μικρόν δοκεΐ, 
αλλά πολύ μέγιστόν έστι τοΐς ακριβώς είδόσι τα τής ύποταγής έργα στοχάζεσθαι. 
ήνίκα περί τον εβδομηκοστόν τέταρτον (ή καί πρός) τής αυτής βιώσεως έφθασε 
χρόνον καί τό σώμα αύτής άτονον τω βαθυτάτω γήρα καί τή είς άκρον ασκήσει 
έγένετο καί ούκέτι μετά τών αδελφών δουλεύειν οίά τε ήν, ού μήν ουδέ κομίζειν 
έκ τού φρέατος ύδωρ· έως μέν γάρ τούτο ποιεΐν έδύνατο, ένδοθεν τής έπωμίδος 
μικράν ύδρίσκην λαμβάνουσα καί κρυφίως άπιούσα τό άρκοΰν ύδωρ έκόμιζεν, ίνα 
μη αί άδελφαί θεωρήσασαι ένεκεν τούτου σκυλμόν τινα ύπομείνωσιν' — ήνίκα δέ 
ούδέ τούτο ποιεΐν έδύνατο, τάς χεΐρας αύτής τω άτράκτω δέδωκεν καί τά άπο- 
fol. 48 V. δεδοκ ιμασμένα καί τραχύτατα τών στυππίων | καί τά έπί κοπριάς ώς άχρηστα 
έρριμμένα έρια φιλοκαλούσα καί νήθουσα, σάκκους είργάζετο - έλεγε γάρ' «Τον 
αργόν μηδέ έσθίειν παρεκελεύσατο ό απόστολος», έξετέλει δέ καί δσας έδύνατο 
διακονίας, έως είς τόν τής καταπαύσεως λιμένα κατήντησεν. 
42. Τω δέ όγδοηκοστω χρόνω ή μακαρία Θεοδώρα περί τόν αύγουστον 
μήνα ένόσησεν ήμέρας πέντε καί τή έπαύριον γνοΰσα, οτι τελευταία τής κατά 
σάρκα αύτής ζωής ή ένεστώσα έκείνη ύπήρχεν ήμέρα, τόν άνόθευτον έρωτα, δν 
έν τοΐς τής ψυχής άπορρήτοις είχεν έγκεκρυμμένον πρός τόν μόνον ουράνιον 
νυμφίον, δήλον τότε τοΐς παρούσιν έποίησεν, ταχέως έπιθυμούσα συν αύτω γε- 
νέσθαι, τών δεσμών άνεθεΐσα τού σώματος' ού γάρ ξενισμόν τινα ή δειλίαν έπί 
τή τής ψυχής πέπονθεν διαζεύξει, άλλ’ έγεγήθει λίαν καί ήγάλλετο, ότι καί αύτή 
ή βραχυτάτη τού γεώδους σκήνους άσθένεια μείζων καί τελεωτέρα άνάβασις τού 
1. am unteren Rande: οτι της τών αγγέλων δοξολογίας ή Θεοδώρα (έπακηχοεν oder dergl. 
tveggeschnitten). 7. αϋτοΐς (scheint aus αυτής, wie M. bietet, korrig.). 13. αλεΐ (κ vom 
Rubricator vergessen). 23 — 24. am unteren Rande: περί τής έν τώ γήρα τής όσιας εργασίας. 
24. άποδεδοκισμένα (wie Μ.). 26. απόστολος 2 Thess. 3, 10. 28. am oberen Rande: ότι 
όγδοήκοντα έτη ή μακαρία γέγονε. 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
35 
