DIE REDE DES IO ANNES STAURAKIOS. 
55 
τού αίτουμένου εκπλήρωσήν ρα|δία καί εύκυκλος εις πειθώ ύπεφαίνετο, άλλα και- fol. 115 ν. 
ρον τφ πράγματι παρετίθει και χρόνω τήν δοκιμήν τής έφέσεως έπρυτάνευεν. 
ώς δ’ ή μεγάλη το ίσχυρογνώμον καί ατενές έώρα εκείνης τής θαυμαστής, «Εις 
ψυχήν σοι (έφη) τά ίσως έπενεχθησόμενά μοι προς του πονηροί) πειρατήρια, έκ- 
5 τός έστηκυία του νυμφώνος του πνεύματος, δι’ ου νυμφευθήναι σπεύδω τω ώραίω 
μου νυμφίω Χριστώ, τί μοι καί γάρ, ώ μήτερ, τής αγαθής πορείας, ήτις δή ό 
Χριστός, πρόσκομμα γίνν), μή τον έμόν πόθον έώσα, έως έτι θερμός έστιν, άναφ- 
θήναι ώς εις πυρσόν»; 
10. Τότε δή τήν θαυμαστήν των μοναζουσών εκείνην προστάτιν τάΐς τής 
10 μεγάλης ίκετείαις καμφθήναι καί πρός τό τής έφέσεως ταύτης πέρας έλθεΐν καί 
λόγοις διδασκαλικοΐς εις αγώνας τήν όσίαν τούς ασκητικούς προοικονομήσασθαι 
καί καταμόν ας παραλαβεΐν. «Άλλα σύ μοι (φάναι), ώ τέκνον, δρα, μή πώς σοι 
τοΐς έναντίοις ό εχθρός ύποδράμοι καί τω άπαλω τής ήλικίας παρυποκλέψειέ σου 
τόν νουν καί τά κατά θεόν ύποσκελίσειε διαβή|ματα. ούδείς γάρ λαβών άροτρον Ь. 
15 καί ταχέως εις τά όπίσω μεταστραφείς εύθετός έστι τω έργψ κατά τήν αύτό- 
λεκτον του κυρίου φωνήν' άλλ’ ό τήν ψυχήν άπολέσας αύτου εύρήσει ταύτην, 
ώς γέγραπται. δς γάρ μή τόν σταυρόν του κυρίου, ύφ’ ού τό νεκρουσθαι καθυ- 
ποφαίνεται, τοις ώμο ις άναλαμβάνοιτο, ούκ έστι μου άξιος (τό αψευδές στόμα 
οιατρανοΐ). δρα τοίνυν, ώς ή πάλη ούκ έστι πρός αίμα καί σάρκα κατά τόν μέγαν 
20 άπόστολον, άλλα πρός τάς άρχάς, προς τάς εξουσίας τού κοσμοκράτο ρος, ύφ’ ών 
τοΐς μή προσέχουσι τό καταράττεσθαι γίνεται», ταύτα καί πλείω τούτων ή προ- 
στάτις εκείνη ώσίν έτοίμοις (τό του λόγου) έγκατασπείρασα, πρός τήν τής καρ- 
διάς γήν θησαυρίζειν ταύτν] παρεσκευάζετο. 
1 1 . Ή μεγάλη τοίνυν τοΐς λεγομένοις οίον πτερωθεΐσα μάλλον πρός κρείτ- 
25 τονα τήν ορμήν, φθάνει τάχει πολλω τόν μοναδικόν βίον ύπεισελθεΐν (ή μάλλον 
είπεΐν τόν άγγελικόν) καί κείρεται κόμην, συναποκειραμένη καί εί' τί που τό παρ- 
άπαν Ολικόν ύπολέλειπτο, ώς εντεύθεν άμφότερα συναρ|μόσαι καί εις εν άγαγεΐν, fol. 110. 
καί πράξιν καί ήσυχίαν, ή μάλλον είπεΐν έμπρακτον ήσυχίαν καί πράξιν ήσύχιον. 
άρασα τοίνυν ούτως έπ’ (υμών τόν χρηστόν τού κυρίου ζυγόν, εύθύμει καθ’ έκά- 
30 στην ταΐς κοείττοσιν έπιδόσεσι καί δλη τού μέλλοντος ήν, καθάρασα μέν έαυτήν, 
ούκ έπιπολαίως ούδ’ έκ των έξωθεν, άλλ’ εις αύτό τού πνεύματος τό νοούμενον 
τά τής καθάρσεως έμβιβάσασα πρός ύποδοχήν τε τού πρώτου φωτός αύτήν δια- 
σκευασαμένη καί εύτρεπίσασα, ούκ έπεισοδιώδη (ί'ν’ ούτως εί'πω) τά τής άρετής 
κτησαμένη ούδέ κινηθεΐσα τή ψυχή κάκ των έξωθεν άναλεξαμένη τά κρείττονα, 
35 άλλ’ οίκοθεν, άλλ’ έξ αύτών των ένδοθεν έννοήσεων’ ού γάρ δή έξω που ή ψυχή 
3 — 4. εις ψυχήν σοι d. h. auf dein Haupt komme. 5. έστηκυΐα. 7. Χριστός, vgl. 
Job. 14, 6. 10. καμφθήναι seil, λέγουσι. 13. και τω άπαλω zweimal geschrieben. 
14. ύποσκηλίσειε. 10. φωνήν Luc. 9, 02. 17. γέγραπται Matth. 10, 39. σταυρόν 
ib. 10, 38. 19. ή πάλη Ephcs. G, 12. 21. τοΐς μή προσήκουσι τό μή καταρ. 22. ώσιν 
έτοίμοις, vgl. Ps.-Diogen. 8, 74 (ώσίν έστώσιν). 29. χρηστόν ζυγόν Matth. 11, 30. 32. αυτήν. 
