DIE REDE DES IOANNES STAURAKIOS. 
53 
άλλαζαμένη κατά τον φάμενον, των [/.ή έστώτων τά διαμένοντα, των κάτω τά 
έπουράνια. 
6. Ευθύς ούν ο της μεγάλης πατήρ ταύτην πρώτα [Λεν θεω, είθ’ ούτω τινί 
των επιτηδείων αύτψ, σεμνότητι διαλαμπούστ), παρέθετο. ουδέ γάρ άλλψ τινί 
5 πάντως έχρήν έμπεπιστεύσθαι νύμφην την του Χρίστου ότι μή τή θαυμασία 
εκείνη καί γυναιξί διαπρεπούσν) παντοδαποις τοϊς χαρίσμασιν, ώς κήδοιτο τής 
μεγάλης κατ’ άμφω, δτι των επιτηδείων ταύτΥ] προσήν καί δτι μήτηρ κατά 
πνεύμα τη οσία τη ιερά κολυμπήθρα γεγένηται' καί οΰκ άπο τούτο του πνεύ- 
ματος, άλλ’ ώς οίκοδομοΐτο εκ σπαργάνων αυτών προς τά κρείττω καί αναβάσεις 
10 τάς καθ’ έκάστην είσδέχοιτο' το γάρ τοΐς ά.γαθοΐς έκπαιδεύεσθαι — άνακεράννυ- 
σθαί πως γίνεται τή ψυχή προς τά θεΐα καί άναθερμαίνεσθαι προς τά μόνιμα 
καί βάπτεσθαι προς τά διαμένοντα. εντεύθεν τή μεγάλν) το εύ είναι καί τό έπαύ- 
ξειν τοΐς άγαθοΐς | καί το παρά πάσιν έπαινεΐσθαί τε καί έκθειάζεσθαι. ώς γουν b. 
ούτως ό ιερός εκείνος άνήρ ώς άρέσκων θεω τά περί τήν παΐδα διωκονόμησεν, 
15 ευθέως, ούς είχεν, εις τέλος άπαν γεηρόν άποτιναξάμενος φρόνημα καί τήν κοσ- 
μικήν ματαιότητα καί μανίαν χαίρειν είπών καί πάσαν Ολικήν φλυαρίαν ώς 
άχθος τι έτώσιον άποσκευασάμενος, τόν μοναδικόν βίον ύπέρχεται, τον έλαφρό- 
τατον Χριστού ζυγόν άράμενος έπωμάδιον. 
7. Τρέφεται τοίνυν ή μακαρία παρά τής θαυμαστής γυναικός εκείνης καί 
20 ταΐς κατά μικρόν προκοπαΐς τής ηλικίας ήδη φθάνει τό χαριέστατον. ώς δε σώ- 
ματος άμα καί ψυχής ευφυΐα πεπαίδευτο μεν έν βραχεί τήν τών ιερών γραμ- 
μάτων ύφήγησιν, έλαμπε δέ κάλλει αύτοφυεΐ καί άνεπιτηδεύτω του σώματος, 
ζωγραφούσης οίον τούτο καί άγαλματουργούσης τής φύσεως, ώς έκ τούτου παρ- 
υποφαίνεσθαι τής ψυχής τήν ένδον ώραιότητα καί κατάστασιν, ού μήν άλλα 
25 καί τή τού | γένους εύγενεία τε καί σεμνότητι καί τή εύσεβεία ήν διαβόητος, — fol. 114 ν. 
έσμός ού βραχύς τών ευπατριδών έζήτουν ταύτην μνηστεύσασθαι. μνηστεύεται 
τοίνυν ή θαυμαστή Θεοδώρα άνδρί ώς μέν άγαθω, ώς δέ σώφρονι, ώς δέ τοΐς 
τού πνεύματος κάλλεσι τών άλλων ύπερφερεΐ. καίπερ δέ τή μεγάλν) πρός συνά- 
φειαν γενομένϊ] άνδράς όμως ούδέν αύτή γεηρόν ούδ’ εμπαθές ύπεφαίνετο. ήν δέ 
30 άρα τά πάντα ταύτη πνευματικά, ό λόγος, ά τρόπος, ή πράζις, τό βούλημα, τό 
κίνημα, ή ενέργεια, τά τού θείου φόβου, άχρι καί βαδίσματος φθάνοντα καί 
ρυθμίζοντα. ώς γούν, <ούς> ό λόγος έγνώρισε, τά. τής Αίγίνης νήσου τοΐς έκ τής 
Άγαρ είχε κακώς, έκεΐθεν πρός τήν μεγάλην καί περιφανή πόλιν Θεσσαλονίκην 
μεταναστεύουσιν, δτι τε έν άσφαλεΐ τά ταύτης έτύγχανε πολίσμασιν έ/υροΐς καί 
35 στρατηγία Δημητρίου τού χριστομάρτυρος καί δτι κατά τήν έπηγγελμένην τω 
Ίσραηλίτϊ) λαω γήν μέλι καί γάλα ρέουσα ήν. ό μέντοι τής όσιας πατήρ σκη- 
νώμασιν αμαρτωλών (τό | τής θείας φάναι Γραφής) παροικεΐν μή βουλόμενος b. 
15. άποτειναξάμενος. 17. άχθος έτώσ. Нот. 11. 18, 104. 17—18. έλαφρ. ζυγο'ν 
Matth. 11, 30. 32. ριθμίζοντα. 35. έπηγγελμενη, vgl. Exod. 3, 8. 36. ή μεντοι. 
37. άμαρτολών, vgl. Ps. 83, 11. 
