34 
ED. KURTZ, υΐΕ iil. THEODORA von theösalonich. 
εύφρ αινόμενος άπήλθεν εις τον οίκον αύτού, τή όρθοδόξω έστηριγμένος πίστει 
καί διαπρυσίως την εαυτού δημηγορών σωτηρίαν, 
fol. 63. 58. Άλλ’ ού|δέ έκεΐνο το μέγιστον καί παράδοξον θαύμα /ρεών καταλιπεΐν 
άνιστόρητον’ έστι γάρ έξαίσιον, εν των παριστώντων αυτήν οποία τις προς θεόν 
έτύγ/ανεν ούσα, ού μήν άλλα καί ικανόν γνωρίσαι τό του θεού καί σωτήρος 
εύσυμπαθές υπερφυούς καί φιλάνθρωπον, διά τούτο δή καί διηγήσασθαι τούτο 
προήρημαι. τοΐς γάρ έν καθαρω τω μαρτύριο.» τής συνειδήσεως προς την άφθονον 
των αγαθών κρήνην προστρέχουσιν (λέγω δή τό ζών αυτής λείψανον, άφ’ ού 
ποταμού δίκην αί τών θαυμάτων χάριτες άναβλύζουσιν καί τήν σύμπασαν περι- 
κυκλούσιν ήπειρον) ή καί τοΤς πόρρωθεν τό αυτής έπικαλουμένοις παμπόθητον 
όνομα τάς αιτήσεις προσφόρως παρέχει’ ούτως τούς περί τον άνεπίληπτον αυτής 
βίον αμφιβάλλοντας ώς έκ βυθού θαλάσσης τής περί αυτήν απιστίας ανάγει καί 
τω φωτί τών θαυμάτων αυτής σκότου παθών λυτρ ουμένη φωτίζει καί τά.ς τών 
σωμάτοιν όδύνας θεραπεύουσα πείθει διαπρυσίως κηρύττειν τήν πρός θεόν αυτής 
παρρησίαν καί δύναμιν. 
fol. G3 V. 59. Μονα/οί τινες, έν σπηλαίοις | καί ταΐς όπαΐς τής γης διαιτώμενοι, έκ 
διαφόρων όρών τών έγγιστα κειμένων τής περιφανούς ημών πόλεως κατ’ εύ/ήν 
έν τοΐς άγίοις ναοΐς έπιφοιτώντες έν τή καθ’ ήμας πόλει συνέδραμον' καί γενό- 
μενοι έπί τό αύτό έν τινι τόπφ, παντοίους άνακινούντων πάντων λόγους περί 
ώφελείας ψυχής, πολλών πατέρων βίους τής αφορμής τού λόγου ύποβαλλούσης, 
οία είκός έν τοΐς τοιούτοις συμβαίνει (ουδέ γάρ ήν τήν τούτων συντυχίαν έν 
σιωπή είναι), εις μνήμην τού ταύτης βίου προήλθε ρέων ό λόγος, καί δή θαυ- 
μαζόντων απάντων, ότι πώς έν πόλει καί γάμψ γυνή προσομιλήσασα εις το- 
σούτον έπήρτηται δόξης ύψος παρά, θεού, ώς καί πάσας ύπερνικήσαι τάς παρ’ 
ήμών γινωσκομένας τοΐς θαύμασιν, καί πάλιν δισταζόντων, ώς μή τίνος έξ 
αυτών άκριβώς είδότος τών λεγομένων τήν αληθή δι’ όψεως μαρτυρίαν καί δύ- 
fol. 64. ναμιν, όμοθυμαδόν | τάνθάδε καταλαβεΐν πάντες έκριναν, καί δή γενόμενοι καί 
άλλου άλλο άνερωτώντος καί έξετάζοντος καί τό έκ τής είκόνος καταρρέον έλαιον 
άπομασσόντων καί τήν τούτου ρύμην οίά καί οθεν πέφυκεν έξερευνώντων, Αν- 
τώνιός τις τού αυτού τών μοναχών τυγ/άνων /ορού, περί ού πολλά ήμΐν άρετής 
προτερήματα οί τού όρους πατέρες απήγγειλαν, ον καί πεπτωκότας πολλούς 
φασιν άνεγεΐραι θείους ναούς σύν τή συνούστ] άγια συνοδία αυτού (ούτος γάρ 
έκτισε καί τόν έν τή κώμν) Καρκαρέα πύργον καί τό έκεΐ τού Πύργου περιφανές 
μοναστήριον), πάθος χρόνιον κατά τά ισχία έχων καί μήτε ζωω έπικαθίσαι δυ- 
νάμενος μήτε μήν όρθιος έπί πολύ στήναι, άπόπειράν τινα καί δοκιμήν ταύτην 
καί μόνην καθ’ έαυτόν θέμενος, προσελθών τή άγια είκόνι τής όσιας μητρός 
fol. 64 у. ήμών Θεοδώρας, τρίτον τό γόνυ κλίνας καί εις γήν έρείσας τό πρό|σωπον, έκ 
7. μαρτυρ. τής συνειδ. 2 Cor. 1, 12. 16. am unteren Rande ein Lemma abgescbnitten. 
26. ε’ιδότων (auch M.). 29—30. am oberen Rande: περί άντωνίου του ηγουμένου τών μοναχών. 
32. συνωδία. 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
35 
