5 
10 
15 
20 
25 
30 
35 
DER ZWEITE BERICHT DES KLERJKEKS GREGORIOS. 
45 
έκειτο τής αγίας τό λείψανου, αυτήν έκτενώς συν δάκρυσι καθικέτευεν καί' «Εί 
τής νόσου (έλεγεν) απαλλάξεις μου τό μειράκιου, εύθύς τω θεω καί σοί προσε- 
νέγκω αυτό», κάμπτεται τοιγαρουν ταΐς τούτου ή όσία δεήσεσιν καί ή παΤς τής 
νόσου λελύτρωται καί χρησταΐς έπί τούτους ό πατήρ ταΐς έλπίσιν εύφραίνετο, τα 
υπεσχημένα τό τάχος τελέσαι κατεπειγόμενος. καί δή μετ’ ού πολύ ή παΐς τή 
τής όσίας προσαχθεΐσα μονή τούς αρραβώνας του μονήρους βίου, τουτέστι τήν 
έπωμίδα, ήμφιάσατο. τω δε έπιόντι ένιαυτω αύθις τής παιδός συλληφθείσης δει- 
νοτάτή πάλιν νόσω καί όλοις πέντε όδυνηθείσης μησί καί έν έσχάταις ουσης 
άναπνοαΐς καί προσδοκωμένης τεθνήξεσθαι, θεωρεί έν όράματι ώς περί ώραν εκτην 
τής νυκτός μία τών ύπ’ αύτήν τήν μονήν ούσών άσκουσών έν τή εκκλησία έαυ- 
τήν ίσταμένην καί οτι κηροΤς πάντοθεν ή τής όσίας ήγιασμένη λάρναξ κατελάμ- 
πετο, επάνω τε αύτής τήν όσίαν καθεζόμένην καί τον | προμνημονευθέντα Θεό- fol. 79. 
δοτον παριστάμενον καί ταΐς χερσί τήν νοσούσαν παΐδα κατέχοντα-καί πρός τούς 
πόδας τής όσίας ριπτουντα καί δυσωπητικόν καταβοώντα καί λέγοντα' « f/ Iva τί, 
μήτερ, ούκ ακούεις τής φωνής του κλαυθμού μου; ί'να τί με καταπονούμενου 
παρορας, τόν αμαρτωλόν καί ταλαίπωρου, καί τήν σοί μετά θεόν άνατεθεΐσαν 
έκ τών πυλών ούχ αρπάζεις του αδου; Γνα τί μή τό προσενεχθέν σοι δώρου εύ- 
σπλάγχνως προσδέδεξαι, άλλ’ ώς έκ βεβήλων καί πλήρης αιμάτων χειρών έβδε- 
λύξω; τοιαύτη μού έστιν ή πρός σε πεποίθησις καί τοιουτος ό πρός πάντας δια- 
πρύσιος έπαινος; ούτω μου τής έν σαρκί σου ζωής καί μετά τήν έξοδον ή ύπέρ 
δύναμιν πρός σέ θεραπεία λελόγισται, ί'να καί ο διά τών σών έχειν πρεσβειών 
ήλπιζον νήπιου, ήδη καί αύξηθέν, ώς λέων άρπάσαι ό θάνατος βούλεται; ί'να 
τί μή τόν εύσπλάγχνον ύπέρ αύτου ικετεύεις Χριστόν τόν θεόν ημών χαρί- 
σασθαί σοι αύτό εις εύφροσύνην καί καύχημα τών εις σέ πιστώς τήν έλπίδα θε- 
μένων»; 
15. Ή δέ όσία οίκτίομονι όφθαλμω αύτω άτενίσασα έφη' «ΙΙλεΐστά με 
δεηθεΐσαν ύπέρ αύτοϋ ούχ ύπερεΐδεν ό φιλάνθρωπος κύριος, άλλα τής έμής δεή- 
σεως ά έν έλέει άπειρος ήκουσε Χριστός ό μέγας θεός ημών καί ιδού | κεχά- fol. 79 ν. 
ρισταί σοι ή παΐς δι’ έμου». ταϋτα μεν κατ’ δναρ έωράτό τε καί ήκούετο, ή δέ 
παΐς αύτίκα ράων έγένετο καί ή τού οράματος αγγελία ταχέως άπήγγελτο καί 
ή νόσος θαττον έφυγαδεύετο. καί έστιν ίδεΐν αύτήν έν τω μοναστηρίω μέχρι τής 
σήμερον εύφροσύνως οιάγουσαν, εί καί τόν φυσικόν ούχ ύπερβήσεται θάνατον, 
τοιαϋτα τοΐς άγίοις αύτου ό μεγαλόδωρος κύριος καί μετά θάνατον αύτών ώς 
ζώσι <πρός> τάς αιτήσεις παρέχεται - καί γάρ ζώσιν, ώς αύτός ή αύτοαλήθεια 
διαρρήδην βοα - «Ό πιστεύων εις έμέ θάνατον ού μή ίδή εις τόν αιώνα», δήλον 
οέ έξ ών ήμϊν τά συμφέροντα διαπορθμεύουσι πάντοτε καί πολλω μάλλον ή δτε 
έν τή γή βιοτεύοντες ήσαν, ώς άμέσως τω θεω παριστάμενοι καί άδιαλείπτως 
5. ϋπεσχημμενα. 8. όδυνηθεΤίτα. 10 — 11. αυτήν. 13. κατεχουσαν. 17. πΰλαι 
çiBoit Mattli. 16, 18. 18. πληρης (indecl.) : πλήρεις. 22. νήπιον δ δή κ. αύξ. 35. ό 
πιστ. — αιώνα Job. 11, 25. 37. βιωτεύοντες. 
