48 
ED. KURTZ, DIE HL. THEODORA VON THESSALONICH. 
ή παΐς καί ήμΐν τήν ού κατ’ οναρ αλλά καθ’ ύπαρ γενομένην των αγίων έπι- 
σκίασιν διηγησαμένη των μέν πόνων τής χειρός ήλευθερώθη, έμεινε δέ ή /είρ 
είσέτι ακίνητος. 
fol. 82 V. 19. Ουτω δέ δήπου περί που ήμέρας καμούσης πεντήκοντα |, τά. των 
τραυμάτων οιδήματα, των ένόντων ίχώρων κενωθέντα καί τω πυρετω συγ- 
καέντα, δίκην μέλανος δέρματος επάνω τοΰ παντός έτύγχανον σώματος' καί απ’ 
άκρων σφυρών ξίφεε τεμόντες συν τοΐς των ποδών πέλμασιν καί τούς όνυχας 
άφειλόμεθα. ταύτόν δέ καί περί τάς χεΐρας συνέβη γενέσθαι καί (ί'να συντόμως 
έρώ) τά παν σχεδόν άνεκαινίσθη σώμα, άλλ’ εί καί τής νόσου όψέ καί μόλις 
άπροσδοκήτως έλύετο, άλλα παρειμένη τοΤς μέλεσιν έτι ήν' καί εί' ποτέ επί 
λουτρω άγαγεΐν ταύτην έβουλόμεθα, καινοπρεπή τινα καθέδραν μηχανώμενοι, 
ουτω τήν όφειλομένην έπληρουμεν χρείαν, καί τέλος ρεύσεως έν τρισί τού σώ- 
ματος μέρεσι γενομένης, καί τομών καί μοτώσεων εις κάθαρσιν του έν βάθει 
πύου έδεήθημεν. κάντευθεν πάλιν ού μικράν ή πρόσθεν τήν οδύνην έν τή πυκνή 
τών μοτών άντεισαγωγή ή παις πάσχουσα τήν όσίαν έπεκαλεΐτο τάς άλγηδόνας 
άμβλϋναι καί τήν ύγείαν χαρίσασθαι. καί δή πάλιν έπιστάσα έν τω πρώτω τής 
fol. 83. όράσεως σχήματι μόνη, τόν μοτόν δήθεν έπ’ εύθείας | τιθεΐσα, ίλαρα τή δψει 
τήν ίκέτιν παρηγορούσα, ούδέν κακόν άπό του νυν ταύτή γενέσθαι εύηγγελίσατο' 
«Έγώ είμι (λέγουσα) Θεοδώρα, ήν μετά, θρήνων έκάλεις παραγενέσθαι σου εις 
βοήθειαν», ο καί ταΐς αύτής πρεσβείαις γέγονε τάχιον. ού πολύς γάρ έν τω μέσω 
καιρός, καί ύγιής γενομένη ή παΐς, καθά καί προ τής νόσου έτύγχανεν, ποσίν 
οίκείοις βαδίζουσα, πρός τήν τής σεσωκυίας όσιας Θεοδώρας λάρνακα σύν τή 
μητρί παραγενομένη τήν όφειλομένην ευχαριστίαν τω φιλανθρώπω θεω καί τή 
όσια άπένειμε. 
20. Τουτό μου τό πανάγαστον θαύμα πλεΐον τόν πρός τήν όσίαν διήγειρεν 
έρωτα καί τουτό μοι μάλιστα γέγονεν ύπόχρεως αφορμή καί πριν έφιεμένω τήν 
αύτής άναμαθεΐν πολιτείαν καί άναγράψασθαι. δευτέρου γάρ ήδη παρερχομένου 
χρόνου καί μή τίνος, ώς έν προοιμίοις είρήκαμεν, τήν αύτής πολιτείαν ή τά 
θαύματα άναγραψαμένου, πρός άφόρητον £ήλον άχθείς μείζονος ή κατ’ έμέ ώρ- 
μησα έγχειρήσαι έργου, είτα πρός έμαυτόν γενόμενος καί τό τού έγχειρήματος 
fol. 83 V. σκοπήσας μέγεθος καί τήν έμήν ιδιωτείαν | έν νω λαβών ώκνουν τόν λόγον' 
ταπεινοΐς μέν γάρ ταπεινά έπιχειρουσιν ούκ άδεές, εί δέ γε καί τών ύπέρ άξίαν 
έπιχειρήσωσιν, ήκιστά πως άκίνδυνον ό σοφός έκεΐνος πειθέτω σε ^ύψηλότεοά 
σου μή ζήτει’ διαβεβαιούμενος καί 4 βαθύτερά σου μή έρεύνα’ διαταττόμενος. άλλ’, 
όπερ έφην, τό του πράγματος μέγεθος δεδιώς ήρεμεΐν μάλλον έκρινον, αλλά τό 
τής άδελφής άνύποιστον πάθος καί τά ύπέρ δύναμιν εύξασθαι θεω κατηνάγκασεν’ 
1. ούκ οναρ, άλλ’ ύπαρ Нош. Ocl. 19, 547. 4. hinter πεντήκοντα (am Plnde der Seite) 
eine Rasur von etwa 7 Buchst. 13. μωτώσεων. 14. ποιου. 30. έργου am Rande 
nachgetragen. 33. vgl. Sirach 3, 21; wörtlich bei Kallistos, Eukomion des Jo. Nesteutes 
S. 64, 21 Geizer. 
5 
10 
15 
20 
25 
30 
35 
