42 ED. KURTZ, DTE HL. THEODORA VON THE88ALONICH. 
βραχυτάτ rj ταύτν] ζωή άθλούσι οι αυτόν καί τον άντίδικον καταπατοϋσι διάβολον, 
τοιαυτα δράν ή των γηγενών φύσις, εί'περ έθέλει, δεδύνηται. ούτως οίδε ταπει- 
νοΐς χάριν άντιμετρεΐν ό μεγαλόδωρος κύριος, έν ώ ούκ έστιν άρρενος καί θήλεος 
διάκρισις ουδέ μέτρα κόπων μεμέτρηνται, ώς ταπεινώσεως άκούσωμεν οί μέγα 
φρονοΰντες καί τά παρόντα των μελλόντων δι’ ένδειαν προτιμώντες φρένων, οί 
μή θέλοντες χρηστω ζυγω ΰποταγηναι κυρίου καί τόν άδάμαστον ΰποκλίναι 
fol. 75. αυχένα. | ίδωμεν, πώς διά ταπεινώσεως ή όσια έν κόσμω διέπρεψεν άριστα καί 
μοναδικώς ύπερήθλησεν καί έν ούρανοις νυν παρά κυρίου δοξάζεται - καί γε εις 
αιώνα ένδοξασθήσεται, τοΐς τών αγίων έναγαλλομένη ^οροΐς, ένθα άπέδρα οδύνη, 
λύπη καί στεναγμός, ίδωμεν, ότι ού μόνον βασίλισσα νότου έπεθύμησε την Σο- 
λομώντος σοφίαν ίδεΐν, αλλά καί άλλαι μυρίαι τόν τού Σολομώντος ποιητήν 
δοξάσασαι καί όπίσω τούτου δραμούσαι καί τήν αύτού σοφίαν, είπερ αρχή σοφίας 
ό του κυρίου φόβος, όλοσχερώς άγαπήσασαι άναστήσονται καί κατακρινουσι τήν 
ημών γενεάν τήν τά παρόντα τερπνά ύπέρ τά μέλλοντα άγαπήσασαν. 
1 0. Άλλ’ έξ έτέρων έφ’ έτερά με άγων ό λόγος ούδέ βουλόμενον έα σιωπάν, 
καί γάρ πρός τοΐς είρημένοις θαύμασιν καί οίκέτου τινός τών περιφανών οίκη- 
τόρων τής καθ’ ημάς πόλεως θυγάτριον έτι γαλακτοτροφούμενον, τω τής όσιας 
όνόματι σεμνυνόμενον, έν μια τών νυκτών συνέβη ποτόν έπιζητήσαι του τοΐς 
νηπίοις έοικότι ψελλίσματι. ή δε τούτου μήτηρ, φίλτρω τω πρός αύτό κινηθεΐσα, 
ύδωρ εις πόσιν πα ρέσχετο. αύτίκα γουν έτι του πόματος έν τω στόματι όντος | 
fol. 75 V. φρίκΥ] καί τρόμω συσ^εθέν τό μειράκιον έκτοτε καί μέχρι πολλοΰ τής έπιούσης 
νυκτός έκειτο δεινώς σπαραττόμενον καί τήν έαυτου κατεσθίον γλώσσαν καί διά 
τών όδόντων κτύπον άποτελουν καί τό στόμα καί τούς οφθαλμούς διαστρέφον. 
είτα δε τών μελών άτονησάντων ήμιθανές καί τά τελευταία πνέον κατέκειτο, 
μή κατά φύσιν έχον τό στόμα, αλλά καί τούς οφθαλμούς διαστρόφους καί τήν 
γλώσσαν παρακεκομμένην έκ τής τών όδόντων σφοδροτάτης κινήσεως. ώς δέ 
τρεις ήμέραι διέδραμον καί γάλακτος άγευστον τό νήπιον διετέλει καί έν απορία 
οί τε γονείς καί οί τούτου κατέστησαν κύριοι διά τό πάσαν άνθρωπίνην βοήθειαν 
άεργή έπ’ αύτω άποδει/θήναι, τήν μεγάλην του θεού έπεκαλουντο εύμένειαν καί 
τούτου έδέοντο τάχιον τό αύτοϋ πνεύμα προσδέξασθαι, ίνα μή ούτω έπ’ όψεσιν 
αύτών τό νήπιον καθοράται τρυχόμενον. τούτου δέ ούτω γινομένου, τις τών έν 
πείρα γενομένων τών μεγαλουργιών, ών διά τής δούλης αύτοΰ Θεοδώρας ό 
πολύς έν έλέει δείκνυσι κύριος, θεόθεν έμπνευσθείς έφη' «Εί βούλεσθε τής νόσου 
τά/ιον απαλλαγή ναι τό νήπιον, έπί τόν τής όσιας Θεοδώρας τάφον πορεύθητε». | 
fol. 76. α,ύτίκα τοίνυν ή μήτηρ τήν παΐδα βαστάσασα έπί τήν τής όσιας παρεγένετο 
λάρνακα καί δάκρυσι τό τής όσιας έπικαλουμένη όνομα, έκ του τής κανδύλης 
2—3. ταπεινοΐς χάριν Prov. 3, 34. 3. αρρενος κ. θηλεος Gal. 3, 28. 4. μέτρα κο- 
πών μέτρα μεμ. 6. χρηστω ζυγω Matth. 11, 30. 9 — 10. άπέδρα — στεναγμός Jea. 35, 10. 
10. βασ. νότου Matth. 12, 42. 12 — 13. αρχή — φόβος Prov. 1, 7. 17. am unteren Rande: 
περί του γαλουχουμένου βρέφους. 19. ψελίσματ:. πρός αυτόν. 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
35 
